Page 343 - รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการวิจัยเรื่อง รูปแบบ แนวทาง และมาตรการในการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ

ผ - | ๒๐๗

แก่ผู้ฟ้องคดีและสังคม ตามมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๓๐ และตาม

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยที่ใช้อยู่ในปัจจุบันแล้ว
ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นคําฟ้องเพิ่มเติมฉบับลงวันที่ ๑๗ ตุลาคม ๒๕๔๙ สรุปได้ว่า ที่ดินของผู้ฟ้องคดีที่ถูกเวนคืนตั้งอยู่ติด

ถนนสายบ้านหิน – เขาทราย เป็นเขตชุมชนอยู่ใกล้โรงเรียนบ้านไสเหรียง สถานีตํารวจภูธรตําบลเปลี่ยน และองค์การ

บริหารส่วนตําบลเปลี่ยน จึงเหมาะสําหรับทําธุรกิจเสริมสวยและตัดเย็บเสื้อผ้า ราคาซื้อขายที่ดินในท้องตลาดมีราคาไร่ละ

๘๐๐,๐๐๐ บาท แต่ผู้ถูกฟ้องคดีกําหนดให้ที่ดินของผู้ฟ้องคดีอยู่ในหน่วยที่ ๒ โซน ๐๔ บล็อก ซี มีค่าทดแทนไร่ละ

๑๖๐,๐๐๐ บาท (ที่ถูกไร่ละ ๒๐๐,๐๐๐ บาท) เท่าราคาประเมินในการจดทะเบียนสิทธิ์และนิติกรรม ซึ่งไม่ถูกต้องตาม

พระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๓๐ จึงขอเพิ่มค่าทดแทนที่ดินเป็นเงิน ๔๐๐,๐๐๐ บาท ส่วน

ค่าทดแทนอาคารสิ่งปลูกสร้างขอเพิ่มเป็นเงิน ๖๑๘,๐๐๐ บาท นอกจากนี้ ผู้ฟ้องคดีได้ขอค่าทดแทนในส่วนที่เป็น
ค่าแรงงานรื้อถอน ค่าเสียหายวัสดุที่รื้อถอน ค่าขนย้ายวัสดุเครื่องใช้ ค่าซื้อที่ดินแปลงใหม่ ค่าปลูกสร้างบ้านใหม่ ค่าอุปโภค

บริโภค ค่าต้นไม้ ค่าบ่อน้ํา และค่าเสียโอกาสในการดําเนินธุรกิจเสริมสวย รวมเป็นเงิน ๑,๔๖๙,๐๕๐ บาท พร้อมทั้งขอ

ยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลในจํานวนทุนทรัพย์ที่ได้ขอเพิ่มดังกล่าว ซึ่งศาลได้มีคําสั่งให้รับคําฟ้องเพิ่มเติมเฉพาะค่าทดแทน

ที่ดิน โรงเรือน บ่อน้ํา และต้นไม้ไว้พิจารณา ส่วนคําฟ้องเพิ่มเติมในข้อหาที่ฟ้องขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีจ่ายค่าทดแทนค่าแรงงาน

รื้อถอน ค่าเสียหายวัสดุที่รื้อถอน ค่าขนย้ายวัสดุเครื่องใช้ ค่าซื้อที่ดินแปลงใหม่ ค่าปลูกสร้างบ้านใหม่ ค่าอุปโภคบริโภค
และค่าเสียโอกาสในการดําเนินธุรกิจเสริมสวย ศาลมีคําสั่งไม่รับไว้พิจารณา เนื่องจากผู้ฟ้องคดีไม่ได้ดําเนินการตามขั้นตอน

หรือวิธีการสําหรับแก้ไขความเดือดร้อนหรือเสียหายตามมาตรา ๔๒ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและ

วิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ ต่อมาผู้ฟ้องคดีอุทธรณ์คําสั่งไม่รับคําฟ้องเพิ่มเติม ซึ่งศาลปกครองสูงสุดได้มีคําสั่งยืน

ตามคําสั่งของศาลปกครองชั้นต้น

ผู้ฟ้องคดีได้ชี้แจงและส่งเอกสารเพิ่มเติม ตามคําร้องขอส่งเอกสารเพิ่มเติม ลงวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๔๙ และฉบับ
ลงวันที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๔๙ สรุปได้ว่า การที่ผู้ถูกฟ้องคดีอ้างว่าการกําหนดค่าทดแทนมีความถูกต้องและเป็นธรรม

แล้ว เนื่องจากมีผู้อุทธรณ์เพียง ๒๖ ราย นั้น ผู้ฟ้องคดีเห็นว่า จํานวนผู้อุทธรณ์มิใช่สิ่งที่ชี้วัดให้เห็นถึงความชอบธรรมใน

การกําหนดค่าทดแทน แลผู้ฟ้องคดีได้อ้างว่า คณะกรรมการจัดซื้อและกําหนดราคาค่าทดแทนทรัพย์สินเพื่อการ

ชลประทานในชั้นเจรจาปรองดองตกลงซื้อขาย ได้ตกลงซื้อขายบ้านและที่ดินของนางสาวชลิต ดวงมุสิก ในราคาที่สูงกว่า

บ้านและที่ดินของผู้ฟ้องคดี ทั้งที่บ้านของผู้ฟ้องคดีเป็นคอนกรีตและที่ดินของผู้ฟ้องคดีอยู่ในเขตชุมชน ส่วนบ้านของ

นางสาวชลิต เป็นบ้านไม้ และที่ดินของ นางสาวชลิต มีลักษณะเป็นที่สวน นอกจากนี้ผู้ฟ้องคดีได้อ้างว่าราคาซื้อขาย

ที่ดิน ซึ่งตั้งอยู่ติดกับสถานีจําหน่วยน้ํามันโสภาออย หมู่ที่ ๖ ตําบลเปลี่ยน อําเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งอยู่ใน
หน่วยที่ ๒ โซน ๐๔ บล็อกซี อยู่ห่างจากบ้านของผู้ฟ้องคดี ๑๕๐ เมตร ได้จัดสรรที่ดินแบ่งขายไร่ละ ๑,๗๖๐,๐๐๐ บาท

แต่ได้ทําสัญญาซื้อขายตามราคาประเมินในการจดทะเบียนสิทธิ์และนิติกรรม ฉะนั้นราคาค่าทดแทนที่ดินที่เป็นธรรมกับผู้

ฟ้องคดี คือ ตารางวาละ ๒,๐๐๐ บาท

ผู้ถูกฟ้องคดีได้ให้การในส่วนของคําฟ้องเพิ่มเติมสรุปได้เช่นเดียวกับคําให้การเพิ่มเติม และเห็นว่าค่าทดแทน

บ้านพักอาศัยตามเอกสารที่ผู้ฟ้องคดีกล่าวอ้างเป็นราคาก่อสร้างที่มีแบบและมาตรฐานสูงเป็นแบบบ้านจัดสรรในทางธุรกิจ

รายงานฉบับสมบูรณ์ “โครงการวิจัยเรื่อง รูปแบบ แนวทาง และมาตรการบริหารจัดการทรัพยากรน้ํา”