Page 45 - รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการศึกษาเพื่อเตรียมการจัดให้มีสถาบันพัฒนาระบบและองค์ความรู้ด้านสิทธิมนุษยชนภายใต้การกำกับดูแลของ กสม.
P. 45

38



                                                         บทที่ 4

                แนวปฏิบัติที่ดีของสถาบันที่มีวัตถุประสงคดานการพัฒนาระบบและองคความรูดาน

                                             สิทธิมนุษยชนในตางประเทศ



               4.1 ความนํา
                       การศึกษารูปแบบและแนวทางการดําเนินการที่ดี (Best Practice) ของสถาบันที่มีวัตถุประสงคดาน
               การพัฒนาระบบและองคความรูในตางประเทศ มีวัตถุประสงคในการนํามาปรับใชเปนตัวแบบของสถาบัน

               พัฒนาระบบและองคความรูดานสิทธิมนุษยชน ภายใตการกํากับดูแลของ กสม. อยางไรก็ดี เนื่องจากสถาบัน
               ในลักษณะดังกลาวมีอยูจํานวนมาก หองสมุดสิทธิมนุษยชนของมหาวิทยาลัยมินเนสโซตา (University of
               Minnesota Human Rights Library) ไดรวบรวมรายชื่อหนวยงานที่มีการวิจัยและการเรียนการสอนดานสิทธิ
               มนุษยชนในโลกไวถึง 196 แหง (University of Minnesota Human Rights Library, n.d.) ดังรายละเอียด

               ในภาคผนวก 2 ดังนั้น ผูวิจัยจึงอาศัยคําแนะนําจากผูทรงคุณวุฒิ เพื่อเลือกกรณีศึกษาของสถาบันในลักษณะ
               ดังกลาว โดยจําแนกเปน 2 รูปแบบคือ

                       1.  สถาบันที่มีลักษณะเปนสถาบันสิทธิมนุษยชนที่มีการดําเนินการอยางเปนอิสระ และดําเนินการ
               ภายนอกสถาบันการศึกษา ไดแก สถาบันสิทธิมนุษยชนเดนมารก สถาบันสิทธิมนุษยชนเยอรมนี และ
               สถาบันวิจัยนโยบายและสิทธิมนุษยชนแหงยุโรป แนวทางปฏิบัติของสถาบันเหลานี้จะเปนทางเลือกแนวทางใน

               การพัฒนาสถาบันพัฒนาระบบและองคความรูดานสิทธิมนุษยชน
                       2.  สถาบันการศึกษาและพัฒนาองคความรูดานสิทธิมนุษยชนภายใตมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา
               ไดแก Human Rights Center University of California- Berkeley, School of Law, University of Iowa

               Center for Human Rights (UICHR) และ University of Minnesota Human Rights Program
                       สถาบันแตละลักษณะมีรูปแบบและแนวทางการดําเนินงานโดยสังเขปดังนี้



               4.2 สถาบันสิทธิมนุษยชน
                       สถาบันสิทธิมนุษยชนระดับชาติ ถือเปนขอกําหนดที่สําคัญใน “หลักการเกี่ยวกับสถานะของสถาบัน

               สิทธิมนุษยชนแหงชาติ” หรือหลักการปารีส (Paris Principles) ซึ่งกําหนดสาระสําคัญในการจัดตั้งสถาบัน
               สิทธิมนุษยชนแหงชาติ ที่มีอํานาจหนาที่สงเสริมและคุมครองสิทธิมนุษยชนไดอยางเปนอิสระ มีหลักประกัน
               ความเปนอิสระ และการมีองคประกอบที่หลากหลาย กําหนดบทบาทหนาที่ขั้นต่ําในการดําเนินงานในการให
               ขอคิดเห็น ขอเสนอแนะและการเสนอรายงานตอรัฐบาล รัฐสภาและองคกรที่เกี่ยวของในเรื่องที่เกี่ยวกับการ

               สงเสริมและคุมครองสิทธิมนุษยชน ตรวจสอบบทบัญญัติทางกฎหมายเพื่อใหสอดคลองกับหลักการ
               สิทธิมนุษยชนพื้นฐาน ตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชน รวมไปถึงการจัดทํารายงานสิทธิมนุษยชนใน
               ประเทศนั้น ๆ ในกรณีที่เปนสถาบันสิทธิมนุษยชน จะมีลักษณะพิเศษที่เนนการศึกษาวิจัยเพื่อใหขอเสนอแนะ
               ตอรัฐบาล รัฐสภาหรือองคกรที่เกี่ยวของเพื่อใหไปดําเนินการตอไป อํานาจในการตรวจสอบหรือฟองรองเปน

               อํานาจขององคกรอื่น เชน ผูตรวจการแผนดิน (Ombudsman) ในที่นี้ ผูวิจัยไดคัดเลือกสถาบันสิทธิมนุษยชน
               ที่เปนกรณีศึกษาจํานวน 3 สถาบัน ดังมีรายละเอียดดังนี้
   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   50