Page 14 - รายงานประเมินสถานการณ์ด้านสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย ปี 2551 - 2552
P. 14
12
12
รายงานการประเมินสถานการณ์ด้านสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย ปี ๒๕๕๑-๒๕๕๒๑-๒๕๕๒
รายงานการประเมินสถานการณ์ด้านสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย ปี ๒๕๕
ในการประเมินสถานการณ์สิทธิมนุษยชนตามรายงานฉบับนี้ ได้พิจารณาตามหลักการแนวคิด
และมาตรฐานสิทธิมนุษยชน ทั้งมาตรฐานระหว่างประเทศและมาตรฐานภายในประเทศ โดยเฉพาะ
มาตรฐานทางกฎหมายที่จะเป็นตัวชี้วัดสภาวะสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย โดยได้ใช้แนวทางที่ได้
เสนอไว้ในรายงานฉบับก่อนหน้านี้ (ช่วงปี ๒๕๔๔-๒๕๔๖ และ ๒๕๔๗-๒๕๕๐) และนำามาพิจารณา
เพื่อประเมินสถานการณ์ และเสนอแนะแนวทางที่จะส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในสังคมไทย
ให้เป็นไปตามหลักการและมาตรฐานสิทธิมนุษยชน
๑. หลักการและแนวคิด
สภาวะของสิทธิมนุษยชนในแต่ละประเทศย่อมมีความแตกต่างกัน ทั้งนี้ ส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับ
ทัศนคติและความเข้าใจของรัฐและผู้คนในสังคมนั้นๆ ในเรื่องสิทธิมนุษยชน จากการทำาหน้าที่ของ
กสม. ในการตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชน พบว่า เจ้าหน้าที่ของรัฐ และประชาชนบางส่วนยังมี
ความเชื่อว่า สิทธิมนุษยชนเป็นสิ่งที่แปลกแยกในสังคมไทย เป็นสิ่งแปลกปลอม เป็นแนวคิดที่นำาเข้า
มาจากตะวันตก และไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตของคนในสังคม วิธีคิดดังกล่าวขัดแย้งกับธรรมชาติของ
มนุษย์ทุกคนเกิดมาเสรี พร้อมกับสิทธิและหน้าที่ความรับผิดชอบ มนุษย์ย่อมต้องการที่จะมีชีวิตอยู่
อย่างปลอดภัยปราศจากความหวาดกลัว มีชีวิตที่ดีพร้อมด้วยปัจจัยพื้นฐานในการดำารงชีวิตอย่างมี
ศักดิ์ศรี มีเสรีภาพในการแสดงออกซึ่งความคิด ความเห็น ตัวตน และเสรีภาพในความเชื่อที่แต่ละคน
เห็นว่าจะเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวในการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างมีสันติสุข ดังนั้น สิทธิ จึงเป็น
คุณค่าพื้นฐานทางสังคมที่มนุษย์ทุกคนพึงมีร่วมกัน ไม่ได้เป็นคุณค่าหรือแนวความคิดที่แปลกแยก
จากความเป็นมนุษย์ ไม่ได้เป็นสิ่งแปลกแยกในสังคมแต่อย่างใด
แม้ว่าในทางปฏิบัติ ไม่ได้มีการแบ่งสิทธิมนุษยชนออกเป็นประเภทต่างๆ แต่เมื่อพิจารณา
ประวัติศาสตร์ และการต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนที่ผ่านมาได้มีการจำาแนกสิทธิมนุษยชนออกเป็น ๓ ยุค
(generations) ตามพัฒนาการของแนวคิดเรื่องสิทธิมนุษยชนในแต่ละช่วงเวลา ดังนี้
