Page 213 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

P a ge | 163

ในการซื้ออาหารเดือนละ 700 บาท และคาเสียหายอันเนื่องมาจากการถูกละเมิดสิทธิในการไดประโยชนจาก

ทรัพยากรธรรมชาติและความหลากหลายทางชีวภาพ เดือนละ 1,000 บาท และเรียกคาเสียหายในอนาคต

จนกวาสภาพนิเวศบริเวณดังกลาวใหกลับคืนสูสภาพเดิม

ศาลปกครองชั้นตนพิจารณาแลวเห็นวา เมื่อผูถูกฟองคดีทราบวามีการปนเปอนของสารตะกั่วในลํา

หวยคลิตี้ จึงไดเขาตรวจสอบเรื่อยมาและไดมีการจัดตั้งคณะทํางานเพื่อแกไขปญหากรณีดังกลาว ผูถูกฟองคดี

จึงมิไดละเลยตอหนาที่ในการประสานงานและดําเนินการฟนฟู หรือระงับการปนเปอนของสารตะกั่วในลํา

หวยคลิตี้ แตในตะกอนดินและทองน้ํายังคงมีการปนเปอนของสารตะกั่วในปริมาณสูง จึงเปนกรณีที่ผูถูกฟอง

คดีปฏิบัติหนาที่ในการฟนฟู หรือระงับการปนเปอนของสารตะกั่วในลําหวยคลิตี้ลาชาเกินสมควร และ

กําหนดคาเสียหายใหจากการที่ตองแบกรับภาระคาอาหารในอัตราเดือนละ 350 บาทตอเดือนตอราย และ

กําหนดคาเสียหายตอสิทธิในการใชทรัพยากรธรรมชาติใหในอัตราเดือนละ 1,000 บาท ตามคําขอของผูฟอง

คดีทั้งยี่สิบสองเนื่องจากเปนคาเสียหายที่เหมาะสมและเปนธรรมแลว สําหรับคาเสียหายในอนาคตนั้น เห็นวา

สถานการณการปนเปอนของสารตะกั่วในน้ําเริ่มที่จะเจือจางลงจึงไมกําหนดคาเสียหายในสวนนี้ให จึงพิพากษา

วา ผูถูกฟองคดีละเลยตอหนาที่ในกรณีที่ไมดําเนินการเรียกคาเสียหายหรือคาสินไหมทดแทนจากบริษัทฯ และ

ปฏิบัติหนาที่ในการฟนฟู หรือระงับการปนเปอนของสารตะกั่วลาชาเกินสมควร และใหผูถูกฟองคดีชดใช

คาเสียหายใหแกผูฟองคดีทั้งยี่สิบสอง แตละรายเปนเงิน 33,783 บาท รวมคาเสียหายทั้งสิ้น 743,226 บาท

ทั้งนี้ ภายในเกาสิบวันนับแตวันที่คดีถึงที่สุด คาธรรมเนียมศาลใหคืนแกผูฟองคดีตามสวนแหงการชนะคดี

ผูฟองคดีทั้งยี่สิบสองและผูถูกฟองคดีอุทธรณคําพิพากษาของศาลปกครองชั้นตน ศาลปกครอง

สูงสุดพิจารณาแลวเห็นวา ผูถูกฟองคดีเพียงแตสงเจาหนาที่เขาไปเก็บตัวอยางน้ํา ดินตะกอน และสัตวน้ํามา

วิเคราะหวามีปริมาณสารตะกั่วปนเปอนหรือไมเทานั้น ไมไดเขาไปเพื่อหาวิธีการปองกันหรือแกไขอันตรายอัน

เกิดจากการแพรกระจายของสารตะกั่วในลําหวยคลิตี้ การที่ศาลปกครองชั้นตนวินิจฉัยแตเพียงวา ผูถูกฟองคดี

ปฏิบัติหนาที่ลาชาเกินสมควร โดยไมวินิจฉัยวาผูถูกฟองคดีกระทําละเมิดตอผูฟองคดีทั้งยี่สิบสองหรือไม แตได

วินิจฉัยใหผูถูกฟองคดีชดใชคาเสียหายแกผูฟองคดีทั้งยี่สิบสอง ศาลปกครองสูงสุดไมเห็นพองดวย อีกทั้ง การที่

ผูฟองคดีทั้งยี่สิบสองไมสามารถนําน้ําในลําหวยคลิตี้ไปใชในการอุปโภคและบริโภคได เปนผลโดยตรงมาจาก

การที่ผูถูกฟองคดีละเลยตอหนาที่ตามที่กฎหมายกําหนดใหตองปฏิบัติและปฏิบัติหนาที่ดังกลาวลาชาเกิน

สมควร เมื่อผูฟองคดีทั้งยี่สิบสองไมมีแหลงอาหารโปรตีนอื่น และคาใชจายในการซื้ออาหารทดแทนอาหารที่
เคยมีอยูในสิ่งแวดลอมตามธรรมชาติเปนเงิน 700 บาทตอเดือนนั้น เมื่อแยกคาใชจายในการซื้ออาหารเปน

รายวันแลวเปนเงินประมาณ 25 บาท หรือมื้อละ 8 บาท ซึ่งเปนคาใชจายที่เพิ่มขึ้นจริง และเหมาะสมแลว เห็น