Page 220 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

170 | P a g e

ฟองคดีที่ 6 เรียกคาเสียหายจากผูถูกฟองคดีที่ 7 และ(4) ใหผูถูกฟองคดีที่ 7 ชดใชคาเสียหายแกผูฟองคดี

พรอมดวยดอกเบี้ย

ศาลปกครองสูงสุดพิเคราะหแลว เห็นวา ผูถูกฟองคดีที่ 7 ยังมีหนาที่ตองปฏิบัติตามมาตรการ

ปองกันและแกไขผลกระทบสิ่งแวดลอมฉบับเดิมตอไป โดยพิจารณาแตละมาตรการเปนกรณีๆ ไป ดังนี้ กรณีผู

ถูกฟองคดีที่ 7 ไมขนดินไปเก็บกองนอกเขตประทานบัตร เห็นวา แผนผังโครงการทําเหมืองแรถานหินโดยวิธี

เหมืองหาบไมไดกําหนดใหตองขนดินไปกองเก็บนอกเขตประทานบัตรตลอดไปในทุกกรณี แตสามารถนําหนา

ดินบางสวนมาถมกลับในขุมเหมืองเกาได ดังนั้น การที่ผูถูกฟองคดีที่ 7 ไดทําการขนดินไปกองเปนคันดิน

บริเวณขอบบอเหมืองดานทิศใต จึงไมเปนการกระทําที่เปนการฝาฝนหรือไมปฏิบัติตามแผนผังโครงการทํา

เหมืองถานหิน ขอ 3 และไมเปนการละเลยตอหนาที่ตามที่กฎหมายกําหนดใหตองปฏิบัติ กรณีผูถูกฟองคดีที่ 7

มิไดรักษาความชื้นไวระหวางรอยละ 1.5 ในขณะที่ทําการโมดินและถานหินขนาดใหญ ขอเท็จจริงปรากฏวาผู

ถูกฟองคดีที่ 7 รักษาระดับคาเฉลี่ยความชื้นของถานหินลิกไนตสูงถึงรอยละ 1.5 จึงเปนกรณีที่ผูถูกฟองคดีที่ 7

รักษาความชื้นของดินและถานไดดีกวาที่กําหนดไวในมาตรการ และไมเปนการละเลยตอหนาที่ตามที่กฎหมาย

กําหนดใหตองปฏิบัติ กรณีผูถูกฟองคดีที่ 7 มิไดทํารายงานการตรวจประเมินสิ่งแวดลอม (Environmental

Audit) ทุก 2 ป เสนอให สผ. ทราบตามมาตรการปองกันและแกไขผลกระทบสิ่งแวดลอมที่กําหนดโดยผูถูก

ฟองคดีที่ 7 ไดจัดทํารายงานการตรวจประเมินสิ่งแวดลอม (Environmental Audit) เสนอตอ สผ. แลว ศาล

ไมจําตองออกคําบังคับใหผูถูกฟองคดีที่ 7 ปฏิบัติตามมาตรการดังกลาวอีกตอไป สวนที่ผูฟองคดีทั้ง 16 สํานวน

ฟองวา ผูถูกฟองคดีที่ 7 ละเลยตอหนาที่ตามที่กฎหมายกําหนดใหตองปฏิบัติหรือปฏิบัติหนาที่ดังกลาวลาชา

เกินสมควร ในการปฏิบัติตามมาตรการปองกันและแกไขผลกระทบสิ่งแวดลอมที่เสนอไวในรายงานฯ และ

มาตรการปองกันและแกไขผลกระทบสิ่งแวดลอมที่กําหนดโดย สผ. ทําใหสิ่งแวดลอม ตลอดจนชีวิต รางกาย

สุขภาพอนามัย และทรัพยสินเสียหาย และผูฟองคดีบางรายมีคําขอใหผูถูกฟองคดีที่ 7 ชดใช

คาสินไหมทดแทนเสียหาย นั้น เปนการฟองวา ผูถูกฟองคดีที่ 7 กระทําละเมิดเปนเหตุใหผูฟองคดีดังกลาว

ไดรับความเสียหาย ตามมาตรา 420 แหงประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย และมิใชกรณีผูถูกฟองคดีที่ 7 ใน

ฐานะเจาของโรงไฟฟาแมเมาะซึ่งเปนแหลงกําเนิดมลพิษตองรับผิดชอบชดใชคาสินไหมทดแทนหรือคาเสียหาย

จากการที่โรงไฟฟาแมเมาะกอใหเกิดการแพรกระจายของมลพิษอันเปนเหตุใหผูฟองคดีดังกลาวไดรับอันตราย

แกชีวิต รางกาย สุขภาพอนามัย หรือเปนเหตุใหทรัพยสินของผูฟองคดีดังกลาวเสียหาย ตามมาตรา 96 แหง

พระราชบัญญัติสงเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดลอมแหงชาติ พ.ศ. 2535 ซึ่งกรณีนี้ ผูฟองคดีมีหนาที่ตอง

เสนอพยานหลักฐานตอศาลเพื่อพิสูจนขอเท็จจริงที่ตนกลาวอางในเบื้องตน ตามขอ 64 วรรคหนึ่ง ของระเบียบ

ของที่ประชุมใหญตุลาการในศาลปกครองสูงสุด วาดวยวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2543 เมื่อผูฟองคดี