Page 77 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

บทที่ 3

การศึกษาเปรียบเทียบแนวทางการบังคับใชสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวของกับสิ่งแวดลอมของ

องคการระหวางประเทศระดับภูมิภาค

3.1 การบังคับใชสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดลอมขององคการระหวางประเทศดานสิทธิมนุษยชนแหง
ภูมิภาคยุโรป

3.1.1 อนุสัญญาแหงยุโรปวาดวยการคุมครองสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐาน (European
Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms)

อนุสัญญาแหงยุโรปวาดวยการคุมครองสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐาน ค.ศ. 1950 เปนขอตกลง
ระหวางประเทศระดับภูมิภาคยุโรปที่สภายุโรปไดจัดทําขึ้นเพื่อคุมครองสิทธิมนุษยชนในยุโรป โดยรับ

แนวความคิดมาจากปฏิญญาสากลวาดวยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1948 อนุสัญญาแหงยุโรปฉบับนี้มีเจตนารมณ

เพื่อคุมครองและพัฒนาสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐาน โดยเปนกฎหมายระหวางประเทศที่มีลักษณะ
พิเศษแตกตางจากกฎหมายระหวางประเทศทั่วไปที่ยอมรับวา ปจเจกบุคคลถือเปนบุคคลหรือผูทรงสิทธิตาม

กฎหมายระหวางประเทศไดอยางชัดเจนที่สุด ดังมาตรา 34 แหงอนุสัญญาฯ ระบุวา “ศาลอาจรับคํารองจาก
บุคคลใดๆ หรือองคกรเอกชน หรือกลุมของปจเจกบุคคลที่อางวาตกเปนเหยื่อของการกระทําละเมิดจากรัฐ

ภาคีแหงอนุสัญญา ตามที่กําหนดไวในสวนที่หนึ่งของอนุสัญญานี้หรือพิธีสาร รัฐภาคีรับรองวาจะไมเปน

อุปสรรคในทางใดๆตอการดําเนินการใหมีผลบังคับใชสิทธินี้” อันจะเห็นไดวากฎหมายระหวางประเทศระดับ
โลกที่ผานมากอนหนานี้ไมวาจะเปนศาลยุติธรรมระหวางประเทศ หรือองคการระหวางประเทศใด ไมเคย

ปรากฏใหปจเจกบุคคลสามารถเรียกรองสิทธิดวยตนเองไดเลย หากจะเรียกรองสิทธิของตนตองรองขอผานรัฐ
ที่ตนสังกัดหรือมีสัญชาติเพื่อใหรัฐเปนตัวแทนในการฟองรองหรือเรียกรองเอากับรัฐอื่นๆ นั่นเอง จึงถือไดวา

อนุสัญญายุโรปวาดวยสิทธิมนุษยชนนี้เปนอนุสัญญาที่มีลักษณะเหนือรัฐ (Supra-National) ที่คุมครองปจเจก

บุคคลตามกฎหมายระหวางประเทศชัดเจนที่สุด

อนุสัญญายุโรปวาดวยสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐาน ค.ศ. 1950 ฉบับปรับปรุงแกไขโดยพิธี

สารถึงฉบับที่ 14 ค.ศ. 2010 มีทั้งสิ้น 59 มาตรา แบงออกเปน 3 สวนไดแก

สวนที่ 1 เกี่ยวกับสิทธิและเสรีภาพ

มาตรา 1 พันธกรณีของรัฐตอสิทธิมนุษยชน
มาตรา 2 สิทธิในชีวิต

มาตรา 3 หลักการหามทรมาน