Page 118 - วารสารวิชาการสิทธิมนุษยชน. ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2561)
P. 118
ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2561) 117
จำานวนหนึ่งที่ต้องไม่ได้รับการพิจารณาให้เป็นไปตามเกณฑ์ที่ว่า “ร้ายแรงที่สุด” ได้ เช่น การลักพาตัวที่ไม่ทำาให้
เกิดความตาย การทำาผิดประเวณี การละทิ้งศาสนา การหมิ่นประมาท การติดสินบนเจ้าพนักงาน การทุจริต
คอร์รัปชั่น การกระทำาที่เป็นการไม่รักษาพรหมจรรย์ทางเพศ การครอบครองยาเสพติดและการค้ายาเสพติด
การกระทำาความผิดที่เกี่ยวกับยาเสพติด ความผิดที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ การแสดงออกหรือการยึดมั่นใน
ความคิดเห็น การกระทำาที่แสดงถึงความนิยมในการรักร่วมเพศ การแสดงออกถึงรสนิยมทางเพศเฉพาะกลุ่ม
การเผยแผ่ศาสนาหรือความเชื่อของบุคคล การค้าประเวณี การรวมกลุ่มหรือองค์กรของผู้ค้าประเวณี การมีส่วนร่วม
ในการชุมนุมประท้วง การมีเพศสัมพันธ์ก่อนการสมรส การร้องเพลงปลุกระดมให้ผู้ชายเข้าร่วมหรือ
ไม่เข้าร่วมในการสงคราม การร่วมเพศทางทวารหนัก การกักตุนสินค้าเพื่อเก็งกำาไร การกระทำาการอันเป็นกบฏ
การสืบราชการลับหรือการกระทำาอื่น ๆ ที่กำาหนดไว้กว้าง ๆ ว่าเป็นอาชญากรรมต่อรัฐ เช่น การเขียนคำาขวัญ
ต่อต้านผู้นำาของประเทศ
ในประการที่ว่า เจตนาถือเป็นส่วนประกอบที่สำาคัญของมาตรฐานว่าด้วย “อาชญากรรมที่ร้ายแรง
ที่สุด” ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นส่วนสำาคัญในการประกอบเข้ากับประเภทของความผิดที่มีผลให้เกิดความความตายเท่านั้น
แต่ยังเกี่ยวกับระดับของการมีส่วนร่วมในการกระทำาความผิดของผู้กระทำาความผิดอีกด้วย ตามความเห็นของ
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนประจำากติกา ICCPR ในร่างข้อคิดเห็นทั่วไป หมายเลขที่ 36 (Draft General
Comment No. 36) การลงโทษประหารชีวิตอาจให้สามารถใช้ได้เฉพาะกับผู้ที่กระทำาความผิดทางตรงและ/หรือ
“หัวหน้าที่ก่อการกระทำาความผิด” เท่านั้น โดยไม่รวมไปถึงบุคคล เช่น ผู้สนับสนุนการกระทำาความผิด ผู้ที่ไม่
สามารถป้องกันการกระทำาความผิด
อย่างไรก็ตาม สมัชชาสหประชาชาติได้มีข้อมติโดยทั่วไป (regular resolutions) เรียกร้องให้รัฐสมาชิก
ค่อย ๆ จำากัดจำานวนความผิดที่อาจจะต้องกำาหนดให้มีโทษประหารชีวิตให้ลดน้อยลง
12 บุคคลที่ควรได้รับก�รยกเว้นจ�กโทษประห�รชีวิตต�มกฎหม�ยระหว่�งประเทศ
12.1 ผู้กระทำ�คว�มผิดที่เป็นเด็กและเย�วชน
ข้อห้ามในการลงโทษประหารชีวิตต่อผู้กระทำาความผิดที่มีอายุตำ่ากว่า 18 ปี ในขณะที่กระทำา
ความผิดนั้นถือได้ว่าเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในกฎหมายระหว่างประเทศ ในปี 2551 คณะกรรมาธิการ
สิทธิมนุษยชนแห่งภูมิภาคอเมริกา (Inter-American Commission on Human Rights: IACHR) มีความเห็นว่า
หลักการว่าโทษประหารชีวิตไม่ควรใช้กับเยาวชนถือเป็นกฎจารีตระหว่างประเทศ (customary international rule)
ตามข้อ 5 วรรคห้า ของกติการะหว่างประเทศ ICCPR ห้ามมิให้มีการลงโทษประหารชีวิต
แก่ผู้กระทำาความผิดในขณะที่มีอายุตำ่ากว่า 18 ปี ข้อห้ามนี้ได้รับการเน้นยำ้าอีกครั้งในมาตรการที่ 6 ของมาตรการ
เชิงป้องกัน ฯ และข้อ 37 ของอนุสัญญา CRC นอกจากนี้ การดำาเนินการลงโทษประหารชีวิตเยาวชนยังถูกห้าม
