Page 172 - วารสารวิชาการสิทธิมนุษยชน. ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2561)
P. 172
ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2561) 171
การอภิปรายร่วม “การบูรณาการความร่วมมือระหว่างระดับท้องถิ่น และระดับโลก
ที่เพิ่มยิ่งขึ้น (Increasing Global-Local Integration Panel Discussion)” ดำาเนินการโดย
เอริค โรซานด์ (Eric Rosand)
มารี่แอม คาน (Marryam Khan) ผู้แทนรัฐปันจาป ประเทศปากีสถาน นำาเสนอ
เหตุการณ์การก่อการร้ายที่เกิดขึ้นในวงกว้าง รวมถึงในพื้นที่ของโรงเรียน โดยก่อนปี 2558 มีเหตุการณ์
การก่อการร้ายไม่มากนัก แต่หลังจากนั้นเริ่มมีมากยิ่งขึ้น มีการสร้างแผนปฏิบัติการทั้งในเชิงพื้นที่ และในระดับ
ประเทศ เพื่อทำาความเข้าใจกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจากวิชาชีพต่าง ๆ มีการปรับปรุง/สร้างความเข้าใจร่วมกัน
และการพิจารณาบริบทการตอบโต้ ทั้งในเชิงนโยบาย กฎหมาย และการทำางานร่วมกันในสังคม โดยมีส่วนสำาคัญ
ใน 6 ด้าน ตั้งแต่การใช้พลังทางกฎหมาย และพลังทางสังคม ซึ่งสามารถนำามาใช้ปรับปรุงกรอบการปฏิบัติงาน ทั้งนี้
พื้นฐานการเริ่มต้นจากการทำาวิจัยเชิงคุณภาพ การศึกษาข้อมูล การจัดสรรงบประมาณสนับสนุนการสร้าง
การเปลี่ยนแปลงทั้งในระดับพื้นที่ และระดับประเทศ การติดตาม ตรวจสอบลักษณะเหตุการณ์ที่แสดงถึง
คตินิยมแบบสุดโต่งที่ใช้ความรุนแรง กลุ่มที่เกี่ยวข้อง และการทำาความเข้าใจแผนผังของเหตุการณ์ หลังจากนั้น
ก็กำาหนดกิจกรรมที่เหมาะสม รวมถึงกลุ่มที่รับผิดชอบ หรือเข้ามาดำาเนินการ ซึ่งการดำาเนินการดังกล่าว
สร้างผลการเปลี่ยนแปลงที่ดีทั้งเรื่องการสร้างความชัดเจน การสร้างกระบวนการมีส่วนร่วม การสร้างกระบวนทัศน์
ที่ถูกต้อง การมีกระบวนการที่ดีมีประสิทธิภาพ และการสร้างทิศทางที่ชัดเจนในการเชื่อมร้อย (connect)
มาลิค โคเฟส (Malek Kochelf) ผู้แทนตูนีเซีย นำาเสนอ การก่อตั้งคณะกรรมการแห่งชาติ
ด้านการต่อต้านการก่อการร้าย (National Counterterrorism Commission of Tunisia) โดยในปี 2559
มีการรับรองแผนการทำางาน 4 ด้านที่ใช้เป็นยุทธศาสตร์ชาติในการทำางาน โดยครอบคลุมทั้งด้านการพัฒนา
การอยู่ร่วม การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน และอื่น ๆ การทำางานร่วมกับรัฐบาลท้องถิ่น (ล่าสุดจากการเลือกตั้ง
เดือนพฤษภาคม 2559) ซึ่งในส่วนของแผนการปฏิบัติงานมีการปรับปรุงให้เหมาะสมในพื้นที่ การสร้าง
ความร่วมมือ/ปฏิบัติการร่วมกับภาคประชาสังคม ในการเข้าถึงหรือการดูแลกิจกรรมต่าง ๆ ในพื้นที่ หรือชุมชน
ทั้งนี้ ประชากรของประเทศตูนิเซีย มี 11 ล้านคน มีประวัติศาสตร์ร่วมกัน จากการก่อตั้งรัฐบาลส่วนกลาง ทำาให้
การดำาเนินการต่าง ๆ สามารถควบคุมดูแล อาทิ การทำาแผนปฏิบัติการระดับกระทรวง (ministerial action
plan) การทำางานกับโรงเรียน/สถาบันการศึกษา หน่วยงานด้านความมั่นคง หรือความปลอดภัยทางสังคม
ต่าง ๆ เป็นช่องทางในลักษณะทั้งแนวดิ่ง และแนวราบในการทำางานกับพื้นที่ ชุมชน การที่ประเทศตูนีเซีย
มีการเปลี่ยนผ่านทั้งเรื่องการเลือกตั้งทางการเมือง และอื่น ๆ ถือเป็นข้อท้าทาย ณ ปัจจุบัน แต่การมีการทำางาน
ของภาคประชาสังคมในพื้นที่ทำาให้เกิดความมั่นคง และความมีเสถียรภาพในการปฏิบัติงาน ในขณะที่จำาเป็นต้องมี
การจัดทำาแผนปฏิบัติการแห่งชาติในการสร้างการทำางานที่เข้าถึงกลุ่มประชากรที่สำาคัญ (critical mass)
การสร้างความยั่งยืนของพลังร่วม (sustainability) ซึ่งมีความสอดคล้องระหว่างรัฐบาลในท้องถิ่น และรัฐบาล
ระดับประเทศไปพร้อม ๆ กัน
