Page 473 - รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ
P. 473
ส�ำนักงำนคณะกรรมกำรสิทธิมนุษยชนแห่งชำติ
ในกรณีของสินค้ำและบริกำรโดยทั่วไปนั้น พระราชบัญญัติว่าด้วยราคาสินค้าและบริการ พ.ศ.
๒๕๔๒ ก�ำหนดให้มีคณะกรรมกำรกลำงว่ำด้วยรำคำสินค้ำและบริกำร (กกร.) ซึ่งมีอ�ำนำจก�ำหนดให้สินค้ำหรือบริกำรใด
เป็น “สินค้ำหรือบริกำรควบคุม” ทั้งนี้ เมื่อได้มีกำรประกำศก�ำหนดสินค้ำหรือบริกำรควบคุมแล้ว กฎหมำยให้ กกร. มี
อ�ำนำจเกี่ยวกับสินค้ำและบริกำรดังกล่ำวหลำยประกำร เช่น ก�ำหนดรำคำซื้อหรือรำคำจ�ำหน่ำยสินค้ำหรือบริกำรควบคุม
สั่งให้จ�ำหน่ำยสินค้ำหรือบริกำรควบคุมตำมปริมำณและรำคำที่ก�ำหนด ก�ำหนดมำตรกำรเพื่อป้องกันกำรกักตุนสินค้ำ
543
ควบคุม เป็นต้น จะเห็นได้ว่ำ หำกสินค้ำหรือบริกำรนั้นถูกประกำศให้เป็นสินค้ำหรือบริกำรควบคุมตำมกฎหมำยนี้
จะส่งผลให้คณะกรรมกำรมีอ�ำนำจสั่งให้ผู้ขำยหรือผู้ให้บริกำร ห้ำมมิให้ปฏิเสธกำรจ�ำหน่ำยสินค้ำหรือบริกำรได้ อย่ำงไร
ก็ตำม อ�ำนำจสั่งกำรเกี่ยวกับพฤติกรรมด้ำนกำรตลำดของคณะกรรมกำรตำมกฎหมำยนี้ อยู่บนพื้นฐำนแนวคิดด้ำนกำร
ควบคุมรำคำสินค้ำ ป้องกันกำรผูกขำดเพี่อคุ้มครองผู้บริโภค มิได้อยู่บนพื้นฐำนแนวคิดกำรคุ้มครองผู้ถูกเลือกปฏิบัติจำก
กำรปฏิเสธสินค้ำหรือบริกำรด้วยเหตุแห่งกำรเลือกปฏิบัติ เช่น เชื้อชำติ เพศ ศำสนำ ฯลฯ แต่อย่ำงใด
ส�ำหรับบริกำรเฉพำะบำงภำคส่วน เช่น บริกำรขนส่งนั้น พบว่ำมีกฎหมำยเฉพำะบำงฉบับวำงหลัก
ห้ำมปฏิเสธบริกำร เช่น พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ ก�ำหนดหลักกำรเกี่ยวกับกำรห้ำมปฏิเสธให้บริกำร
กรณีรถแท็กซี่ไว้ในมำตรำ ๙๓ ดังนี้
“ห้ามมิให้ผู้ขับขี่รถแท็กซี่ปฏิเสธไม่รับจ้างบรรทุกคนโดยสาร เว้นแต่การบรรทุกนั้นน่าจะ
ก่อให้เกิดอันตรายแก่ตนหรือแก่คนโดยสาร
ในกรณีที่ผู้ขับขี่รถแท็กซี่มีความประสงค์จะไม่รับจ้างบรรทุกคนโดยสาร ให้แสดงป้ายงดรับจ้าง
บรรทุกคนโดยสาร
วิธีการแสดงป้ายและลักษณะของป้ายงดรับจ้างบรรทุกคนโดยสารให้เป็นไปตามกฎหมายว่า
ด้วยรถยนต์”
ผู้วิจัยมีข้อสังเกตว่ำ กฎหมำยดังกล่ำวมีหลักกำรห้ำมปฏิเสธกำรให้บริกำร และสำมำรถน�ำมำปรับใช้
กับกรณีกำรเลือกปฏิบัติได้ โดยเฉพำะในกรณีที่กำรปฏิเสธผู้โดยสำรเกิดขึ้นเพรำะเหตุแห่งกำรเลือกปฏิบัติ เช่น เชื้อชำติ
สัญชำติ ดังเช่นกรณีข้อเท็จจริงจำกกำรสัมภำษณ์ที่ผู้โดยสำรอ้ำงว่ำถูกปฏิเสธบริกำรเพรำะผู้ขับขี่ประสงค์จะให้บริกำรกับ
ชำวต่ำงชำติ อย่ำงไรก็ตำม กำรปฏิเสธผู้โดยสำรที่อำจเป็นควำมผิดตำมกฎหมำยนี้ มิได้มีควำมสัมพันธ์หรือเชื่อมโยงกับ
เหตุแห่งกำรเลือกปฏิบัติตำมกฎหมำยสิทธิมนุษยชน กล่ำวคือ กำรปฏิเสธด้วยเหตุอื่น ๆ ก็อยู่ภำยใต้ขอบเขตของกฎหมำย
นี้ เนื่องจำกกฎหมำยนี้มิได้มีวัตถุประสงค์หลักในกำรคุ้มครองสิทธิมนุษยชนของบุคคลที่ถูกเลือกปฏิบัติด้วยเหตุแห่งกำร
เลือกปฏิบัติต่ำง ๆ แต่มุ่งคุ้มครองผู้โดยสำรทั่วไปไม่ว่ำจะเกี่ยวข้องกับเหตุแห่งกำรเลือกปฏิบัติหรือไม่
ส�ำหรับบริกำรเฉพำะบำงภำคส่วนอีกกรณีหนึ่งซึ่งมีกฎหมำยเฉพำะวำงหลักเกี่ยวกับกำรห้ำมปฏิเสธ
บริกำรแก่ลูกค้ำ คือ กรณีบริกำรที่พัก (Accomodation) ในอุตสำหกรรมท่องเที่ยว โดยกฎหมำยเฉพำะที่เกี่ยวข้อง คือ
พระราชบัญญัติโรงแรม พ.ศ. ๒๕๔๗ ซึ่งเป็นกฎหมำยที่ควบคุมกำรประกอบธุรกิจโรงแรม โดยวำงหลักก�ำหนดนิยำม
543 พระรำชบัญญัติว่ำด้วยรำคำสินค้ำและบริกำร พ.ศ. ๒๕๔๒ มำตรำ ๒๕
472
