Page 156 - รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ
P. 156

กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ





                         นอกจากนี้ ยังได้นิยามความหมายของ “การช่วยเหลือที่สมเหตุสมผล” ไว้ว่าหมายถึง “การเปลี่ยนแปลง
               หรือปรับปรุงที่จ�าเป็นและเหมาะสมโดยไม่ก่อให้เกิดภาระอันเกินควรหรือเกินสัดส่วน เฉพาะในกรณีที่จ�าเป็นเพื่อประกัน
               ว่าคนพิการได้อุปโภคและใช้สิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐานทั้งปวงที่เท่าเทียมกับบุคคลอื่น”



                     ๔  พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
                         มาตราที่เกี่ยวข้องกับความเท่าเทียมกันและห้ามการเลือกปฏิบัติมี ดังนี้

                         มาตรา ๑๑/๑ วางหลักว่า
                         “ในกรณีที่ผู้ประกอบกิจการมอบหมายให้บุคคลหนึ่งบุคคลใดเป็นผู้จัดหาคนมาท�างานอันมิใช่การประกอบ

               ธุรกิจจัดหางาน โดยการท�างานนั้นเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดในกระบวนการผลิตหรือธุรกิจในความรับผิดชอบของผู้ประกอบ
               กิจการ และโดยบุคคลนั้นจะเป็นผู้ควบคุมดูแลการท�างานหรือรับผิดชอบในการจ่ายค่าจ้างให้แก่คนที่มาท�างานนั้นหรือ
               ไม่ก็ตาม ให้ถือว่าผู้ประกอบกิจการเป็นนายจ้างของคนที่มาท�างานดังกล่าว

                         ให้ผู้ประกอบกิจการด�าเนินการให้ลูกจ้างรับเหมาค่าแรงที่ท�างานในลักษณะเดียวกันกับลูกจ้างตามสัญญาจ้าง
               โดยตรง ได้รับสิทธิประโยชน์และสวัสดิการที่เป็นธรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติ”

                         มาตรา ๑๕ วางหลักว่า
                         “ให้นายจ้างปฏิบัติต่อลูกจ้างชายและหญิงโดยเท่าเทียมกันในการจ้างงาน เว้นแต่ลักษณะหรือสภาพของงาน
               ไม่อาจปฏิบัติเช่นนั้นได้”

                         มาตรา ๑๖ (แก้ไขเพิ่มเติมโดย พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑) วางหลักว่า
                         “ห้ามมิให้นายจ้าง หัวหน้างานผู้ควบคุมงานหรือผู้ตรวจงาน กระท�าการล่วงเกินคุกคามหรือก่อความ
               เดือดร้อนร�าคาญทางเพศต่อลูกจ้าง”

                         มาตรา ๘๙ ประกาศก�าหนดอัตราค่าจ้างขั้นต�่าหรืออัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือตามมาตรา ๘๘ ให้ใช้บังคับ
               แก่นายจ้างและลูกจ้างทุกคนโดยไม่เลือกปฏิบัติ





                     ๕  พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒

                         หลักการเกี่ยวกับความเสมอภาคและความเท่าเทียมกันปรากฏในมาตรา ๑๐ ดังนี้
                         “การจัดการศึกษา ต้องจัดให้บุคคลมีสิทธิและโอกาสเสมอกันในการรับการศึกษาขั้นพื้นฐานไม่น้อยกว่า
               สิบสองปีที่รัฐต้องจัดให้อย่างทั่วถึงและมีคุณภาพโดยไม่เก็บค่าใช้จ่าย

                         การจัดการศึกษาส�าหรับบุคคลซึ่งมีความบกพร่องทางร่างกาย จิตใจ สติปัญญา อารมณ์ สังคม การสื่อสาร
               และการเรียนรู้ หรือมีร่างกายพิการหรือทุพพลภาพ หรือบุคคลซึ่งไม่สามารถพึ่งตนเองได้หรือไม่มีผู้ดูแลหรือด้อยโอกาส

               ต้องจัดให้บุคคลดังกล่าวมีสิทธิและโอกาสได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานเป็นพิเศษ
                         การศึกษาส�าหรับคนพิการในวรรคสอง ให้จัดตั้งแต่แรกเกิดหรือพบความพิการโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย และให้
               บุคคลดังกล่าวมีสิทธิได้รับสิ่งอ�านวยความสะดวก สื่อ บริการ และความช่วยเหลืออื่นใดทางการศึกษา ตามหลักเกณฑ์

               และวิธีการที่ก�าหนดในกฎกระทรวง”










                                                               155
   151   152   153   154   155   156   157   158   159   160   161