Page 249 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

P a ge | 199

นอกจากนี้ ยังมีสิทธิเชิงเนื้อหาที่เปนสิทธิมนุษยชนและปรากฏอยูในตราสารที่มีผลผูกพัน เชน สิทธิใน

การไดรับชดเชยเยียวยาความเสียหาย สิทธิในการเปนเจาของทรัพยสิน สิทธิในชีวิตและสุขภาพ เปนตน แตจะ
ไมพบวามีตราสารระหวางประเทศดานสิ่งแวดลอมฉบับใดจะกลาววาสิทธิที่เปนสิทธิขางเคียงของการคุมครอง

สิ่งแวดลอมเหลานี้เปนสิทธิมนุษยชนแตอยางใด ดังนั้น จึงแสดงใหเห็นวาตราสารสิ่งแวดลอมที่มีผลผูกพัน

ระหวางประเทศยังคงไมนําสิทธิในสิ่งแวดลอมมาใชบังคับเชนสิทธิมนุษยชนโดยตรงในปจจุบัน

(2) ตราสารสิ่งแวดลอมระหวางประเทศที่ไมมีผลผูกพันรัฐ

ตารางที่ 6.4 ตราสารสิ่งแวดลอมระหวางประเทศที่ไมมีผลผูกพันรัฐ

ตราสารสิ่งแวดลอม เนื้อหาสาระที่เกี่ยวของกับสิทธิมนุษยชน

ระหวางประเทศ
1 ปฏิญญาแหงที่ประชุม ปฏิญญาฉบับนี้เปนตราสารฉบับแรกที่กําหนดความสัมพันธระหวางการ

สหประชาชาติวาดวย คุมครองสิ่งแวดลอมกับสิทธิมนุษยชน โดยระบุในหลักการแรกวา มนุษยมี

สิ่งแวดลอมของมนุษย สิทธิขั้นพื้นฐานในการมีชีวิตที่มีเสรีภาพ มีความเสมอภาค และมีเงื่อนไขที่
ค.ศ. 1972 (ปฏิญญา เพียงพอ ในสภาพแวดลอมที่มีคุณภาพที่ทําใหชีวิตมีศักดิ์ศรีและมีความ

สตอกโฮลม) เปนอยูที่ดี และมนุษยจะตองรับผิดชอบในการปกปองและปรับปรุง

สิ่งแวดลอมเพื่อคนรุนปจจุบันและคนรุนอนาคต

2 ปฏิญ ญ าริโอวาดวย หลักการขอที่ 1 มนุษยเปนศูนยกลางของขอพิจารณาเกี่ยวกับการพัฒนาที่
สิ่งแวดลอมและการ ยั่งยืน โดยมนุษยมีสิทธิในชีวิตที่ดีและสมบูรณซึ่งสอดคลองกับธรรมชาติ

พัฒนา ค.ศ. 1992 หลักการขอที่ 3 ระบุสิทธิในการพัฒนาตองไดรับการปฏิบัติตาม

หลักการขอที่ 7 กําหนดใหรัฐทั้งหลายรวมมือกันในการคุมครองและฟนฟู
สุขภาพและระบบนิเวศวิทยาของโลก ภายใตหลักความรับผิดชอบที่แตกตาง

กันของรัฐตางๆ
หลักการขอที่ 10 วางหลักเกี่ยวกับหลักการเขาถึงขอมูลที่เหมาะสมเกี่ยวกับ

สิ่งแวดลอม รวมถึงการมีสวนรวมในการตัดสินใจสาธารณะที่เกี่ยวกับ

สิ่งแวดลอมทั้งหลาย
3 วาระที่ 21 แหงปฏิญญา กําหนดหลักการพื้นฐานที่ตองกระทํากอนที่จะนําไปสูการพัฒนาที่ยังยืน โดย

ริโอ ค.ศ. 1992 กําหนดไวใน Chapter 23 รับรองวาปจเจกบุคคล กลุม และองคกรควรจะมี

สวนรวมในกระบวนการการประเมินผลกระทบสิ่งแวดลอม
4 ปฏิญญายูเนสโกวาดวย มาตรา 1 กําหนดวาชนยุคปจจุบันมีพันธกรณีที่ตองรับผิดชอบตอชนยุค

ความรับผิดชอบของชน ปจจุบันและอนาคตชนในการคุมครองผลประโยชนเทาที่จําเปน

ยุคปจจุบันตออนาคตชน มาตรา 5 พันธกรณีทางสิ่งแวดลอมที่ตองกอใหเกิดการพัฒนาอยางยั่งยืน ลด