Page 350 - ประมวลสรุปความรู้เกี่ยวกับพิธีสารอิสตันบูลและพิธีสารมินนิโซตา
P. 350

หลังเกิดเหตุการณ์และมักไม่มีวิธีป้องกันดังกล่าวในประเทศที่มีการทรมานเกิดขึ้นอยู่เป็นประจ�า ในกรณี

              ส่วนใหญ่จะมีการอนาจารทางเพศ และในอีกหลายกรณีอื่นๆ การทรมานจะเน้นไปที่อวัยวะสืบพันธุ์ การใช้
              ไฟฟ้าและการทุบตีมักมุ่งไปที่อวัยวะสืบพันธุ์เพศชาย ซึ่งอาจมีหรือไม่มีการทรมานทางทวารหนักร่วมด้วยก็ได้

              บาดแผลทางร่างกายที่เกิดขึ้นถูกเสริมด้วยการท�าร้ายด้วยวาจา บ่อยครั้งจะมีการข่มขู่เรื่องการสูญเสียความเป็น
              ชาย และการขาดความนับถือในสังคมที่จะเป็นผลติดตามมา ผู้ต้องขังอาจถูกปล่อยให้เปลือยกายอยู่ในห้องขัง

              กับสมาชิกครอบครัว เพื่อนหรือคนแปลกหน้า ซึ่งเป็นการขัดต่อข้อห้ามทางวัฒนธรรม เหตุการณ์เช่นนี้อาจเลว
              ร้ายลงได้จากการขาดความเป็นส่วนตัวในการใช้ห้องน�้า ยิ่งกว่านั้น ผู้ต้องขังอาจถูกบังคับให้ล่วงเกินทางเพศซึ่ง

              กันและกัน ซึ่งท�าให้เป็นการยากอย่างยิ่งที่จะรับมือทางอารมณ์ได้ ความหวาดกลัวว่าจะถูกข่มขืนของผู้หญิง
              สามารถสร้างความบาดแผลทางจิตใจอย่างมาก และท�าให้เป็นตราบาปทางวัฒนธรรมที่ยากจะเยียวยา

              บาดแผลที่ไม่ควรละเลย คือ ความกลัวการตั้งครรภ์ซึ่งผู้ชายไม่ต้องประสบ ความกลัวว่าจะสูญเสียพรหมจรรย์
              และความกลัวว่าจะไม่สามารถมีบุตรได้ (ถึงแม้ว่าการข่มขืนจะได้รับการปิดบังมิให้สามีในอนาคตและสังคมได้รู้

              ก็ตาม)

                    217.  หากเกิดการล่วงละเมิดทางเพศขึ้น ผู้เสียหายที่ไม่ต้องการเปิดเผยให้ผู้อื่นทราบ เนื่องจาก
              แรงกดดันทางสังคมและวัฒนธรรมหรือเหตุผลส่วนตัว แพทย์ผู้ท�าการตรวจร่างกาย หน่วยงานสืบสวนสอบสวน

              และศาลมีหน้าที่ที่จะต้องให้ความร่วมมือในการรักษาความเป็นส่วนตัวของผู้เสียหาย การสร้างสัมพันธ์กับ
              ผู้รอดชีวิตจากการทรมานซึ่งเพิ่งถูกท�าร้ายทางเพศจ�าเป็นจะต้องอาศัยการศึกษาเป็นพิเศษในเรื่องจิตวิทยาและ

              การให้ความช่วยเหลือทางจิตใจอันเหมาะสม การปฏิบัติใดๆ ที่จะเพิ่มบาดแผลทางจิตใจแก่ผู้เสียหายที่รอดชีวิต
              จากการทรมานควรต้องหลีกเลี่ยง ก่อนเริ่มการตรวจใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตจากผู้รับการตรวจและควรได้รับ

              การยืนยันความยินยอมจากผู้เสียหายก่อนการตรวจบริเวณที่เป็นส่วนพึงสงวน บุคคลนั้นควรได้รับการอธิบาย
              เกี่ยวกับความส�าคัญของการประเมินและผลการตรวจอย่างชัดเจนและครอบคลุมทุกๆ ด้านโดยละเอียด



                    (a)  การตรวจอาการ


                    218.  ประวัติโดยละเอียดของการท�าร้ายร่างกายที่กล่าวหาควรได้รับการบันทึกไว้ ดังที่กล่าวมาเบื้องต้น
              ในคู่มือนี้ (ดูหมวด b ข้างต้น) อย่างไรก็ตาม มีค�าถามเฉพาะบางอย่างซึ่งเกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหาเรื่อง
              การล่วงละเมิดทางเพศ ค�าถามเหล่านี้ต้องการข้อมูลเรื่องอาการปัจจุบัน อันเป็นผลจากการท�าร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้น

              ตัวอย่างเช่น เลือดออก สิ่งที่ขับออกมาทางช่องคลอดและทวารหนักและต�าแหน่งของความเจ็บปวด รอยฟกช�้า

              หรือแผล ในกรณีล่วงละเมิดทางเพศที่เกิดขึ้นในอดีต ค�าถามควรเน้นไปที่อาการที่เป็นอยู่ซึ่งเป็นผลมาจาก
              การท�าร้าย เช่น ความถี่ในการปัสสาวะ กลั้นปัสสาวะไม่อยู่หรือปัสสาวะไม่ออก ความผิดปกติของประจ�าเดือน
              ประวัติการตั้งครรภ์ในภายหลัง การท�าแท้งหรือเลือดออกในช่องคลอด ปัญหากิจกรรมทางเพศอันรวม

              เพศสัมพันธ์และความเจ็บปวดของทวารหนัก ตกเลือด ท้องผูกหรือกลั้นอุจจาระไม่อยู่

                    219.  โดยหลักการ ควรมีสถานที่และสิ่งอ�านวยความสะดวกด้านเทคนิคที่เพียงพอในการตรวจร่างกายผู้

              เสียหายจากการล่วงละเมิดทางเพศโดยทีมผู้ตรวจสอบซึ่งประกอบด้วยจิตแพทย์ นักจิตวิทยา สูตินรีแพทย์และ
              พยาบาลที่มีประสบการณ์ที่ได้รับการฝึกอบรมเรื่องการปฏิบัติต่อผู้เสียหายจากการทรมานทางเพศ

              วัตถุประสงค์เพิ่มเติมของการให้ค�าปรึกษาภายหลังถูกท�าร้ายทางเพศ คือ การให้ความช่วยเหลือ ให้ค�าแนะน�า





              104  พิธีสารอิสตันบูล
   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355