Page 130 - รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ
P. 130

พื้นที่อนุรักษ์ระหว่างประเทศซึ่งเริ่มดำาเนินการในศตวรรษที่ ๒๑ ส่งผลให้สามารถการยกระดับความ

                 เป็นอยู่ สังคมและเศรษฐกิจของชุมชนในพื้นที่


                 (ที่มา : Revised Zoning System Kruger National Park, 2003)


                        จากการศึกษาถึงความส�าคัญของการจัดท�าแนวเขต สภาพปัญหา และอุปสรรคในการ

                 ด�าเนินงานที่เกี่ยวข้องกับการจัดท�าแนวเขตที่ดิน สรุปผลได้ ดังนี้


                         การกำาหนดแนวเขตพื้นที่ โดยวัตถุประสงค์หลักเป็นไปเพื่อให้รู้ขอบเขตสำาหรับการแบ่งสันปันส่วน

                 ระหว่างกันซึ่งได้กำาหนดแนวเขตของประเทศ และในประเทศโดยเป็นการแบ่งพื้นที่สำาหรับกิจการต่างๆ

                 และการจับจองอยู่อาศัยทำากินของราษฎรในพื้นที่ การกำาหนดพื้นที่นอกเหนือจากคำาบรรยายสภาพพื้นที่

                 แล้ว การจัดทำาแผนที่ประกอบการหวงห้ามก็มีความสำาคัญอย่างมาก หน่วยงานของรัฐได้กำาหนดพื้นที่

                 หวงห้ามในแต่ละหน่วยงานขึ้นตามรูปแบบต่างๆ ปัญหาเกี่ยวกับสิทธิในที่ดินจึงมีจำานวนเพิ่มมากขึ้น

                 การแก้ไขปัญหาในเรื่องดังกล่าว ต้องใช้ทั้งแนวเขตและสภาพข้อเท็จจริงในพื้นที่ที่มีการหวงห้ามเป็นข้อมูล

                 ในการแก้ไขปัญหา


                         การประกาศกำาหนดให้เป็นที่ดินของรัฐแบ่งแยกออกตามวัตถุประสงค์หรือนโยบายของรัฐได้เป็น

                 ๒ ประเภท คือ ๑) เป็นพื้นที่ที่รัฐมีวัตถุประสงค์ในการสงวนเพื่อการใช้ประโยชน์ร่วมกันในพื้นที่ ทั้งแก่รัฐ

                 และแก่ประชาชน และ (๒) เป็นพื้นที่ที่รัฐมีวัตถุประสงค์ในการสงวนเพื่อการสงวนรักษาทรัพยากรธรรมชาติ

                         จากที่กล่าวมาในการกำาหนดแนวเขตที่ดินของประเทศไทย ให้เป็นพื้นที่สงวนหวงห้ามของรัฐที่


                 สำาคัญ ได้แก่ ที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินโดยมีหนังสือสำาคัญสำาหรับที่หลวง หรือการกำาหนดพื้นที่อนุรักษ์
                 เช่น กำาหนดพื้นที่ให้เป็นป่าสงวนแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า หรือเขตอุทยานแห่งชาติ


                 มีการกำาหนดกระบวนงาน และขั้นตอนการปฏิบัติงานออกมาอย่างรัดกุมครบถ้วนแล้วก็ตาม หรือแม้แต่
                 การกำาหนดเขตปฏิรูปที่ดินที่เป็นการให้สิทธิกับประชาชน ก็ล้วนแต่มีปัญหากระทบกับสิทธิในที่ดินของ


                 ประชาชนทั้งสิ้น ซึ่งสรุปประเด็นปัญหาได้ ๓ ประการ ดังนี้

                         ๑. แนวเขตที่กำาหนดมีการทับซ้อนกันระหว่างพื้นที่ของหน่วยงานต่างๆ


                         ๒. แนวเขตที่กำาหนดมีความผิดพลาด ไม่เป็นไปตามข้อเท็จจริง ซึ่งในสภาพปัญหานี้สามารถ

                 จำาแนกได้เป็น ๓ ปัญหาย่อย คือ

                               ๒.๑ การไม่ยอมรับ

                               ๒.๒ ไม่เป็นไปตามข้อเท็จจริง

                               ๒.๓ แนวเขตที่กำาหนดล้าสมัย





                                                                การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำาหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ  129
   125   126   127   128   129   130   131   132   133   134   135