Page 130 - วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน. ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 (มกราคม - เมษายน 2563)
P. 130

128         วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน







                   พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 ถือเปนกฎหมายฉบับแรกที่มีผลบังคับใชเพื่อเปนหลักประกัน
            และใหความชวยเหลือแกลูกจางสูงอายุที่ทํางาน โดยกฎหมายฉบับนี้มีเจตนารมณในการสรางความ
            มั่นคงและหลักประกันใหกับประชาชนที่ทํางานและมีรายไดประจํา โดยใหความคุมครองลูกจางใน 7 กรณี

            ทั้งนี้  ในสวนที่เกี่ยวกับลูกจางสูงอายุไดใหความคุมครองในกรณีประโยชนทดแทนกรณีชราภาพ  ไดแก
            เงินเลี้ยงชีพรายเดือนหรือที่เรียกวา “เงินบํานาญชราภาพ” และเงินบําเหน็จที่จายใหแคครั้งเดียวหรือที่
            เรียกวา “เงินบําเหน็จชราภาพ”
                   นอกจากนี้ มีหนวยงานที่กํากับดูแลดานการจางงานผูสูงอายุ โดยเฉพาะสํานักงานปลัดกระทรวง

            แรงงานมีบทบาทในการประสานหนวยงานในสังกัดที่รับผิดชอบดําเนินการ เชน กรมการจัดหางาน
            มีหนาที่ใหคําแนะนํา ปรึกษาเกี่ยวกับขอมูลขาวสาร จัดอบรมเพิ่มทักษะหรือฝกอาชีพใหแกผูสูงอายุ
            กรมสวัสดิการและคุมครองแรงงานมีหนาที่ในการสงเสริมนายจาง  ลูกจาง  ใหมีการจัดสวัสดิการ
            แรงงานเพื่อสรางหลักประกันความมั่นคงทางการเงินของลูกจาง  เชน  การดําเนินชีวิตตามหลักเศรษฐกิจ

            พอเพียงรูจักการออมผานสหกรณออมทรัพย กองทุนสํารองเลี้ยงชีพ เปนตน
                   8.1.2  การคุมครองทางสังคม
                   การคุมครองทางสังคมเปนการดําเนินงานเพื่อใหความคุมครองหรือใหหลักประกันทางสังคม
            ในดานตาง ๆ อาทิ กฎหมาย ระเบียบ ขอบังคับ และบริการสังคม โดยใหความสําคัญแกประชาชน

            โดยเฉพาะกลุมผูสูงอายุที่ตองไดรับการปฏิบัติและการดูแลเปนพิเศษในฐานะกลุมที่มีความเปราะบางทั้งทาง
            รางกายและจิตใจ ดังนั้น เพื่อใหผูสูงอายุมีคุณภาพชีวิตที่ดีและใชชีวิตอยางสมศักดิ์ศรี ประเทศไทยจึงมี
            การบัญญัติกฎหมายเพื่อกําหนดหลักเกณฑ มาตรการ ตลอดจนการคุมครองและเยียวยาผูสูงอายุ โดยมี
            กฎหมายที่เกี่ยวของกับการคุมครองทางสังคม ดังนี้

                   รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 หมวด 3 สิทธิและเสรีภาพของปวงชนชาวไทย
            มาตรา 45 วรรคสอง บัญญัติวา “บุคคลซึ่งมีอายุเกินหกสิบปและไมมีรายไดเพียงพอแกการยังชีพ และ
            บุคคลผูยากไรยอมมีสิทธิไดรับความชวยเหลือที่เหมาะสมจากรัฐตามที่กฎหมายบัญญัติ”
                   พระราชบัญญัติผูสูงอายุ พ.ศ. 2546 เปนกฎหมายสําคัญที่เกี่ยวของกับผูสูงอายุโดยตรง

            โดยมีเจตนารมณเพื่อสงเสริมสนับสนุนใหผูสูงอายุไดรับสิทธิโดยไดกําหนดไวอยางชัดเจนในมาตรา 11
            ซึ่งครอบคลุมทั้งดานการจางงานที่อยูอาศัย สุขภาพ ความปลอดภัย ตลอดจนการชวยเหลือทางกฎหมาย
                   8.1.3 อาหารและที่อยูอาศัย
                   ประเทศไทยมีการบัญญัติกฎหมายเพื่อกําหนดหลักเกณฑ  มาตรการ  ตลอดจนการคุมครองและ

            เยียวยาผูสูงอายุ โดยกฎหมายที่เกี่ยวของกับอาหารและที่อยูอาศัย คือ
                   ประกาศกระทรวงสาธารณสุข (ฉบับที่ 238) พ.ศ. 2544 เรื่อง อาหารมีวัตถุประสงคพิเศษ เปน
   125   126   127   128   129   130   131   132   133   134   135