Page 66 - รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ
P. 66
ปัญห�อุปสรรค ข้อจำ�กัดของกฎหม�ย และก�รแก้ไข
การสงวนพื้นที่ไว้เพื่อให้เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหรือเขตห้ามล่าสัตว์ป่า สวนทางกับความต้องการ
ที่ดินท�ากินของประชาชน จึงพบว่า เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหรือเขตห้ามล่าสัตว์ป่าถูกบุกรุกอยู่ทั่วไป
จึงเป็นปัญหาในการบริหารจัดการที่จะต้องให้ประชาชนเกิดจิตส�านึกในการหวงแหนทรัพยากรสัตว์ป่า
อันเป็นสมบัติของชาติที่มีค่าและเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ และเป็นหูตารวมทั้งช่วยเหลือทางราชการ แทนที่
จะอยู่คนละข้าง ดังนั้น การบังคับใช้กฎหมายโดยตรงไม่มีทางที่จะป้องกันสัตว์ป่ามิให้ถูกรบกวน
จนสูญพันธุ์ได้ จ�าเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากประชาชน
(กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, ๒๕๕๗/ศูนย์ศึกษานโยบายที่ดิน คณะนิติศาสตร์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๗)
๒.๑.๖ กรมธน�รักษ์ : พระร�ชบัญญัติที่ร�ชพัสดุ พ.ศ.๒๕๑๘
คว�มเป็นม�
เนื่องจากในช่วงเวลาดังกล่าว ไม่มีกฎหมายว่าด้วยการปกครองดูแลรักษาที่ราชพัสดุให้เป็นไปโดย
มีระเบียบและมีหลักเกณฑ์ที่แน่นอน ท�าให้เกิดปัญหายุ่งยากในทางปฏิบัติหลายประการ จึงสมควรที่จะ
มีกฎหมายว่าด้วยการจัดระเบียบที่ราชพัสดุขึ้นโดยเฉพาะ โดยให้กระทรวงการคลังมีอ�านาจหน้าที่
เกี่ยวกับการนี้ เพื่อการประหยัดและขจัดปัญหางานซ�้าและซ้อนกัน
หลักก�รและส�ระสำ�คัญ
กฎหมายก�าหนดให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
โดยกระทรวงการคลังเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ที่ราชพัสดุ โดยบรรดาที่ราชพัสดุที่กระทรวง ทบวง กรมใด
ได้มาโดยการเวนคืนหรือการแลกเปลี่ยนหรือโดยประการอื่น ให้กระทรวงการคลังเข้าถือกรรมสิทธิ์ในที่
ราชพัสดุนั้น ทั้งนี้ยกเว้นที่ดินที่ได้มาโดยการเวนคืนตามกฎหมายว่าด้วยการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม
โดยมีสาระส�าคัญ ดังนี้
(๑) ที่ร�ชพัสดุ “ที่ราชพัสดุ” หมายความว่า อสังหาริมทรัพย์อันเป็นทรัพย์สินของ
แผ่นดินทุกชนิด เว้นแต่สาธารณสมบัติของแผ่นดิน ประเภทที่ดินรกร้างว่างเปล่าและที่ดินซึ่งมี
ผู้เวนคืนหรือทอดทิ้งหรือกลับมาเป็นของแผ่นดินโดยประการอื่นตามกฎหมายที่ดิน และอสังหาริมทรัพย์
ส�าหรับพลเมืองใช้หรือสงวนไว้เพื่อประโยชน์ของพลเมืองใช้ร่วมกัน เป็นต้นว่า ที่ชายตลิ่ง ทางน�้า ทางหลวง
ทะเลสาบ ส่วนอสังหาริมทรัพย์ของรัฐวิสาหกิจที่เป็นนิติบุคคลและขององค์การปกครองท้องถิ่น
ไม่ถือว่าเป็นที่ราชพัสดุ
การมีส่วนร่วมของประชาชนในการก�าหนดแนวเขตที่ดินของรัฐ ๖๕

