Page 32 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

20 | P a ge

สิทธิมนุษยชนชวงที่ 1 ไดแก สิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้นระหวางชวงศตวรรษที่ 17 ถึงศตวรรษที่

18 ซึ่งการพิจารณาสิทธิมนุษยชนในยุคนี้ใหความสําคัญกับฐานทางการเมือง (Based on Political
Concerns) สิทธิมนุษยชนในยุคนี้ จึงมีการแบงออกเปนของสิทธิพลเมือง (Civil Rights) ซึ่งมุงคุมครองสิทธิขั้น

พื้นฐานของปจเจกบุคคลทางดานกายภาพ หรือศีลธรรม และสิทธิทางการเมือง (Political Rights) คือสิทธิ

ของปจเจกบุคคลที่จะมีชีวิตในสังคมและชุมชน เชน สิทธิในการออกเสียงเลือกผูแทน การเขารวมพรรค
การเมือง การแสดงออกทางการปกครองชุมชน เปนตน

สิทธิมนุษยชนชวงที่ 2 เปนสิทธิมนุษยชนที่มีความชัดเจนขึ้นในชวงระยะเวลาถัดมา ซึ่งมีฐาน

แนวคิดจากความเทาเทียม (Equality) และการประกันการเขาถึงสังคมและเศรษฐกิจ สินคาและบริการซึ่งเริ่ม

มีการพูดถึงในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม สิทธิในชวงเวลานี้ไดลวงเลยมาจนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีสิทธิที่
ไดรับการรับรองเพิ่มเติม ไดแก สิทธิทางสังคม (Social Right) สิทธิทางเศรษฐกิจ (Economic Right) และ

สิทธิทางวัฒนธรรม (Cultural Right)

สิทธิมนุษยชนชวงที่ 3 ไดแก สิทธิที่มีลักษณะเปนสิทธิเชิงกลุม (Collective Right) โดยมี

ฐานคิดจากความเปนน้ําหนึ่งใจเดียวกันหรือรวมมือรวมแรงกัน (Solidarity) ของมนุษยในสังคม เริ่มมีแนวคิด

ตั้งแตชวงที่มีการประชุมระหวางประเทศดานสิ่งแวดลอมในกรุงสตอกโฮลม ประเทศสวีเดน ในป 1972 เชน
สิทธิในการพัฒนา (Right to Development) สิทธิในสิ่งแวดลอม (Right to Healthy Environment) สิทธิ

ในสันติภาพ (Right to Peace) สิทธิในการเขาถึงทรัพยากร (Right to Access to Resources)

อยางไรก็ดี สิทธิมนุษยชนชวงที่ 3 นั้น ปจจุบันยังขาดการยอมรับในวงวิชาการและการปฏิบัติของ

นานาประเทศ เนื่องจากระดับการพัฒนาของแตละประเทศยังมีความไมเทาเทียมกัน ประเทศกําลังพัฒนาสวน
ใหญเห็นวาสิทธิมนุษยชนเชิงกลุมสมควรไดรับการคุมครองในฐานะที่เปนสิทธิมนุษยชนเนื่องจากเปนสิทธิที่คน

ในชาติของประเทศกําลังพัฒนายังไมไดรับความคุมครองหรือถูกละเมิดมากกวาคนชาติของประเทศพัฒนาแลว

และการคุมครองสิทธิมนุษยชนสมควรปฏิบัติใหเกิดความเทาเทียมกันทั่วโลกไมวาจะเปนประเทศที่พัฒนาแลว
หรือประเทศกําลังพัฒนา โดยเฉพาะอยางยิ่งสิทธิในการพัฒนา (Right to Development) ที่ประเทศกําลัง

พัฒนาตางเรียกรองใหประเทศพัฒนาแลวคุมครองสิทธิเหลานี้ดวย สวนประเทศพัฒนาแลวมิไดปฏิเสธวาสิทธิ
เหลานี้จะไมไดรับความคุมครองแตกอนที่จะไดรับความคุมครองอยางแทจริง ประเทศกําลังพัฒนาควร

ดําเนินการคุมครองสิทธิมนุษยชนในชวงที่ 1 และชวงที่ 2 ใหครบถวนสมบูรณอยางแทจริงเสียกอน แลวจึงจะ

หันมารับรองสิทธิมนุษยชนชวงที่สามใหครบถวนในภายหลัง เนื่องจากประเทศพัฒนาแลวเห็นวาสิทธิมนุษยชน
ในชวงที่ 1 และชวงที่ 2 นั้นประเทศกําลังพัฒนายังใหความคุมครองไดไมดีพอ แตกลับเรียกรองใหมีการ

คุมครองสิทธิมนุษยชนเพิ่มเติมอีกจึงยังเปนการไมสมควร ณ ชวงเวลานี้ โดยในทางวิชาการนั้น ฝายที่ไมเห็น

ดวยมีเหตุผลในเชิงกฎหมายสนับสนุน โดยสรุปเบื้องตน ดังนี้