Page 80 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

68 | P a ge

3.1.2 ศาลสิทธิมนุษยชนแหงยุโรป (European Court of Human Rights)

ทวีปยุโรปมีศาลที่มีลักษณะเหนือรัฐ (Supra-National) ซึ่งคําพิพากษาของศาลจะอยูเหนือ

กฎหมายภายในของรัฐ เมื่อศาลมีคําพิพากษาแลว หากคําพิพากษาแตกตางจากกฎหมายภายในของรัฐคูกรณี
รัฐคูกรณีจําเปนตองเปลี่ยนแปลงแกไขกฎหมายของตนใหสอดคลองกับคําพิพากษาของศาล มีทั้งหมด 2 ศาล

ดวยกัน ไดแก 1) ศาลยุติธรรมแหงยุโรป (European Court of Justice) ปจจุบันเปลี่ยนเปนศาลยุติธรรมแหง

สหภาพยุโรป (Court of Justice of the European Union: CJEU) ซึ่งจะรับวินิจฉัยคดีตามสนธิสัญญาจัดตั้ง
สหภาพยุโรปและตองเปนคดีที่พิพาทกันภายในรัฐภาคีสหภาพยุโรปเทานั้น โดยศาลยุติธรรมแหงสภาพยุโรปจะ

ไมรับวินิจฉัยคดีเกี่ยวกับการละเมิดสิทธิมนุษยชน เวนแตคดีที่กระทบตอสิทธิขั้นพื้นฐานที่กําหนดไวใน
สนธิสัญญาจัดตั้งสหภาพยุโรป ศาลยอมมีอํานาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได และ 2) ศาลสิทธิมนุษยชนแหงยุโรป

(European Court of Human Rights) ซึ่งเปนศาลที่รับวินิจฉัยคดีสิทธิมนุษยชนในยุโรปเปนการเฉพาะ

ดังนั้น ในการศึกษาคดีตางๆ จึงตองศึกษาศาลสิทธิมนุษยชนแหงยุโรปเปนหลัก

ศาลสิทธิมนุษยชนแหงยุโรป กอตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 มกราคม 1959 ตามมาตรา 19 แหงอนุสัญญา

สิทธิมนุษยชนแหงยุโรป ปจจุบันมีเขตอํานาจครอบคลุม 47 ประเทศสมาชิกในทวีปยุโรป (ครอบคลุมทั้ง
ประเทศสมาชิกสหภาพยุโรป 28 ประเทศ และประเทศในทวีปยุโรปอีก 19 ประเทศ) การคัดเลือกผูพิพากษา

ตามพิธีสาร ฉบับที่ 14 ค.ศ. 2010 ซึ่งเปนฉบับแกไขลาสุดที่ใชบังคับอยู ณ ปจจุบัน กําหนดใหผูพิพากษา

จะตองไดรับการคัดเลือกจากคะแนนโหวตของที่ประชุมสมัชชารัฐสภาแหงคณะมนตรียุโรป (Parliamentary
Assembly of the Council of Europe) โดยผูพิพากษาจะไดรับการเสนอชื่อจากรัฐสมาชิกละ 3 คน เมื่อ

โหวตแลวจะเหลือเพียง 1 คนของแตละรัฐ ผูพิพากษาแตละคนอยูในตําแหนงวาระ 9 ปเทานั้นไมสามารถตอ
อายุได (แตเดิมวาระจะมีกําหนด 6 ป แตผูพิพากษาสามารถกลับเขามาเปนผูพิพากษาไดอีกวาระหนึ่ง) ในการ

พิจารณาพิพากษาคดีความจะใชผูพิพากษา 3 คน หากความเห็นไมสอดคลองกันใหใชคะแนนเสียง 2 ใน 3 ใน
การตัดสินคดีความ หากมีประเด็นที่เปนที่ถกเถียงกันระหวางองคคณะ หรือเปนประเด็นที่มีปญหารายแรง ผู

พิพากษาคนหนึ่งอาจนําประเด็นดังกลาวไปเขาสูที่ประชุมเล็ก (Chambers) มีผูพิพากษาจํานวน 7 คน หรือที่

ประชุมใหญ (Grand Chamber) มีผูพิพากษาจํานวน 17 คนเพื่อหาขอยุติตามแตกรณี

เขตอํานาจของศาลสิทธิมนุษยชนแหงยุโรปในการรับคดีขึ้นวินิจฉัยจะตองเปนคดีที่เกี่ยวของกับ

สิทธิมนุษยชนเทานั้น หากมีประเด็นที่เกี่ยวโยงกับศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรป ศาลอาจขอความเห็นไดหรือ
รวมมือกันในประเด็นที่เกี่ยวโยงกันก็ได ในการฟองคดีนั้นผูฟองคดีอาจเปนรัฐเมื่อเปนขอพิพาทระหวางรัฐกับ

รัฐ (Inter-State) หรืออาจเปนปจเจกบุคคลกับรัฐก็ได นอกจากนี้ศาลยังมีหนาที่ตอบความเห็นขอหารือ

(Advisory Opinion) แกคณะมนตรียุโรปในปญหาเกี่ยวกับการตีความอนุสัญญาวาดวยสิทธิมนุษยชนยุโรปก็
ได คําพิพากษาของศาลสิทธิมนุษยชนแหงยุโรปมีผลผูกพันทั้งคูความและเปนหลักการใหแกประเทศสมาชิกที่

จะตองใหความคุมครองสิทธิมนุษยชนแกทุกคนในรัฐสมาชิกใหเปนมาตรฐานเดียวกัน