Page 291 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน
P. 291

P a ge  | 241




               ปฏิบัติตาม เชนนี้ จึงอาจกลาวไดวาจารีตประเพณีระหวางประเทศทุกจารีตที่ไดรับการยอมรับแลวถือวาเปน

               จารีตประเพณีแหงทองถิ่นตามมาตรา 4  แตจารีตประเพณีแหงทองถิ่นบางอยางอาจมิใชจารีตประเพณี
               ระหวางประเทศ


                         อยางไรก็ดี ดวยผลของจารีตประเพณีระหวางประเทศที่ถือวาเปน “กฎหมายระหวางประเทศ”

               อันมีผลผูกพันรัฐทุกรัฐทําใหจารีตประเพณีระหวางประเทศกลายเปน “กฎหมาย” ของทุกประเทศในโลก อัน

               จะแตกตางจากจารีตประเพณีแหงทองถิ่นตามมาตรา 4 แหงประมวลกฎหมายแพงและพาณิชยที่ “มิใช

               กฎหมาย” ดังนั้น การปรับใชจารีตประเพณีระหวางประเทศจึงไมมีความจําเปนตองอางจารีตประเพณีแหง

               ทองถิ่นตามมาตรา 4 วรรคสองแตประการใดเพราะถือวา ศาลมีกฎหมายใหวินิจฉัยชี้ขาดคดีความแลวไม
               จําเปนตองอางจารีตประเพณีแหงทองถิ่นอีก


                         กรณีของสิทธิมนุษยชนนั้น หากเทียบเคียงแนววินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับจารีตประเพณี

               ขางตนแลว อาจปรับไดวาหากสิทธิมนุษยชนใดไดรับการยอมรับในสังคมระหวางประเทศวาเปนจารีตประเพณี

               ระหวางประเทศแลว ศาลรัฐธรรมนูญไทยอาจพิจารณาหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยคดีไดโดยไมจําเปนตองมีกฎหมาย

               ภายในใหการรับรองไวแตอยางใด และไมจําเปนตองยกมาตรา 4 แหงประมวลกฎหมายแพงและพาณิชยมา
               ปรับใชแตประการใด


                         อยางไรก็ดี ปจจุบันยังไมมีแนววินิจฉัยของศาลในการวินิจฉัยคดีเกี่ยวกับจารีตประเพณีดานสิทธิ

               มนุษยชน ซึ่งมีประเด็นที่นาคิดวาศาลไทยจะนํามาวินิจฉัยชี้ขาดไดทันทีโดยไมตองมีการอนุวัติการใหเปน

               กฎหมายภายใน ดังเชนคําวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในอดีตหรือไม เนื่องจากกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหวาง

               ประเทศนั้นเปนกรณีที่ปจเจกบุคคลเปนผูทรงสิทธิ ขณะที่คดีที่เคยตัดสินที่ผานมานั้นรัฐจะเปนผูทรงสิทธิตาม
               กฎหมายระหวางประเทศซึ่งมีนัยที่แตกตางกัน


                    6.4.4 การปรับใชหลักกฎหมายทั่วไปตามกฎหมายระหวางประเทศในประเทศไทย


                         หลักกฎหมายทั่วไปนั้น มีลักษณะเปนหลักกฎหมายที่ใชอยูในกฎหมายภายในของรัฐทั้งหลายอยู

               แลว โดยจะพบวาในประมวลกฎหมายแพงและพาณิชยก็ดี หรือประมวลกฎหมายอาญาของไทยก็ดีตางก็

               ปรากฏหลักกฎหมายทั่วไปในบทมาตราตางๆ อยูแลว เชน หลักผูรับโอนไมมีสิทธิดีกวาผูโอนตามกฎหมายวา

               ดวยทรัพยสิน หลักกฎหมายปดปาก (Estoppel) ตามกฎหมายวาดวยตัวการตัวแทน หลักสุจริตตามที่ปรากฏ

               ในหลายมาตรา หรือหลักการไมลงโทษซ้ําในการกระทําครั้งเดียวในประมวลกฎหมายอาญา เปนตน  ดังนั้น ใน
               การปรับใชหลักกฎหมายทั่วไปตามกฎหมายระหวางประเทศจึงสามารถปรับใชในฐานะที่เปนหลักกฎหมาย

               ทั่วไปของประเทศไทยไดทันทีโดยไมตองออกกฎหมายมาบังคับใชอีก  เวนเสียแตวาจะมีหลักกฎหมายระหวาง
   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296