Page 372 - ประมวลสรุปความรู้เกี่ยวกับพิธีสารอิสตันบูลและพิธีสารมินนิโซตา
P. 372
ความเข้าใจในแรงจูงใจส่วนบุคคลส�าหรับการท�างานในด้านนี้ ทั้งนี้ มีความเห็นร่วมว่าผู้ประกอบอาชีพในการ
ประเมินเช่นนี้ ควรได้รับการก�ากับดูแลและความสนับสนุนจากเพื่อนร่วมงานซึ่งมีประสบการณ์ ปฏิกิริยา
การถ่ายโยงความรู้สึกต่อผู้เสียหาย โดยทั่วไปได้แก่
(a) การหลีกเลี่ยง การถอนตัวออกห่างและการตอบสนองต่อสิ่งรบกวนอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
สิ่งเหล่านี้อาจน�าไปสู่การลืมรายละเอียดบางอย่างและการประเมินความรุนแรงของผลที่ตามมาทางร่างกายและ
จิตใจอย่างผิดพลาด
(b) การขจัดสิ่งลวงตา ภาวะปราศจากการช่วยเหลือตัวเอง ภาวะปราศจากความหวัง การชี้ชัด
เกินควรอาจน�าไปสู่อาการซึมเศร้าหรือการท�าให้บอบช�้าทางจิตใจโดยรูปแบบอื่นแทน เช่นฝันร้าย วิตกกังวล
และหวาดกลัว
(c) ความรู้สึกว่าตนเด่นและมีความยิ่งใหญ่ ท�าให้รู้สึกว่าเป็นผู้ช่วยชีวิต เป็นผู้เชี่ยวชาญ
อันยิ่งใหญ่ในเรื่องความบอบช�้าทางจิตใจหรือเป็นความหวังสุดท้ายส�าหรับการฟื้นฟูและสวัสดิภาพของผู้รอด
ชีวิตจากการทรมาน
(d) ความรู้สึกไม่มั่นคงในทักษะวิชาชีพเมื่อเผชิญกับความรุนแรงของเรื่องราวหรือความเจ็บปวด
ทรมาน ซึ่งอาจปรากฏชัดเจนโดยการขาดความมั่นใจในความสามารถที่จะสร้างความยุติธรรมให้กับผู้เสียหาย
และคิดหมกมุ่นอยู่กับบรรทัดฐานของการแพทย์ในอุดมคติ
(e) ความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถแบ่งปันประสบการณ์และความเจ็บปวดของผู้เสียหายจาก
การทรมานหรือรู้สึกผิดที่ได้รับรู้ว่าไม่เคยมีการกระท�าใดๆ ในระดับนโยบาย อาจส่งผลให้เกิดการปฏิบัติต่อ
ผู้เสียหายจากการทรมานด้วยความเห็นอกเห็นใจและบริการอย่างดีเลิศเกินจ�าเป็น
(f) ความโกรธและเจ็บแค้นต่อผู้ทรมานและผู้กดขี่ข่มเหงเป็นเรื่องคาดการณ์ได้ แต่อาจบั่นทอน
ความสามารถในการด�ารงเป้าหมายของการประเมิน เมื่อถูกผลักดันโดยประสบการณ์ส่วนบุคคลซึ่งไม่เป็นที่รับรู้
และอาจกลายเป็นความรู้สึกเรื้อรังหรือมากเกินควร
(g) ความโกรธหรือความเกลียดชังผู้เสียหายอาจเกิดขึ้นจากความรู้สึกที่ต้องเผชิญกับระดับ
ความวิตกกังวลที่ไม่คุ้นเคย และอาจเกิดขึ้นจากความรู้สึกที่ผู้เสียหายใช้ในกรณีที่แพทย์มีข้อสงสัยทางการแพทย์
เกี่ยวกับความจริงของเรื่องราวการทรมานที่มีการกล่าวหาโดยคิดว่าผู้เสียหายเป็นผู้ได้ประโยชน์จาก
การประเมินเพื่อบันทึกผลที่ตามมาจากเหตุการณ์นั้น
(h) ความแตกต่างที่ส�าคัญระหว่างระบบของคุณค่าทางวัฒนธรรมของแพทย์และผู้กล่าวหา
ในเรื่องการทรมาน อันอาจรวมความเชื่อในต�านานเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์ ทัศนคติในการยอมรับความสามารถ
ที่เท่าเทียมกัน และการประเมินความช�่าชองและความสามารถของผู้กล่าวหาในการมองสิ่งใดได้ถ่องแท้อย่างต�่า
เกินไป ในทางตรงข้าม แพทย์ผู้มีเชื้อชาติเดียวกับผู้เสียหายอาจสร้างแนวร่วมโดยไม่ต้องใช้ค�าพูด ซึ่งสามารถ
ส่งผลกระทบต่อการประเมินได้
273. แพทย์ส่วนใหญ่เห็นพ้องต้องกันว่า ปฏิกิริยาการถ่ายโยงความรู้สึกต่อผู้เสียหายนั้นไม่ใช่ตัวอย่าง
ของความคิดที่การบิดเบือน แต่เป็นแหล่งข้อมูลที่ส�าคัญเกี่ยวกับสภาพทางจิตของผู้เสียหายผู้ถูกทรมาน
ประสิทธิผลของแพทย์อาจถูกลดทอนลงหากการการถ่ายโยงความรู้สึกต่อผู้เสียหายมีผลต่อประสิทธิผล
126 พิธีสารอิสตันบูล
