Page 272 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

222 | P a g e

ละเมิดสิทธิในการเคารพชีวิตสวนตัวและครอบครัวของตน ดังเชนในคดี Lopez-Ostra v. Spain ซึ่งกลาวอาง

ถึงมลพิษจากโรงงานกําจัดอุตสาหกรรม คดี Fadeyeva v. Russia ซึ่งกลาวอางถึงมลพิษจากโรงงาน
อุตสาหกรรมผลิตเหล็ก และคดี Powell and Rayner v. UK ซึ่งกลาวอางถึงมลภาวะทางเสียงจากสนามบิน

ในทั้ง 3 คดีขางตน ศาลสิทธิมนุษยชนแหงยุโรปไดพิจารณาถึงคุณภาพชีวิตของประชาชนผูฟองคดี

ที่ตองเผชิญกับมลภาวะทางสิ่งแวดลอมโดยชั่งน้ําหนักกับผลประโยชนเชิงเศรษฐกิจที่รัฐจะไดรับจาก

อุตสาหกรรมอันเปนตนเหตุแหงมลภาวะนั้น เนื่องจากมาตรา 8 ของอนุสัญญาสิทธิมนุษยชนแหงยุโรป ซึ่งมี

เนื้อหาวาดวยสิทธิในการเคารพชีวิตสวนตัวและครอบครัว ไดระบุถึงขอยกเวน (Justification) ในการที่จะไม

ถือวาการกระทําดังกลาวเปนการละเมิดสิทธิตามมาตรา 8 หากการกระทํานั้นมีความจําเปนตอสภาพเศรษฐกิจ
ของประเทศ

อยางไรก็ดี ศาลสิทธิมนุษยชนมิไดอาศัยเหตุผลทางเศรษฐกิจมาใชเปนเหตุในการเพิกเฉยตอ

มลภาวะทางสิ่งแวดลอมแตอยางใด เนื่องจากในคดี Lopez-Ostra v. Spain เมื่อศาลพิจารณาขอเท็จจริงแลว

เห็นวาโรงงานอุตสาหกรรมสรางมลพิษในระดับที่รายแรงแตรัฐกลับไมดําเนินการตามสมควรเพื่อคุมครอง

ประชาชนที่ตองเผชิญกับปญหามลพิษดังกลาว ก็ยอมถือไดวาละเมิดสิทธิมนุษยชนตามมาตรา 8 แลว ในขณะ
ที่ในคดี Powell and Raynor v. UK ซึ่งผูฟองคดีฟองรองถึงมลภาวะทางเสียงจากสนามบินฮีธโธรว ศาลสิทธิ

มนุษยชนในคดีนี้ไดพิจารณาขอเท็จจริงเกี่ยวกับระดับเสียงที่เกิดขึ้นและความสามารถของผูฟองคดีในการยาย

ที่อยูอาศัยใหหางไกลจากสนามบินโดยไมเปนการลําบากเกินสมควรแลว เห็นวาเมื่อชั่งน้ําหนักกับผลประโยชน

ทางเศรษฐกิจของประเทศที่จะไดรับจากสนามบินฮีธโธรว การกอสรางสนามบินฮีธโธรวไมเปนการละเมิดสิทธิ

ตามมาตรา 8 แตอยางใด

เห็นไดวาในคดี Lopez-Ostra v. Spain เมื่อระดับมลพิษที่เกิดขึ้นอยูในระดับที่รายแรง บุคคลผู

ไดรับผลกระทบไมจําเปนตองเปนฝายยายออกไปจากบริเวณดังกลาว ซึ่งสะทอนใหเห็นวาในกรณีที่มีการกอ

มลพิษในระดับที่รายแรง ศาลจะพิจารณาวาเปนกรณีที่กระทบสิทธิของบุคคลมากเกินสมควร และผลเสียที่เกิด

แกบุคคลดังกลาวมีน้ําหนักมากกวาประโยชนทางเศรษฐกิจที่จะไดรับจากการกอมลพิษนั้น แตหากมีการกอ

มลภาวะขึ้นในระดับที่ไมเปนการเกินสมควรและไดสัดสวนกับผลประโยชนจากการกระทําทางเศรษฐกิจ แมจะ

กอใหเกิดความเดือดรอนรําคาญแกบุคคลหนึ่งบุคคลใดบาง แตก็ยังไมถึงขนาดที่จะถือวาเปนการละเมิดสิทธิ

มนุษยชนตามมาตรา 8 เชนนี้แลวหากบุคคลดังกลาวไมมีความสุขในการอยูอาศัยที่เดิม ก็สามารถยายออกจาก
บริเวณดังกลาวไดโดยไมเปนการลําบากเกินควร ดังเห็นไดจากคําพิพากษาในคดี Powell and Raynor v. UK

กรณีขางตนเปนตัวอยางกรณีที่ประเด็นดานสิ่งแวดลอมถูกพิจารณาในฐานะประโยชนหรือสิทธิ

ของบุคคลหรือกลุมบุคคลขนาดยอม ในทางกลับกัน บางครั้งการคุมครองสิ่งแวดลอมเพื่อประโยชนสาธารณะ