Page 227 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

บทที่ 6

บทวิเคราะหความสัมพันธระหวางสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดลอมในบริบทของกฎหมาย

ระหวางประเทศระดับสากล ระดับภูมิภาค และประเทศไทย

6.1 การนําเอาทฤษฎีและหลักการของกฎหมายระหวางประเทศที่เกี่ยวของกับสิทธิมนุษยชนและ

สิ่งแวดลอมมาประยุกตใชในระดับภูมิภาค

6.1.1 หลักกฎหมายระหวางประเทศที่เกี่ยวของกับสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดลอม

ที่มาของกฎหมายระหวางประเทศตามมาตรา 38 แหงธรรมนูญศาลยุติธรรมระหวางประเทศ
กําหนดใหศาลยุติธรรมระหวางประเทศใชที่มาของกฎหมายระหวางประเทศเหลานี้ในการระงับขอพิพาท

ระหวางประเทศ

1) อนุสัญญาระหวางประเทศทั้งหลาย (International Conventions) ไมวาเปนการทั่วไปหรือ
เปนการเฉพาะ ซึ่งเปนกฎเกณฑที่สรางขึ้นโดยรัฐที่เกี่ยวของอยางชัดแจง

2) จารีตประเพณีระหวางประเทศ (International Customary Law) ในฐานะที่เปนหลักฐานแหง

การปฏิบัติทั่วไปที่ไดรับการยอมรับนับถือวาเปนกฎหมาย

3) หลักกฎหมายทั่วไป (General Principles of Law) ที่ไดรับการยอมรับนับถือโดยนานา

อารยประเทศ

ทั้งนี้ ภายใตบังคับมาตรา 59 คําพิพากษาของศาล (Judicial Decisions) และคําสอนของผูรอบรู

(Qualified Publicists) สูงสุดของประเทศตางๆ จะนํามาใชในฐานะที่เปนเครื่องชวยในการวินิจฉัยหลัก

กฎหมาย
นอกจากที่มาของกฎหมายระหวางประเทศขางตนแลว ยังมีที่มาของกฎหมายระหวางประเทศที่

เกิดขึ้นมาจากการยอมรับนานาประเทศและศาลยุติธรรมระหวางประเทศไดวินิจฉัยไวที่สําคัญอีก 2 ประเภท
คือ

1) ขอมติขององคการระหวางประเทศ (International Organization Resolutions)

2) การกระทําฝายเดียวของรัฐ (Unilateral Act)