Page 244 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน
P. 244

194 | P a g e




                ตราสารสิ่งแวดลอมระหวาง                เนื้อหาสาระที่เกี่ยวกับของกับสิทธิมนุษยชน
                ประเทศที่มีผลผูกพันรัฐภาคี

                                           มาตรา 136, 137, 140 เปนแนวคิดเกี่ยวกับมรดกรวมกันของมนุษยชาติใน

                                           อาณาบริเวณใตทะเล (Common Heritage of Mankind)
              9  อนุสัญญากรุงเวียนนาวา อนุสัญญาฉบับนี้ยอมรับความสัมพันธระหวางการอนุรักษสิ่งแวดลอมและ

                   ด ว ย ก าร ป ก ป อ งชั้ น สุขภาพของมนุษย โดยปรากฏในความมุงหมายภายใตคําปรารภของ
                   บรรยากาศโอโซน ค.ศ.  อนุสัญญาที่ระบุวา “เพื่อปองกันสุขภาพของมนุษยและสิ่งแวดลอมตอผล

                   1985                    ในทางลบที่มากจากการเปลี่ยนแปลงชั้นบรรยากาศ”

                                           มาตรา 2 กําหนดใหภาคีตองกําหนดมาตรการในการปองกันสุขภาพของ
                                           มนุษยกับสิ่งแวดลอมจากการทําลายขั้นบรรยากาศ

              10  พิธีสารมอนทรีออลวาดวย คําปรารภในพิธีสารกําหนดรับรองความสัมพันธระหวางการอนุรักษ

                   สารทําลายชั้นบรรยากาศ สิ่งแวดลอมและสุขภาพของมนุษย โดยรับวา การปลดปลอยกาซทั่วโลกมี
                   โอโซน  ค.ศ. 1987        ความสําคัญตอการเปลี่ยนแปลงชั้นบรรยากาศของโลกอันกระทบตอสุขภาพ

                                           ของมนุษยและสิ่งแวดลอม

                                             มาตรา 9 กําหนดใหรัฐภาคีทั้งหลายตองมีการใหขอมูลเพื่อสงเสริมความ
                                           ตระหนักรูของสาธารณะเพื่อปองกันการทําลายชั้นโอโซน

              11  อนุสัญญาบาเซลวาดวย คําปรารภของอนุสัญญาระบุวา ของเสียและของเสียอันตรายเปนความเสี่ยง

                   การควบคุมการเคลื่อนยาย ตอความเสียหายดานสุขภาพของมนุษยและสิ่งแวดลอม รัฐทั้งหลายมีหนาที่
                   ของเสียอันตรายขามแดน ในการปองกันความเสี่ยงดานสุขภาพและสิ่งแวดลอมเพื่อมนุษยในยุค

                   และการกําจัด ค.ศ. 1989  ปจจุบันและยุคถัดไป
                                           มาตรา 4 กําหนดใหรัฐมีสิทธิในการหามการนําเขาของเสียอันตรายและมี

                                           หนาที่ในการแจงใหรัฐตางๆทราบถึงของเสียอันตรายสําหรับการใชสิทธิเชน

                                           วา
                                           มาตรา 13 กําหนดใหรัฐทั้งหลายมีสิทธิและหนาที่ในการแลกเปลี่ยนขอมูล

                                           ของเสียอันตรายขามแดน
              12  อ นุ สั ญญา แ ห ง อนุสัญญาฉบับนี้ ปรากฏหลักการของกฎหมายสิ่งแวดลอมระหวางประเทศ

                   สหประชาชาติวาดวยการ ไวมากมาย เชน หลักความกังวลรวมกันของมนุษยชาติ (Common

                   เปลี่ ย น แ ปล งส ภ า พ Concern of Mankind) หลักกังวลรวมกันแตความรับผิดแตกตางกัน
                   ภูมิอากาศ ค.ศ. 1992     (Common But Differentiated Responsibility) หลักความสัมพันธ

                                           ระหวางการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกับสวัสดิการของมนุษย

                                           ความสัมพันธระหวางอธิปไตยของรัฐกับพันธกรณีดานสิ่งแวดลอม และหลัก
                                           พันธกรณีตออนาคตชน  เชน
   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249