Page 366 - ประมวลสรุปความรู้เกี่ยวกับพิธีสารอิสตันบูลและพิธีสารมินนิโซตา
P. 366
หลักเกณฑ์การวินิจฉัยของภาวะเครียดหลังจากการประสบเหตุการณ์ร้ายแรง (PTSD) ไม่ได้หมายความว่าไม่มี
การทรมานเกิดขึ้น ตามหลักเกณฑ์ของ ICD - 10 มีกรณีภาวะเครียดหลังจากการประสบเหตุการณ์ร้ายแรง
(PTSD) จ�านวนหนึ่งซึ่งอาจมีอาการเรื้อรังเป็นเวลาหลายปีและในที่สุดกลายเป็นความผิดปกติของบุคลิกภาพ
(c) ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
256. ภายหลังเกิดความเครียดรุนแรงสุดขีดหรือเมื่อผ่านเหตุการณ์เศร้าโศกเสียใจอย่างมากอย่าง
ต่อเนื่อง ความผิดปกติในบุคลิกภาพของผู้ใหญ่อาจเกิดขึ้นได้แม้ในบุคคลที่ไม่เคยมีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
มาก่อน ประเภทของความเครียดอย่างรุนแรงสุดขีด ซึ่งสามารถท�าให้บุคคลิกภาพของบุคคลเปลี่ยนแปลงได้นั้น
ได้แก่ ประสบการณ์ในค่ายกักกัน ภัยพิบัติ การถูกควบคุมตัวอย่างยาวนานซึ่งมีความเป็นไปได้ที่จะถูกฆ่า และ
การเผชิญกับสถานการณ์อันเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตดังเช่นการเป็นผู้เสียหายจากการก่อการร้ายหรือการทรมาน
ตามที่ ICD - 10 ก�าหนดไว้นั้น การวินิจฉัยความผิดปกติของบุคลิกภาพควรจะกระท�าต่อเมื่อมีหลักฐานของ
การเปลี่ยนแปลงที่ส�าคัญ ซึ่งคงอยู่อย่างชัดเจนต่อเนื่องในรูปแบบที่สังเกตได้ การเชื่อมโยงหรือความคิดของ
บุคคลเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมและตัวเอง การเชื่อมโยงของพฤติกรรมที่ไม่ยืดหยุ่นและการปรับตัวที่ไม่เหมาะสม
อันไม่เคยปรากฏมาก่อนที่จะประสบกับเหตุการณ์ร้ายแรง การวินิจฉัยไม่รวมการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ที่เป็น
ข้อบ่งชี้อาการผิดปกติทางจิตชนิดอื่นหรืออาการผิดปกติทางจิตที่มีอยู่ก่อนแล้ว รวมถึงการเปลี่ยนแปลงทาง
พฤติกรรมและบุคลิกภาพอันเนื่องมาจากโรคทางสมอง ความบกพร่องหรือความเสียหายที่เกิดกับสมอง
257. การใช้ ICD - 10 ในการวินิจฉัยความผิดปกติทางบุคลิกภาพการเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพภายหลัง
ประสบเหตุการณ์เลวร้ายนั้น การเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพจะต้องปรากฏเป็นเวลาอย่างน้อย 2 ปีหลังเผชิญ
เหตุการณ์ร้ายแรงที่ท�าให้เกิดความเครียดอย่างสุดขีดนั้น ใน ICD - 10 ได้ระบุว่าความเครียดจะถึงขีดสูงสุด
กล่าวคือ “ไม่มีความจ�าเป็นที่จะต้องพิจารณาความเสียหายส่วนบุคคล ในการอธิบายผลกระทบที่มีต่อ
บุคลิกภาพของบุคคลนั้น การเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพที่เกิดขึ้นนี้จะเกิดเป็นลักษณะของความรู้สึก เป็นศัตรู
ไม่ไว้วางใจ, การถอนตัวออกจากสังคม, ความรู้สึกสิ้นหวังหรือไม่มีคุณค่า, ความรู้สึกว่าตนอยู่ชายขอบ ราวกับว่า
ถูกข่มขู่และถูกท�าให้แปลกแยกจากสังคม
(d) สารเสพติด
258. แพทย์พบว่าการใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์และยาเสพติดของผู้รอดชีวิตจากการทรมาน เป็นสิ่งที่
มักเกิดขึ้นรองลงมา เพื่อกดเก็บความทรงจ�าเกี่ยวกับเหตุการณ์ร้ายแรง เพื่อควบคุมอารมณ์ที่ไม่น่าพอใจและ
เพื่อจัดการกับความวิตกกังวล แม้ว่าการเกิดความเจ็บป่วยร่วมของภาวะเครียดหลังจากการประสบเหตุการณ์
ร้ายแรง (PTSD) กับความผิดปกติอื่นๆ จะเป็นเรื่องธรรมดาก็ตาม แต่แทบจะไม่มีการวิจัยอย่างเป็นระบบใน
เรื่องการใช้สารเสพติดในกลุ่มผู้รอดชีวิตจากการทรมาน การศึกษาที่เกี่ยวข้อง เกี่ยวกับประชากรซึ่งทุกข์ทรมาน
จากภาวะเครียดหลังจากการประสบเหตุการณ์ร้ายแรง (PTSD) อาจรวมถึงผู้รอดชีวิตจากการทรมานด้วย เช่น
ผู้ลี้ภัย เชลยสงครามและทหารผ่านศึกจากความขัดแย้งโดยใช้อาวุธ และอาจให้ความเข้าใจอย่างถ่องแท้
บางประการในเรื่องนี้ การศึกษาประชากรกลุ่มเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า ความชุกของประชากรในการใช้สาร
เสพติดนั้นแตกต่างกันไปตามเชื้อชาติหรือวัฒนธรรม อดีตเชลยสงครามซึ่งมีภาวะเครียดหลังจากการประสบ
120 พิธีสารอิสตันบูล
