Page 295 - รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการวิจัยเรื่อง รูปแบบ แนวทาง และมาตรการในการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ

ผ - | ๑๕๙

เป็นของป่ามะม่วง มะขาม และข้าวโพด ปีละประมาณ ๓๐,๐๐๐ บาท รวมเวลา ๒๐ ปี เป็นเงิน ๖๐,๐๐๐ บาท ไม่

ปรากฏหลักฐานว่า มีการปลูกมะม่วง มะขาม และข้าวโพด และมีผลผลิตที่ได้จากครั่งจริงหรือไม่ ส่วนที่ดินที่ผู้ฟ้องคดี
อ้างว่าเสียหายไปจํานวน ๓ ไร่ ขาดรายได้ปีละ ๓๓,๐๐๐ บาท หากพืชผลของผู้ฟ้องคดีถูกทําลายจริง เหตุใดจึงไม่ห้าม

ปรามหรือแจ้งความร้องทุกข์ไว้ตามกฎหมาย ผู้ถูกฟ้องคดีเห็นว่า การเรียกร้องค่าเสียหายของผู้ฟ้องคดียกขึ้นมา เพื่อเป็น

การเรียกร้องเงินทองเท่านั้น

ผู้ฟ้องคดีคัดค้านให้การว่า ในการดําเนินการขุดลอกลําน้ําพะเนียง ผู้ถูกฟ้องคดีและเจ้าหน้าที่ของส่วน

ราชการที่เกี่ยวข้อง ไม่เคยชี้แจงข้อเท็จจริงที่ควรแจ้งให้ผู้ฟ้องคดีทราบ ว่าการขุดลอกตามโครงการของผู้ถูกฟ้องคดีเป็น

การขุดลอกแบบใด ขนาดเท่าใด จะกินเนื้อที่ที่ดินของผู้ฟ้องคดีหรือไม่ อย่างไร และมีรูปแบบของลําน้ําอย่างไร ดังนั้น

ในขณะที่ผู้ฟ้องคดี หรือญาติของผู้ฟ้องคดีลงลายมือชื่อยินยอมในหนังสือยินยอม เพื่อการพัฒนาแหล่งน้ํา จึงเป็นการให้
ความยินยอมให้ขุดลอกลําน้ําตามความหมายที่ผู้ฟ้องคดีเข้าใจว่า ผู้ถูกฟ้องคดีจะขุดลอกลําน้ําตามขนาดเดิมของลําน้ํา ซึ่ง

มีขนาดความกว้างของลําน้ําที่กว้างที่สุดเพียงไม่เกิน ๑๐ เมตร เท่านั้น แต่เมื่อมีการดําเนินการผู้ถูกฟ้องคดีกลับขุดลอกลํา

น้ําในลักษณะของการขุดขยายลําน้ํา และยังก่อสร้างคันดินขนานไปกับลําน้ําสูงกว่าระดับพื้นดินปกติ ทั้งที่แต่เดิมไม่มีคัน

ดินกั้น ระหว่าง ลําน้ํากับพื้นที่ดินของผู้ฟ้องคดี โดยผู้ถูกฟ้องคดีขุดลอกขยายลําน้ํา กว้างออกไปประมาณ ๔๐ - ๕๐

เมตร และถนนเลียบลําน้ํากว้างประมาณ ๑๐ - ๒๐ เมตร รวมความกว้างของลําน้ําและถนนประมาณ ๗๐ เมตร ซึ่งบาง
ช่วงกว้างถึง ๑๒๐ เมตร ซึ่งรายละเอียดของขนาดและรูปแบบดังกล่าว ผู้ถูกฟ้องคดีมิได้ชี้แจงให้ผู้ฟ้องคดีทราบก่อน ที่

จะมีการลงลายมือชื่อในหนังสือยินยอม และแม้ว่าผู้ถูกฟ้องคดีจะอ้างว่า ได้มีการประชุมเมื่อวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๖

(ที่ถูกต้อง คือ ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๔๖) ณ ศาลาวัดบ้านวังน้ําขาว (ที่ถูกต้อง คือ วัดศรีบุญเรือง) ตําบลหนองบัวลําภู

อําเภอเมืองหนองบัวลําภู จังหวัดหนองบัวลําภู โดยระบุในรายงานว่า ได้มีการชี้แจงรายละเอียดของโครงการแล้ว แต่

ในการชี้แจงดังกล่าวไม่ได้ชี้ให้เห็นว่า ที่ดินของราษฎรที่ติดกับลําน้ําพะเนียง จะต้องสูญเสียที่ดินไปเป็นจํานวนเนื้อที่เท่าใด
จะเกิดความเสียหายอย่างไรบ้าง ทําให้ราษฎรไม่อาจคาดหมายได้ว่า จะได้รับความเสียหายจากากรดําเนินโครงการ

อย่างไร การให้ความยินยอมเป็นไปเพียง เพื่อวัตถุประสงค์ที่ว่าเพื่อป้องกันอุทกภัย โดยไม่ทราบและไม่เข้าใจได้ว่ายินยอม

ดังกล่าว จะทําให้ต้องสูญเสียที่ดินไปจํานวนมาก บางรายถึงขั้นเสียที่ดินทั้งแปลง และตามรายงานดังกล่าวกําหนดว่า

ให้ผู้ถูกฟ้องคดีประเมินความเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ราษฎรที่มีที่ดินติดลําน้ํา เพื่อให้ราษฎรได้ทราบความเสียหาย แต่ผู้ถูก

ฟ้องคดีไม่ได้ดําเนินการอย่างใด ๆ แต่ได้เริ่มดําเนินการขุดลอกขยายลําน้ําเรื่อยไป จนกระทั่งเกิดความเสียหายขึ้น โดย

ไม่ได้คํานึงถึงการที่จะชดเชย หรือเยียวยาความเสียหายแก่ผู้สูญเสียหรือเสียหาย กลับอ้างว่าเป็นเรื่องของการต้อง

เสียสละเพื่อส่วนรวม ทั้ง ๆ ที่ราษฎรที่ได้รับความเสียหายเป็นเพียงชาวนา ชาวสวน ชาวไร่ ที่มีที่ดินทํากินเพียงน้อยนิด
นอกจากนี้จากรูปแบบของการขุดลอกขยายลําน้ําและทําถนนเลียบลําน้ํามิได้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ที่ดําเนินโครงการ

แต่อย่างใด กล่าวคือ วัตถุประสงค์ของการขุดลอกขยายลําน้ําพะเนียง เพื่อป้องกันน้ําท่วมในฤดูฝน ป้องกันภัยแล้งในฤดู

ร้อน และให้มีน้ําใช้ได้อย่างสะดวก แต่เมื่อพิจารณาดูลักษณะของการดําเนินการแล้วเห็นว่า โครงการกลับทําพนังกั้นลํา

น้ําด้วยการนําดินมาถมเป็นคันดินสูงจากระดับพื้นดินประมาณ ๑.๕ - ๒ เมตร เป็นการปิดกั้นการไหลของน้ําตาม

ธรรมชาติ เมื่อฤดูฝนมีน้ํามาก น้ําจะไหลลงสู่ลําน้ําพะเนียง และกลับถูกปิดกั้นโดยคันดิน และเมื่อจะใช้น้ําในฤดูแล้ง ก็

รายงานฉบับสมบูรณ์ “โครงการวิจัยเรื่อง รูปแบบ แนวทาง และมาตรการการบริการจัดการทรัพยากรน้ํา”