Page 444 - รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ

กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ

482
คดี R.A.V. v. City of St. Paul (1992) ในปี ค.ศ. ๑๙๙๒ หลังจำกมีเหตุกำรณ์
วัยรุ่นเผำไม้กำงเขนบนสนำมหญ้ำของชำวอเมริกันเชื้อสำยแอฟริกัน รัฐบำลท้องถิ่นตรำกฎหมำยมีเนื้อหำห้ำมกำรแสดง

483
สัญลักษณ์ใด ๆ ที่กระตุ้นหรือยั่วยุผู้อื่นด้วยเหตุแห่งเชื้อชำติ สีผิว ศำสนำ ควำมเชื่อ หรือเพศ ศำลตัดสินว่ำกฎหมำย
ดังกล่ำวขัดต่อรัฐธรรมนูญซึ่งคุ้มครองเสรีภำพในกำรแสดงควำมคิดเห็น
จำกค�ำพิพำกษำของศำล จะเห็นถึงกำรตีควำมว่ำ กฎหมำยที่จ�ำกัดเสรีภำพในกำร

สื่อสำรได้โดยไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญนั้น จะต้องเป็นกฎหมำยที่จ�ำกัดกำรสื่อสำรที่ไม่ได้รับกำรคุ้มครองตำมรัฐธรรมนูญ
ซึ่งในกรณีนี้ ได้แก่ กำรสื่อสำรที่ท�ำให้เกิดควำมรุนแรง (Fighting words) กล่ำวคือ มิใช่เพียงกำรสื่อสำรนั้นมีเนื้อหำ

แสดง “ควำมไม่ชอบ หรือ ควำมไม่พึงพอใจ” เท่ำนั้น แต่กำรสื่อสำรดังกล่ำวยังต้องแสดงออกมำในลักษณะที่เป็นกำร
คุกคำม (Threatening manner) ด้วย ส�ำหรับในคดีนี้ กฎหมำยของรัฐบำลท้องถิ่น มิได้ระบุอย่ำงชัดเจนถึงกำรแสดง
ควำมคิดเห็นในลักษณะใดที่เป็นกำรก่อให้เกิดควำมรุนแรง แต่เป็นกำรก�ำหนดครอบคลุมถึงกำรสื่อสำรที่มีเนื้อหำเกี่ยวกับ

ควำมไม่พึงพอใจ ไม่ว่ำจะแสดงออกมำในลักษณะใด ศำลจึงเห็นว่ำกฎหมำยนี้มีขอบเขตกว้ำงเกินไปอันขัดต่อเสรีภำพ
ในกำรแสดงควำมคิดเห็นตำมรัฐธรรมนูญ 484
485
คดี Virginia v. Black (2003) ๑๑ ปีหลังจำกคดี R.A.V. v. City of St. Paul
ศำลสูงสุดสหรัฐก็ได้พิจำรณำคดีที่มีประเด็นเกี่ยวกับกำรเผำไม้กำงเขนอีกครั้ง โดยประเด็นของคดีอยู่ที่กฎหมำยของ
เวอร์จิเนียที่ห้ำมกำรเผำไม้กำงเขนนั้น ขัดต่อเสรีภำพในกำรแสดงควำมคิดเห็นหรือไม่ ศำลตัดสินว่ำแม้กำรเผำไม้กำงเขน
จะแสดงถึงกำรข่มขู่อันมิชอบด้วยกฎหมำยได้ในบำงกรณี แต่กำรที่รัฐมีกฎหมำยห้ำมกำรเผำไม้กำงเขนนั้นเป็นกำรขัดต่อ

รัฐธรรมนูญที่คุ้มครองเสรีภำพในกำรแสดงควำมคิดเห็น ศำลอธิบำยว่ำ รัฐอำจตรำกฎหมำยห้ำมเฉพำะรูปแบบหรือวิธี
486
กำรของกำรข่มขู่ ซึ่งมีแนวโน้มจะน�ำไปสู่กำรกระท�ำรุนแรงทำงกำยภำพ เช่น กำรท�ำร้ำยร่ำงกำย
จะเห็นได้ว่ำหำกรัฐตรำกฎหมำยห้ำมเผำธงซึ่งมีลักษณะเป็นกำรข่มขู่คุกคำมผู้อื่น
ก็อำจสำมำรถใช้บังคับได้โดยไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ แต่กรณีนี้กฎหมำยที่พิพำทได้วำงหลักห้ำมกำรเผำธงเป็นกำรทั่วไป
โดยไม่มีองค์ประกอบเกี่ยวกับพฤติกรรมที่เป็นอันตรำยต่อผู้อื่น ศำลจึงเห็นว่ำกฎหมำยดังกล่ำวอยู่บนสมมุติฐำนที่ว่ำ

กำรเผำไม้กำงเขนทั้งหมดย่อมน�ำไปสู่กำรข่มขู่คุกคำม ซึ่งในบำงกรณีอำจเป็นเพียงกำรแสดงควำมไม่เห็นด้วยซึ่งศำลเห็น
ว่ำกำรกระท�ำดังกล่ำวเป็นกำรแสดงควำมคิดเห็นอันควรได้รับกำรคุ้มครองตำมรัฐธรรมนูญ ดังนั้น อำจกล่ำวได้ว่ำกำร

แสดงควำมเห็นที่มีลักษณะเกลียดชัง หรือ Hate Speech นั้นจะถูกกฎหมำยจ�ำกัดได้ต่อเมื่อมีลักษณะแสดงออกถึง
กำรคุกคำมอย่ำงแท้จริง (True threat) คือ มีลักษณะกำรน�ำไปสู่ควำมรุนแรงทำงกำยภำพ

482 From “R.A.V. v. City of St. Paul” 505 U.S. 377 (1992)
483 กฎหมำยดังกล่ำว คือ St. Paul Bias-Motivated Crime Ordinance มีหลักว่ำ “ผู้ใดเผยแพร่สัญลักษณ์ วัตถุ คุณลักษณะ
หรือกำรขีดเขียนบนผนังก�ำแพง รวมถึงกำรเผำไม้กำงเขนหรือเครื่องหมำยสวัสดิกะ ซึ่งบุคคลนั้นรู้หรือมีเหตุควรรู้ว่ำจะเป็นกำรยั่วยุให้เกิด
ควำมโกรธ กระตุ้นให้เกิดควำมไม่พอใจต่อผู้อื่น บนพื้นฐำนของเชื้อชำติ สีผิว ศำสนำ ควำมเชื่อ หรือเพศ ไม่ว่ำกำรกระท�ำนั้นได้กระท�ำใน
สถำนที่สำธำรณะหรือสถำนที่ส่วนบุคคลก็ตำม ผู้นั้นกระท�ำผิดฐำนก่อควำมไม่สงบ
484 From “R.A.V. v. City of St. Paul” 505 U.S. 377 (1992)
485 From “Virginia v. Black” 538 U.S. 343 (2003)
486 "a State may choose to prohibit only those forms of intimidation that are most likely to inspire fear of

bodily harm." Virginia v. Black, 538 U.S. 343 (2003)

443