Page 355 - ประมวลสรุปความรู้เกี่ยวกับพิธีสารอิสตันบูลและพิธีสารมินนิโซตา

ซึ่งอาการจะเลวร้ายลง ด้วยอาหารที่ด้อยคุณค่าในสถานที่ควบคุมตัวหลายแห่ง อาการของระบบทางเดินอาหาร

และทางเดินปัสสาวะอาจเกิดขึ้นเช่นกัน ในระยะเฉียบพลันนั้น การตรวจใดๆ นอกเหนือจากการมองเห็นได้ด้วย
ตาเปล่าอาจจ�าเป็นต้องใช้ยาชาเฉพาะที่หรือการดมยาสลบและได้รับการรักษาโดยแพทย์เฉพาะทาง ส่วนใน

ระยะเรื้อรัง อาจมีอาการหลายชนิดคงอยู่ซึ่งควรได้รับการตรวจสอบ อาจมีรอยแผลเป็นขนาดผิดปกติหรืออยู่ใน
ต�าแหน่งผิดปกติบริเวณทวารหนักซึ่งควรได้รับการบันทึกไว้ รอยปริบริเวณทวารหนักอาจคงอยู่เป็นเวลาหลายปี

แต่มักเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกความแตกต่างระหว่างรอยปริที่เกิดจากการทรมานและเกิดจากวิธีการอื่นๆ ในการ
ตรวจสอบช่องทวารหนักควรมองหาสิ่งต่อไปนี้และบันทึกไว้

(i) รอยปรินั้นเป็นสิ่งตรวจพบที่ไม่จ�าเพาะ เพราะว่าสามารถเกิดได้ในสถานการณ์ “ปกติ”
(ท้องผูกหรือขาดสุขอนามัยที่ดี) อย่างไรก็ตาม หากพบในสภาพเฉียบพลัน (เช่น ภายใน 72 ชั่วโมง) รอยปริ

จะเป็นผลที่มีความเฉพาะเจาะจงมากกว่า และสามารถถือเป็นพยานหลักฐานของการถูกสอดใส่

(ii) รอยฉีกขาดของช่องทวารหนักไม่ว่าจะมีหรือไม่มีเลือดออกอาจสังเกตเห็นได้

(iii) การสูญเสียลักษณะที่เป็นรอยย่นของเยื่อบุทวารหนัก โดยอาจพบในลักษณะที่แผลเป็น
แบนเรียบ หากแผลเป็นเหล่านี้มิได้อยู่ในแนวกลางล�าตัว (เช่น ไม่ใช่ต�าแหน่ง 12:00 น. หรือ 6:00 น.) ก็อาจเป็น

ตัวบ่งชี้หนึ่งของการบาดเจ็บจากการสอดใส่ได้

(iv) ติ่งผิวหนังซึ่งอาจเป็นผลจากบาดแผลซึ่งก�าลังหายดี
(v) ของเหลวสีขุ่นที่ไหลออกมาจากช่องทวารหนัก ควรได้รับการเพาะเชื้อหาเชื้อโกโนเรีย

และเชื้อคลาไมเดียในทุกกรณีที่มีข้อกล่าวหาเรื่องการสอดใส่ในช่องทวารหนัก ไม่ว่าจะสังเกตเห็นของเหลว
ไหลออกมาหรือไม่

E. การตรวจวินิจฉัยโรคเฉพาะเรื่อง

233. การตรวจวินิจฉัยโรคมิใช่ส่วนจ�าเป็นในการประเมินทางการแพทย์ในบุคคลซึ่งกล่าวอ้างว่า
ถูกทรมาน ในหลายกรณี ประวัติทางการแพทย์และการตรวจร่างกายถือว่าเพียงพอแล้ว อย่างไรก็ตาม

มีสถานการณ์บางอย่างซึ่งการทดสอบดังกล่าว เป็นพยานหลักฐานสนับสนุนที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง ยกตัวอย่าง
เช่น ในกรณีที่มีการฟ้องร้องคดีกับเจ้าหน้าที่ทางการหรือในการเรียกร้องค่าเสียหาย ในกรณีเหล่านี้

ผลการตรวจที่เป็นบวกอาจมีผลต่อความส�าเร็จหรือความล้มเหลวของคดี นอกจากนั้น หากผลตรวจวินิจฉัยโรค
กระท�าเพื่อเหตุผลในการรักษา ผลที่ตรวจพบก็ควรน�ามารวมไว้ในรายงานทางการแพทย์ จะต้องตระหนักว่า

การขาดผลตรวจวินิจฉัยโรคที่เป็นบวก จะต้องไม่ใช้เพื่อชี้แนะว่าไม่มีการทรมานเกิดขึ้น อันเป็นกรณีเดียวกับ
ผลการตรวจร่างกาย มีหลายสถานการณ์ที่ไม่มีผลการตรวจวินิจฉัยโรคด้วยเหตุผลทางวิชาการ แต่การขาด

ผลการทดสอบนี้ไม่ควรท�าให้รายงานอื่นๆ ที่เขียนไว้อย่างถูกต้องขาดความน่าเชื่อถือ เป็นการไม่สมควรใน
การใช้การตรวจเพื่อวินิจฉัยในการบันทึกการบาดเจ็บเพื่อเหตุผลทางกฎหมายโดยล�าพัง สมควรใช้ข้อมูล

ทางคลินิกประกอบด้วย (ส�าหรับรายละเอียดเพิ่มเติม ดูภาคผนวก 2)

109