Page 184 - รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ
P. 184

กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ





               วรรคหก แห่งพระราชบัญญัติระเบียบบริหารงานบุคคลส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๔๒ แม้ข้อเท็จจริงจะปรากฏว่าหลังจาก
               ที่ศาลปกครองชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแล้วผู้ฟ้องคดีได้จัดท�าวิสัยทัศน์และได้รับความเห็นชอบให้ไปด�ารงต�าแหน่งปลัด
               เทศบาลต�าบล พ. แล้วก็ตาม กรณีก็ยังไม่อาจถือได้ว่าความเดือดร้อนเสียหายของผู้ฟ้องคดีได้หมดสิ้นไป เนื่องจากการ

               กระท�าของผู้ถูกฟ้องคดีที่มีมติให้ผู้ฟ้องคดีจัดท�าวิสัยทัศน์แต่อย่างใด





                            ๙) กรณีฟ้องขอให้เพิกถอนข้อบังคับมหาวิทยาลัย ม. ว่าด้วยการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๓
               ลงวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๔๓ ข้อ ๓๔.๕.๒ เรื่อง ภาษาที่ใช้ในการเขียนวิทยานิพนธ์และสารนิพนธ์ (ค�าพิพากษาศาล

               ปกครองสูงสุดที่ อ.๙/๒๕๔๖)
                              มหาวิทยาลัย ม. (ผู้ถูกฟ้องคดี) ได้ออกระเบียบบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ว่าด้วยการ
               ท�าวิทยานิพนธ์และการสอบวิทยานิพนธ์ พ.ศ. ๒๕๓๐ โดยข้อ ๙ ของระเบียบดังกล่าวได้ก�าหนดให้เขียนวิทยานิพนธ์

               เป็นภาษาอังกฤษ ยกเว้นกรณีที่ใช้ภาษาอังกฤษแล้วจะท�าให้การบรรยายสื่อความหมายได้ไม่ชัดเจนก็ให้ใช้ภาษาไทยได้
               โดยให้อยู่ในดุลพินิจของคณบดีบัณฑิตวิทยาลัยที่จะพิจารณาอนุโลมเป็นกรณีไป

                              ต่อมา เมื่อผู้ฟ้องคดีได้เข้าศึกษาในระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรปริญญาโทของผู้ถูกฟ้องคดีในปี
               การศึกษา ๒๕๔๒ ผู้ถูกฟ้องคดีได้ออกข้อบังคับมหาวิทยาลัย ม. ว่าด้วยการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๓
               ลงวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๔๓ โดยให้ยกเลิกระเบียบบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยฯ แต่ตามข้อบังคับดังกล่าว ข้อ ๓๔.๕.๒

               ก�าหนดในส่วนที่เกี่ยวกับภาษาที่ใช้ในการเขียนวิทยานิพนธ์โดยมีเนื้อหาในลักษณะเดียวกัน ผู้ฟ้องคดีเห็นว่าการออก
               ข้อบังคับดังกล่าวเป็นการกระท�าที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายเนื่องจากมีเนื้อหาก�าหนดให้นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาต้อง

               เขียนวิทยานิพนธ์เป็นภาษาอังกฤษ อันเป็นการสร้างขั้นตอนในการส�าเร็จการศึกษาตามหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาโดย
               ไม่จ�าเป็นและเป็นการสร้างภาระให้ผู้ฟ้องคดีและนักศึกษาเกินสมควร จึงน�าคดีมาฟ้องขอให้เพิกถอนข้อบังคับ
               มหาวิทยาลัยฯ ว่าด้วยการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๓ ลงวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๔๓ ข้อ ๓๔.๕.๒ เรื่อง ภาษาที่

               ใช้ในการเขียนวิทยานิพนธ์และสารนิพนธ์ดังกล่าว


                              ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยว่า การเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมต่อบุคคลตามมาตรา ๓๐ ของ

               รัฐธรรมนูญนั้นเกิดจากเหตุที่มีความแตกต่างในเรื่องถิ่นก�าเนิด เชื้อชาติ ภาษา เพศ อายุ สภาพทางกาย หรือสุขภาพ
               สถานะของบุคคล ฐานะทางเศรษฐกิจหรือสังคม ความเชื่อทางศาสนา การศึกษาอบรม หรือความคิดเห็นทางการเมือง
               เมื่อข้อบังคับของผู้ถูกฟ้องคดีเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวเป็นกฎที่ใช้กับนักศึกษาทุกคนที่สมัครเข้าศึกษาในสถาบันการศึกษา

               ของผู้ถูกฟ้องคดีตามหลักการและเงื่อนไขต่าง ๆ เสมอเหมือนกันทุกคนไม่มีข้อก�าหนดใดที่จะท�าให้มีการเลือกปฏิบัติที่ไม่
               เป็นธรรมโดยเกิดจากความแตกต่างตามมาตรา ๓๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยแต่อย่างใด ส่วนข้อก�าหนดใน

               ข้อบังคับพิพาทที่ก�าหนดให้ใช้ภาษาอังกฤษในการเขียนวิทยานิพนธ์หรือสารนิพนธ์โดยมีข้อยกเว้นในกรณีที่วิทยานิพนธ์
               หรือสารนิพนธ์อาจจ�าเป็นต้องใช้ภาษาไทยในการเขียนซึ่งคณบดีบัณฑิตวิทยาลัยอาจพิจารณาอนุโลมได้เป็นกรณีไปนั้น
               เป็นเรื่องการใช้ดุลพินิจของคณบดีฯ หากการใช้ดุลพินิจของคณบดีฯ ก่อให้เกิดการเลือกปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมก็เป็นเรื่อง

               ของค�าสั่งที่เกิดจากการใช้ดุลพินิจของคณบดีฯ มิใช่เพราะข้อบังคับให้อ�านาจใช้ดุลพินิจซึ่งเป็นเรื่องของกฎแต่อย่างใด










                                                               183
   179   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189