Page 225 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

P a ge | 175

ตอไป แลวจึงมีคําสั่งหรือคําพิพากษาใหมตามรูปคดี ที่สุด ศาลฎีกาพิพากษาแกเปนวาใหยกฟองโจทกที่ 3 ถึงที่

19 นอกจากที่แก ใหเปนไปตามคําพิพากษาศาลอุทธรณ โดยศาลฎีกาไดใหเหตุผลวา: -

ในเรื่องอํานาจฟองนั้น โจทกที่ 1 และที่ 2 มีอํานาจฟอง แตโจทกที่ 3 ถึงที่ 19 ไมมีอํานาจฟอง

กลาวคือ โจทกที่ 1 และที่ 2 เปนองคกรปกครองสวนทองถิ่น มีหนาที่ในการคุมครอง ดูแล และบํารุงรักษา

ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดลอมตามรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 290

พระราชบัญญัติสภาตําบลและองคการบริหารสวนตําบล พ.ศ. 2537 มาตรา 23 พระราชบัญญัติองคการ

บริหารสวนจังหวัด พ.ศ. 2540 มาตรา 45 จึงมีอํานาจฟองขอใหศาลมีคําสั่งหามมิใหจําเลยที่ 4 และที่ 5

กระทํา หรือขอใหบังคับจําเลยที่ 4 และที่ 5 ปรับปรุงแกไขหาดมาหยาใหกลับคืนสภาพเดิมตามธรรมชาติได

ซึ่งรวมทั้งฟองจําเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ที่มีคําสั่งอนุญาตใหจําเลยที่ 4 และที่ 5 เขาไปถายทําภาพยนตรไดดวย

สวนกรณีของโจทกที่ 3 ถึงที่ 19 ซึ่งไมมีอํานาจฟองนั้น การที่โจทกที่ 3 ถึงที่ 19 อางวาตนเปน

บุคคลในชุมชนทองถิ่นดั้งเดิมของจังหวัดกระบี่ จึงมีอํานาจฟองตามรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย

พุทธศักราช 2540 มาตรา 46 นั้น ศาลฎีกาเห็นวา คําวา “ชุมชนทองถิ่นดั้งเดิม” ยังไมมีคํานิยาม ความหมาย

หรือขอบเขตที่แนนอน ทั้งบทบัญญัติมาตรานี้มีเงื่อนไขที่ตองมีกฎหมายบัญญัติออกมาตามมาตรานี้ เมื่อ

ในขณะที่โจทกที่ 3 ถึงที่ 19 ฟอง ยังไมมีกฎหมายบัญญัติออกมาใชบังคับ ดังนั้น ยังไมอาจถือไดวามีการโตแยง

เกี่ยวกับสิทธิหรือหนาที่ของโจทกที่ 3 ถึงที่ 19 แลว โจทกที่ 3 ถึงที่ 19 จึงยังไมมีอํานาจฟอง และไมมีสิทธิฎีกา

ดวย

นอกจากเรื่องอํานาจฟองแลว ในเรื่องคําขอใหวินิจฉัยคําสั่งนั้น ศาลฎีกาเห็นวา แมคําสั่งทาง

ปกครองที่เจาหนาที่ออกคําสั่งโดยไมชอบดวยกฎหมายอาจถูกเพิกถอนได แตสําหรับคดีนี้ โจทกที่ 1 และที่ 2

ฟองคดีวาคําสั่งทางปกครองของจําเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ที่อนุญาตใหจําเลยที่ 4 เขาไปถายภาพยนตรบริเวณอาวมา

หยา ไมชอบดวยกฎหมาย เปนโมฆะ ขอใหเพิกถอน ก็เพื่อมิใหจําเลยที่ 4 และที่ 5 เขาไปถายทําภาพยนตรใน

บริเวณหาดมาหยา แตเมื่อจําเลยที่ 5 เขาไปถายทําภาพยนตรตามใบอนุญาตเสร็จเรียบรอยจนนําออกฉายทั่ว

โลกแลว การเพิกถอนคําสั่งของจําเลยที่ 1 ถึงที่ 3 จึงไมบังเกิดผลในทางปฏิบัติแตอยางใด ดังนั้น คําขอขอ 1

และขอ 3 จึงไมมีประโยชนที่จะพิจารณาตอไป