Page 221 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

P a ge | 171

ดังกลาวไมสามารถเสนอพยานหลักฐานตอศาลเพื่อพิสูจนวาความเสียหายที่ไดรับเปนผลมาจากการที่ผูถูกฟอง

คดีที่ 7 ละเลยตอหนาที่ตามที่กฎหมายกําหนดใหตองปฏิบัติหรือปฏิบัติหนาที่ดังกลาวลาชาเกินสมควรในการ

ปฏิบัติตามมาตรการปองกันและแกไขผลกระทบสิ่งแวดลอมดังกลาว กรณีไมอาจถือไดวา ผูถูกฟองคดีที่ 7

กระทําละเมิดตอผูฟองคดีทั้ง 16 สํานวน อันจะมีผลใหผูถูกฟองคดีที่ 7 ตองชดใชคาสินไหมทดแทนใหแกผู

ฟองคดีบางรายที่มีคําขอใหผูถูกฟองคดีที่ 7 ชดใชคาสินไหมทดแทน

ประเด็นที่ตองพิจารณาตอไปมีวาผูถูกฟองคดีที่ 1 และผูถูกฟองคดีที่ 3 ละเลยตอหนาที่ตามที่

กฎหมายกําหนดใหตองปฏิบัติในการควบคุมการทําเหมืองและการปฏิบัติตามมาตรการปองกันและแกไข

ผลกระทบสิ่งแวดลอมของผูถูกฟองคดีที่ 7 หรือไม กรณีผูถูกฟองคดีที่ 1 เห็นวา การใชอํานาจในการออกคําสั่ง

เพิกถอนประทานบัตรการทําเหมืองหรือไม เปนอํานาจดุลพินิจของผูถูกฟองคดีที่ 1 ตามมาตรา 137 และ

มาตรา 138 แหงพระราชบัญญัติแร พ.ศ. 2510 โดยการใชดุลพินิจของผูถูกฟองคดีที่ 1 ในเรื่องนี้จะตอง

คํานึงถึงเหตุผล ความจําเปน รวมถึงขอดีและขอเสียที่จะเกิดขึ้นแกประชาชนหรือประโยชนสาธารณะ หากมี

การสั่งเพิกถอนประทานบัตรดังกลาว เมื่อการใชอํานาจเพิกถอนประทานบัตรยอมสงผลกระทบตอการผลิต

กระแสไฟฟา อันจะเกิดความเสียหายตอประโยชนสาธารณะและประชาชนมากกวาผลดีที่จะไดรับ ผูถูกฟอง

คดีที่ 1 จึงไมมีความจําเปนที่จะตองเพิกถอนประทานบัตรของผูถูกฟองคดีที่ 7 ดังนั้น การที่ผูถูกฟองคดีที่ 1

ไมออกคําสั่งเพิกถอนประทานบัตรจึงไมเปนการละเลยตอหนาที่ตามที่กฎหมายกําหนดใหตองปฏิบัติ สําหรับ

กรณีผูถูกฟองคดีที่ 3 ที่ไดทราบถึงการไมปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กําหนดไวในการออกประทานบัตรของผูถูกฟอง

คดีที่ 7 แลว ผูถูกฟองคดีที่ 3 มีหนาที่ที่จะตองพิจารณาดําเนินคดีกับผูถูกฟองคดีที่ 7 ตามมาตรา 138 แหง

พระราชบัญญัติแร พ.ศ. 2510 และควบคุมดูแลมิใหผูถูกฟองคดีที่ 7 ละเลยตอหนาที่ในการปฏิบัติตาม

มาตรการปองกันและแกไขผลกระทบสิ่งแวดลอมตอไป การที่ผูถูกฟองคดีที่ 3 ไมไดดําเนินคดีกับผูถูกฟองคดีที่

7 ตามอํานาจหนาที่ดังกลาว จึงถือไดวาผูถูกฟองคดีที่ 3 ละเลยตอหนาที่ตามที่กฎหมายกําหนดใหตองปฏิบัติ

ศาลปกครองสูงสุดพิพากษาแกคําพิพากษาศาลปกครองชั้นตนเปนใหผูถูกฟองคดีที่ 7 ปฏิบัติตาม

มาตรการปองกันและแกไขผลกระทบสิ่งแวดลอม ดังนี้ 1) ใหทําการติดตั้งมานน้ําเพื่อเปนการลดฝุนละอองใน

บรรยากาศ มีความยาว 800 เมตร ระหวางที่ทิ้งดินดานทิศตะวันออกกับบานหัวฝาย และระหวางที่ทิ้งดินดาน

ทิศตะวันตกกับหมูบานทางทิศใต 2) ใหจัดตั้งคณะทํางานระดับทองถิ่นและผูเชี่ยวชาญรวมกันพิจารณาในการ

อพยพราษฎรที่ไดรับผลกระทบที่อาจนําไปสูอันตรายตอชีวิตและทรัพยสินและมีความประสงคจะอพยพในการ
อพยพหมูบานออกนอกรัศมีผลกระทบ 5 กิโลเมตร 3) ใหฟนฟูขุมเหมืองใหใกลเคียงกับสภาพเดิมตาม

ธรรมชาติ โดยการถมดินกลับในบอเหมืองใหมากที่สุดและใหปลูกปาทดแทน เฉพาะในสวนที่ผูถูกฟองคดีที่ 7