Page 30 - การติดตามการปฏิบัติตามกติกาอนุสัญญาระหว่างประเทศด้านสิทธิมนุษยชน
P. 30

การติดตามการปฏิบัติตามกติกา อนุสัญญาระหว่างประเทศด้านสิทธิมนุษยชน
                                                                                    17



                      การรวบรวมข้อมูลควรดำาเนินการใน 2 ลักษณะ ลักษณะแรกเป็นการรวบรวม
               ข้อมูลจากเอกสารต่าง ๆ ทั้งเอกสารสิ่งพิมพ์และข้อมูลจากสื่ออิเล็กทรอนิกส์ และควรใช้
               แหล่งข้อมูลที่หลากหลาย  ทั้งรัฐธรรมนูญ กฎหมาย แผนงาน/โครงการต่าง ๆ คำาพิพากษา
               ศาล รายงานข่าว เอกสารศึกษาวิจัยทางวิชาการ และข้อมูลจากองค์กรภาคประชาสังคม
               ต่าง ๆ และในกรณีของ กสม. ควรใช้ข้อมูลที่ได้จากการรับเรื่องร้องเรียนมาประกอบด้วย
               ส่วนการรวบรวมข้อมูลในลักษณะที่สองเป็นการรับข้อมูลจากผู้ที่เกี่ยวข้องหรือผู้มีส่วน
               ได้เสียโดยตรง ซึ่งในคู่มือของสหประชาชาติในการติดตามการปฏิบัติตามอนุสัญญา

               ว่าด้วยสิทธิของคนพิการได้เสนอให้ใช้วิธีการสัมภาษณ์ผู้พิการโดยตรง อย่างไรก็ดี
               การรับฟังข้อมูลจากผู้มีส่วนได้เสียนี้เห็นว่าสามารถใช้วิธีอื่นนอกเหนือจากการสัมภาษณ์ได้
               เช่น การเชิญผู้เกี่ยวข้องมาให้ข้อมูล ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานภาครัฐที่รับผิดชอบเกี่ยวกับ
               การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิที่ระบุในกติกา/อนุสัญญาต่าง ๆ และผู้ที่ได้รับผลกระทบ


                      2.)  การวิเคราะห์ข้อมูล
                      หลังจากรวบรวมข้อมูลในขั้นตอนที่ 1 แล้ว ผู้ทำาการตรวจสอบจะต้องนำาข้อมูล
               ดังกล่าวมาวิเคราะห์ว่า สถานะของการดำาเนินการต่าง ๆ ของรัฐเป็นไปตามพันธกรณี
               ที่กำาหนดในกติกา/อนุสัญญาฉบับที่ทำาการตรวจสอบหรือไม่  ในการทำาการวิเคราะห์
               ควรพิจารณารายละเอียดของมาตรการที่รัฐภาคีต้องดำาเนินการในแต่ละข้อบทของกติกา/

               อนุสัญญานั้นโดยใช้หลักพันธกรณี 3 ประการ คือ พันธกรณีในการเคารพ คุ้มครอง
               และทำาให้เกิดผลในทางปฏิบัติ  เป้าหมายในการวิเคราะห์ข้อมูลก็เพื่อให้ทราบว่า
               การคุ้มครองสิทธิในด้านใดที่ยังไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์ที่กำาหนดในกติกา/อนุสัญญา
               และสถานการณ์ที่เป็นปัญหานั้นเกิดขึ้นจากสาเหตุใด เช่น ปัญหาเกิดจากการที่กรอบ
               ทางกฎหมายที่มีอยู่ยังไม่ครอบคลุมการคุ้มครองสิทธิในมิติต่าง ๆ อย่างเพียงพอ
               หรือรัฐบาลขาดเจตจำานงที่จะดำาเนินการให้เป็นไปตามพันธกรณี หรือในบางกรณี รัฐภาคี
               อาจมีทั้งกรอบทางกฎหมายและนโยบายที่เพียงพอแล้ว แต่มีปัญหาในระดับปฏิบัติ
               เป็นต้น การวิเคราะห์ถึงสาเหตุของปัญหาเป็นสิ่งจำาเป็นและมีความสำาคัญเพราะจะนำาไปสู่
               การมีข้อเสนอแนะเพื่อแก้ไขปัญหาเพื่อให้สิทธิที่กำาหนดในกติกา/อนุสัญญาเกิดผล

               ในทางปฏิบัติอย่างจริงจัง หากการวิเคราะห์สาเหตุของปัญหาไม่ถูกต้อง ย่อมทำาให้
               ข้อเสนอแนะที่จัดทำาจากการวิเคราะห์ดังกล่าวไม่สามารถนำาไปสู่การแก้ไขปัญหาได้อย่างมี
               ประสิทธิผล
   25   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35