Page 353 - ประมวลสรุปความรู้เกี่ยวกับพิธีสารอิสตันบูลและพิธีสารมินนิโซตา
P. 353
226. ในกรณีท�าร้ายทางเพศควรมีการทดสอบในห้องปฏิบัติการและให้การรักษาที่เหมาะสม ในกรณี
ของโกโนเรียและหนองในเทียม ควรพิจารณาดูการติดเชื้อที่เกิดขึ้นในช่องทวารหนักและคอหอยส่วนบน
ร่วมด้วย เพราะอย่างน้อยที่สุดเพื่อจุดประสงค์ในการตรวจ ในกรณีการท�าร้ายทางเพศควรได้รับการตรวจผล
การเพาะเชื้อเบื้องต้นและการทดสอบเซรุ่มและควรเริ่มการบ�าบัดที่เหมาะสม การบกพร่องทางเพศเป็นเรื่อง
ปกติในผู้รอดชีวิตจากการทรมาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้เสียหายซึ่งเผชิญกับการทรมานทางเพศหรือการข่มขืน
อาการอาจจะเกิดจากทางร่างกายหรือจิตใจหรือทั้งสองอย่างรวมกัน ได้แก่
(i) การรังเกียจเพศตรงข้ามหรือมีความสนใจในกิจกรรมทางเพศลดลง
(ii) ความกลัวกิจกรรมทางเพศ เพราะว่าผู้ที่มีเพศสัมพันธ์ด้วยจะทราบว่าผู้เสียหายเคยถูก
ท�าร้ายทางเพศมาก่อน หรือความกลัวว่าเคยถูกท�าให้เสียหายทางเพศ ผู้ทรมานอาจเคยข่มขู่และสร้างความกลัว
การรักร่วมเพศไว้ในผู้ชายซึ่งเคยถูกล่วงเกินทางทวารหนัก ผู้ชายที่รักเพศตรงข้ามบางคนมีอวัยวะเพศแข็งตัว
และมีการหลั่งน�้าอสุจิระหว่างการมีเพศสัมพันธ์ทางทวารหนักโดยไม่ยินยอม ผู้เสียหายควรได้รับความมั่นใจว่า
เป็นเพียงปฏิกิริยาสนองตอบทางร่างกาย
(iii) การไม่สามารถไว้วางใจคู่นอน
(iv) มีความผิดปกติของการตื่นตัวทางเพศและความบกพร่องในการแข็งตัวของอวัยวะเพศ
(v) ความเจ็บปวดระหว่างมีเพศสัมพันธ์ในผู้หญิง หรือการเป็นหมันเนื่องจากโรคติดต่อทางเพศ
สัมพันธ์ ความบาดเจ็บโดยตรงต่ออวัยวะสืบพันธุ์หรือการท�าแท้งอย่างไม่ถูกหลักการแพทย์ภายหลังถูกข่มขืน
(e) การตรวจสอบอวัยวะสืบพันธุ์ของผู้หญิง
227. ในหลายวัฒนธรรม เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้เลยที่จะใช้สิ่งใดๆ อันได้แก่ เครื่องถ่าง นิ้วหรือส�าลี
สอดใส่เข้าไปในช่องคลอดของหญิงพรหมจรรย์ หากผู้หญิงคนนั้นสามารถแสดงถึงหลักฐานอันชัดเจนของ
การข่มขืนจากการตรวจสอบภายนอก ก็อาจไม่มีความจ�าเป็นที่จะต้องตรวจสอบภายในเชิงกราน ผลการตรวจ
อวัยวะสืบธุ์อาจรวม
(i) แผลฉีกขาดขนาดเล็กหรือรอยฉีกขาดของแคมนอก ซึ่งอาจเกิดขึ้นอย่างเฉียบพลันและ
มีสาเหตุมาจากการถ่างมากเกินไป แผลเหล่านี้สามารถรักษาได้ แต่หากถูกท�าให้บาดเจ็บซ�้าแล้วซ�้าเล่าก็อาจ
กลายเป็นรอยแผลเป็นได้
(ii) บาดแผลถลอกของอวัยวะสืบพันธุ์หญิงซึ่งอาจเกิดขึ้นจากการสัมผัสกับวัตถุหยาบ เช่น
เล็บมือหรือแหวน
(iii) มักไม่ค่อยพบบาดแผลฉีกขาดของช่องคลอด หากพบอาจเกิดจากการเสื่อมของเนื้อเยื่อหรือ
การผ่าตัดในอดีต แต่ไม่สามารถบอกความแตกต่างจากบาดแผลที่เกิดจากวัตถุมีคมที่ถูกสอดใส่เข้าไป
228. เมื่อตรวจสอบอวัยวะสืบพันธุ์เพศหญิงหลังจากถูกท�าร้ายเกินกว่า 1 สัปดาห์แล้ว มักไม่ค่อยพบ
พยานหลักฐานทางร่างกายใดๆ หลังจากนั้น เมื่อผู้หญิงอาจมีกิจกรรมทางเพศตามมาภายหลังไม่ว่ายินยอม
หรือไม่ หรือให้ก�าเนิดบุตร ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเชื่อมโยงสิ่งที่ตรวจพบกับเหตุการณ์ท�าร้ายตามที่
กล่าวหา ดังนั้น องค์ประกอบที่ส�าคัญที่สุดในการประเมินทางทางการแพทย์อาจเป็นการวิเคราะห์โดย
107
