Page 104 - รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ
P. 104
แตกต่างกันด้านภูมิประเทศภูมิอากาศ ทิวทัศน์ธรรมชาติ รวมทั้งขนบธรรมเนียมประเพณีของประชาชน
ฯลฯ ซึ่งล้วนแต่เป็นปัจจัยสำาคัญที่ต้องคำานึงถึง สำาหรับนโยบายอุทยานแห่งชาติของประเทศไทยมี
วัตถุประสงค์ที่แน่ชัดว่า เป็นนโยบายที่มุ่งเน้นในเรื่องการรักษาป่าเพื่อการอนุรักษ์โดยคณะรัฐมนตรีได้
ประชุมปรึกษาเมื่อวันที่ ๓ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๒๘ ลงมติเห็นชอบนโยบายป่าไม้แห่งชาติ ซึ่งในส่วนหนึ่งนั้น
กำาหนดให้มีพื้นที่ป่าไม้ทั่วประเทศอย่างน้อยในอัตราร้อยละ ๔๐ ของพื้นที่ของประเทศเพื่อประโยชน์ ๒
ประการ ดังนี้
๑) ป่าเพื่อการอนุรักษ์ กำาหนดไว้เพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ดิน นำ้า พันธุ์พืช พันธุ์สัตว์
ที่หายากและป้องกันภัยธรรมชาติอันเกิดจากนำ้าท่วมและการพังทลายของดิน ตลอดทั้งเพื่อประโยชน์
ในการศึกษาการวิจัย และนันทนาการของประชาชนในอัตราร้อยละ ๑๕ ของพื้นที่ประเทศ ป่าเพื่อการ
อนุรักษ์ประกอบด้วย อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า และเขตต้นนำ้าลำาธาร ซึ่งพื้นที่อุทยาน
แห่งชาติตามพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.๒๕๐๔ จนถึงปัจจุบันมีจำานวนรวม ๑๔๗ แห่ง แต่ที่
ได้มีพระราชกฤษฎีกาประกาศอุทยานแห่งชาติแล้ว จำานวน ๑๒๗ แห่ง
๒) ป่าเพื่อเศรษฐกิจ กำาหนดไว้เพื่อการผลิตไม้ และของป่า เพื่อประโยชน์ในทาง
เศรษฐกิจในอัตราร้อยละ ๒๕ ของพื้นที่ประเทศ ประกอบด้วย ป่าสงวนแห่งชาติ และป่าไม้ถาวร
(๔.๒) การก�าหนดเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า (Wildlife Sanctuary)
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า หมายถึง พื้นที่ที่กำาหนดขึ้นเพื่อให้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่า
โดยปลอดภัยเพื่อว่าสัตว์ป่าในพื้นที่ดังกล่าวจะได้มีโอกาสขยายพันธุ์ตามธรรมชาติได้มากขึ้น ทำาให้
สัตว์ป่าบางส่วนได้มีโอกาสกระจายจำานวนออกไปในท้องที่แหล่งอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียง กรมป่าไม้ได้จัดตั้ง
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสลักพระ จังหวัดกาญจนบุรี ขึ้นเป็นแห่งแรกเมื่อ พ.ศ.๒๕๐๘ และได้จัดตั้งเพิ่มขึ้นอีก
จนถึงปัจจุบัน มีเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ารวมทั้งสิ้น ๕๓ แห่ง การจัดตั้งเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามีจุดมุ่งหมาย
เพื่อควบคุมและป้องกันรักษาทรัพยากรธรรมชาติด้านสัตว์ป่า ป่าไม้ แหล่งนำ้า แหล่งอาหาร ตลอดจน
สภาพธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม อันมีความสำาคัญต่อสัตว์ป่าให้คงอยู่อย่างถาวร ซึ่งจะอำานวยผล
ประโยชน์ให้แก่ประชาชนส่วนรวมตลอดไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด นอกจากนี้ยังเป็นการช่วยให้การดำาเนินงาน
เป็นไปตามจุดประสงค์ของพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.๒๕๐๓ พระราชบัญญัติ
สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.๒๕๓๕ และพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า (ฉบับที่ ๓)
พ.ศ.๒๕๕๗
(๔.๓) การก�าหนดเขตห้ามล่าสัตว์ป่า (Non - Hunting Area)
เขตห้ามล่าสัตว์ป่า หมายถึง อาณาบริเวณพื้นที่ที่ทางราชการได้กำาหนดไว้ให้เป็นที่อยู่
การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำาหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ 10๓
