Page 132 - วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน. ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 (มกราคม - เมษายน 2563)

130 วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน

(2) ปฏิญญาวาดวยสิทธิคนพิการไทย ผูสูงอายุที่เปนผูพิการยอมไดรับสิทธิในการดูแลสุขภาพ

โดยเฉพาะเรื่องการฟนฟู เพราะนอกจากเปนผูสูงอายุที่ตองดูแลเปนพิเศษแลว หากเปนผูพิการยอมไดรับ
การดูแลเปนพิเศษมากขึ้น
(3) Personal Health Record: PHR เปนระบบที่จะชวยบูรณาการขอมูลผูปวยเพื่อสนับสนุน
การรักษาและการจายยาของแพทย เพื่อปองกันผูปวยไดรับยาซํ้าซอนโดยไมจําเปน โดยเฉพาะผูสูงอายุที่
ตองรับประทานยาประจําตัวจํานวนมาก

8.3 การคุมครองสิทธิผูสูงอายุในกระบวนการยุติธรรม
8.3.1 ความรุนแรงและการถูกละเมิด

ประเทศไทยมีการบัญญัติกฎหมายเพื่อกําหนดหลักเกณฑ มาตรการ ตลอดจนการคุมครองและ
เยียวยาผูสูงอายุ โดยกฎหมายที่เกี่ยวของกับความรุนแรงและการถูกละเมิด ดังนี้
(1) รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 หมวด 6 แนวนโยบายแหงรัฐ มาตรา 71
วรรคสาม บัญญัติวา “รัฐพึงใหความชวยเหลือเด็ก เยาวชน สตรี ผูสูงอายุ คนพิการ ผูยากไร และ
ผูดอยโอกาส ใหสามารถดํารงชีวิตไดอยางมีคุณภาพ และคุมครองปองกันมิใหบุคคลดังกลาวถูกใชความ

รุนแรง หรือปฏิบัติอยางไมเปนธรรม รวมตลอดทั้งใหการบําบัด ฟนฟูและเยียวยาผูถูกกระทําการดังกลาว”
(2) ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 307 บัญญัติวา “ผูใดมีหนาที่ตามกฎหมายหรือตามสัญญา
ตองดูแลผูซึ่งพึ่งตนเองมิได เพราะอายุ ความเจ็บปวย กายพิการหรือจิตพิการ ทอดทิ้งผูซึ่งพึ่งตนเองมิได

นั้นเสีย โดยประการที่นาจะเปนเหตุใหเกิดอันตรายแกชีวิต ตองระวางโทษจําคุกไมเกินสามป หรือปรับ
ไมเกินหกหมื่นบาท หรือทั้งจําทั้งปรับ”
(3) ประกาศกระทรวงยุติธรรม เรื่อง การใหคําแนะนํา ปรึกษาและดําเนินการในสวนที่เกี่ยวของ
ในทางคดีสําหรับผูสูงอายุ เปนการกําหนดหนวยงานที่รับผิดชอบในการดําเนินการใหคําปรึกษา ใหความ
ชวยเหลือทางกฎหมาย รวมถึงการประสานงานกับหนวยงานอื่นที่เกี่ยวของ

8.3.2 ความสามารถในทางกฎหมาย
ประเทศไทยมีการบัญญัติกฎหมายเพื่อกําหนดหลักเกณฑ มาตรการ ตลอดจนการคุมครองและ
เยียวยาผูสูงอายุ โดยกฎหมายที่เกี่ยวของกับความสามารถในทางกฎหมาย ดังนี้

(1) รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 หมวด 3 สิทธิและเสรีภาพของปวงชน
ชาวไทย มาตรา 34 วรรคหนึ่ง บัญญัติวา “บุคคลยอมมีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น การพูด การเขียน
การพิมพ การโฆษณา และการสื่อความหมายโดยวิธีอื่น การจํากัดเสรีภาพดังกลาวจะกระทํามิได เวนแต
โดยอาศัยอํานาจตามบทบัญญัติแหงกฎหมายที่ตราขึ้นเฉพาะ...”
(2) ประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา 531 บัญญัติวา “อันผูใหจะเรียกถอนคืน

การใหเพราะเหตุผูรับประพฤติเนรคุณนั้น ทานวาอาจจะเรียกไดแตเพียงในกรณีดังจะกลาวตอไปนี้
(1) ถาผูรับไดประทุษรายตอผูใหเปนความผิดฐานอาชญาอยางรายแรงตามประมวลกฎหมายลักษณะ
อาชญา หรือ (2) ถาผูรับไดทําใหผูใหเสียชื่อเสียง หรือหมิ่นประมาทผูใหอยางรายแรง หรือ (3) ถาผูรับ