Page 79 - รายงานการศึกษาบทบาทของภาคประชาสังคมในการคุ้มครองสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง
P. 79

รายงานการศึกษา บทบาทของภาคประชาสังคมในการคุ้มครองสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง 77







                           ความเป็นเฉพาะที่สำาคัญของคนจนเมืองและชุมชนเมืองอีกประการหนึ่ง คือ การมีคนเร่ร่อน

                     อาศัยอยู่ ซึ่งข้อมูลจาก นที สอนวารี มูลนิธิอิสระชน (๒๕๕๕, ออนไลน์) พบว่ามีผู้ใช้ชีวิตในที่สาธารณะ
                     รวมทั้งสิ้น ๒,๘๔๖ คน โดยเก็บข้อมูลสำารวจตั้งแต่เดือนกันยายน ๒๕๕๕ - เดือนธันวาคม ๒๕๕๕

                     โดยมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ปัญหาที่พบกับกลุ่มคนผู้ใช้ชีวิตในพื้นที่สาธารณะ คือ เขาต้องการ
                     การยอมรับจากสังคม อยากให้คนทั่วไปปรับเปลี่ยนทัศนคติว่า เขาก็เป็นผู้มีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

                     เช่นเดียวกัน เพราะบางคนที่ออกมาใช้ชีวิตแบบนี้มีงานทำามีรายได้ ไม่อยากให้เจ้าหน้าที่รัฐต้องมา
                     ไล่จับเข้าสถานสงเคราะห์

                           วิธีการทำางานของมูลนิธิอิสระชนได้คิดริเริ่ม “ปิ่นเกล้า” โมเดล เนื่องจากเล็งเห็นว่า ปัจจุบันมี
                     ผู้มาอาศัยบริเวณสนามหลวง ถนนราชดำาเนิน และเชิงสะพานพระปิ่นเกล้ามากยิ่งขึ้น จึงออกหาวิธี

                     การทำางานกับกลุ่มคนเหล่านี้  ทั้งนี้ เป้าประสงค์ของมูลนิธิมิได้ปรารถนาอยากให้คนกลุ่มนี้ออกมา

                     ใช้อยู่อาศัยในพื้นที่สาธารณะ หากแต่ต้องการจัดระเบียบการอยู่อาศัยของคนเหล่านี้ให้เป็นที่เป็นทาง
                     เพื่อง่ายแก่การปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ทั้งภาครัฐและเอกชนอันที่จะทำาให้ผู้ใช้ชีวิตในพื้นที่สาธารณะ
                     เหล่านี้ได้รับการเยียวยา ฟื้นฟู และพัฒนา จนกระทั่งสามารถพึ่งพาตนเองได้อและเป็นโครงการ

                     ต้นแบบ (Pilot project) ที่ทดลองทำาเพื่อจะนาไปใช้ในพื้นที่อื่นๆ ต่อไป โดยหลักของรูปแบบของ

                     ปิ่นเกล้าโมเดล คือ การให้ที่พักชั่วคราวหรือ Shelter กับผู้พักพิง ซึ่งมีวิธีการทำางาน ดังนี้
                           ๑.  การมีกลุ่ม  โดยที่ให้มีหัวหน้ากลุ่มเป็นผู้ร่วมประสานงาน  หรือเป็นหลักในการประสานงาน

                              ดูแลกันเอง (ซึ่งอาจเรียกว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านในกลุ่มนั้นๆ)

                           ๒.  หน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนเข้ามามีส่วนร่วมในการฟื้นฟู ส่งเสริมอาชีพ เพื่อให้กลุ่มคน
                              เหล่านี้มีรายได้ พึ่งพาตนเอง จนสามารถกลับภูมิลาเนา หาที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งได้

                           ๓.  การจัดระเบียบที่อยู่อาศัยโดยความร่วมมือระหว่างคนอาศัยที่สาธารณะ มูลนิธิอิสระชน

                              และองค์กรภาครัฐ
                           ๔.  ประสานงานส่งบุคคลเหล่านี้กับบ้าน โดยติดต่อทางบ้าน

                           ๕.  การฝึกอาชีพ เช่น ร้อยลูกปัด  การเป็นยามรักษาความปลอดภัย  ซ่อมรองเท้า  ขายหนังสือ

                              โดยมีหน่วยงานเข้ามาจัดหาอุปกรณ์ให้ จนเขาเหล่านั้นมีรายได้ก้อนหนึ่งเพียงพอที่จะไป
                              หาที่อยู่ใหม่


                           นอกจากมูลนิธิอิสระชนแล้ว ที่ผ่านมาก็มีองค์กรพัฒนาเอกชนคือ มูลนิธิพัฒนาที่อยู่อาศัย
                     (มพศ.) ได้เข้าไปทำางานกับคนจนเมืองจนทำาให้ปัญหาคนจนเมืองกลายเป็นประเด็นทางสังคม

                     ซึ่งถูกหยิบยกขึ้นมาเพื่อแก้ไขปัญหาในเชิงนโยบาย เช่น คนจนที่อยู่ในชุมชนใต้สะพาน และชุมชน
                     บุกรุกริมคลอง


                           บัณฑร อ่อนดำา (อ้างถึงใน สุวัฒน์ คงแป้น, ๒๕๔๕, น. ๙๒ - ๙๓) ให้ข้อสังเกตเกี่ยวกับปัญหา
                     คนจนเมืองว่า คนจนเมืองไม่ว่าจะอาศัยอยู่ริมคลอง ใต้สะพาน หรือในชุมชนแออัดก็ดี ต่างประสบ
   74   75   76   77   78   79   80   81   82   83   84