Page 125 - รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ
P. 125

ปัญหาในการก�าหนดแนวเขตที่ดิน แนวทางการแก้ไขปัญหาของประเทศไทยที่ผ่านมา
                   ๓.5       และตัวอย่างการแก้ไขปัญหาในเขตอุทยานโดยใช้ระบบการบริหารจัดการตามศักยภาพ
                             ของพื้นที่ในต่างประเทศ



                     ๓.5.1 ปัญหาในการก�าหนดแนวเขตที่ดินของประเทศไทย


                       จากที่กล่าวมาในการกำาหนดแนวเขตที่ดินของประเทศไทย ให้เป็นพื้นที่สงวนหวงห้ามของรัฐ

               ที่สำาคัญ ได้แก่ ที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินโดยมีหนังสือสำาคัญสำาหรับที่หลวง หรือการกำาหนดพื้นที่

               อนุรักษ์ เช่น กำาหนดพื้นที่ให้เป็นป่าสงวนแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า หรือ เขต

               อุทยานแห่งชาติ มีการกำาหนดกระบวนงาน และขั้นตอนการปฏิบัติงานออกมาอย่างรัดกุมครบถ้วนแล้ว

               ก็ตาม หรือแม้แต่การกำาหนดเขตปฏิรูปที่ดินที่เป็นการให้สิทธิกับประชาชน ก็ล้วนแต่มีปัญหากระทบกับ

               สิทธิในที่ดินของประชาชนทั้งสิ้น ซึ่งสรุปประเด็นปัญหาได้ ๓ ประการ ดังนี้


                              (๑)  แนวเขตที่กำาหนดมีการทับซ้อนกันระหว่างพื้นที่ของหน่วยงานต่างๆ : โดยจะเห็นได้

               จากการกำาหนดพื้นที่เขตอุทยานแห่งชาติบางพื้นที่ทับซ้อนกับเขตป่าสงวนแห่งชาติ และเขตปฏิรูปที่ดิน

               ที่ได้มอบพื้นที่ให้สำานักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรมนำาไปดำาเนินการปฏิรูปที่ดินแล้ว อย่างเช่น

               ในเขตพื้นที่จังหวัดนครราชสีมาจังหวัดลำาปาง จังหวัดราชบุรี และจังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นต้น

                              (๒) แนวเขตที่กำาหนดมีความผิดพลาด ไม่เป็นไปตามข้อเท็จจริง : ซึ่งในสภาพปัญหานี้


               สามารถจำาแนกได้เป็น ๓ ปัญหา คือ

                                     ๒.๑) การไม่ยอมรับ พบว่า ในการกำาหนดแนวเขตพื้นที่สงวน หวงห้ามของรัฐ

               ที่ดำาเนินการมานั้น ประชาชนผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่กระทบกับสิทธิในที่ดินของเขาไม่ยอมรับกฎหมายที่

               ประกาศออกมา เพราะส่วนหนึ่งได้ถือครองทำาประโยชน์ในที่ดินภายในแนวเขตพื้นที่ที่ประกาศนั้นมา

               อย่างยาวนาน มีข้อโต้แย้ง เรียกร้องให้รัฐต้องแก้ไขปัญหาอย่างต่อเนื่อง


                                     ๒.๒) ไม่เป็นไปตามข้อเท็จจริง เช่น การกำาหนดอุทยานแห่งชาติ จะต้องไม่มีผู้มี

               สิทธิในที่ดินที่ถือครองที่ดินตามประมวลกฎหมายที่ดินที่ชอบด้วยกฎหมาย ทั้งที่กระบวนงานและขั้นตอน

               กำาหนดให้มีการตรวจสอบอย่างครบถ้วน แต่ก็ยังมีการประกาศพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่อันมีสิทธิโดย

               ชอบธรรมของประชาชนในบางพื้นที่สังคมและวัฒนธรรมของประชาชนที่อยู่ร่วมกับพื้นที่ป่า หรือได้มีการ

               ตั้งชุมชนในพื้นที่เหล่านั้นมาอย่างยาวนาน การกำาหนดและประกาศแนวเขตพื้นที่สงวนหวงห้ามของรัฐ

               ก็ยังไปทับซ้อนพื้นที่ของเขา รวมไปถึงแนวเขตที่กำาหนดเป็นการกำาหนดอย่างกว้างๆ ผู้อ่านประกาศที่

               กำาหนดพื้นที่ไม่ทราบถึงข้อเท็จจริงว่าครอบคลุมถึงพื้นที่ใด ถึงแม้รู้ก็ไม่มีแนวทางที่จะแก้ไขด้วยตัวเองได้

               จึงต้องให้องค์กรหรือหน่วยงานอื่นช่วยเหลือ





       12๔     การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำาหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ
   120   121   122   123   124   125   126   127   128   129   130