Page 201 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

‡ ’¬ß®“°ª√–™“™π °“√µàÕ Ÿâ‡æ◊ËÕ ‘∑∏‘„π∑’Ë¥‘π °√≥’√âÕ߇√’¬π ÚıÙı-Úıı
ç°“√®—¥°“√ «πªÉ“¢Õß√—∞·≈–‡Õ°™πé

จัดการพื้นที่ปลูกปาตามเงื่อนไขสัมปทาน” โดยเลือก ชุมชนใชสอยควบคูการเปนแหลงศึกษาเรียนรูการ
กรณีศึกษา ๓ แหง ไดแก สวนปาทองผาภูมิ จังหวัด ฟนฟูปาเบญจพรรณ โดยในทุกพื้นที่ควรใหมีการ
กาญจนบุรี สวนปาหวยน้ำขาว จ.กระบี่ และสวนปา พัฒนาและจัดทำแผนการจัดการรวมกันของผูที่
สังขะ จังหวัดสุรินทร ผลการศึกษาพบวาการปลูก เกี่ยวของในการจัดการและติดตามรวมกัน และหาก
สรางสวนปาตามเงื่อนไขสัมปทาน ไมสอดคลองกับ ยังใหมีการตัดตนไมออกจากสวนปาจะสงผลกระทบ

เจตนารมณการฟนฟูปาธรรมชาติทดแทนการสัมปทาน ตอชุมชนอีกเปนรอบที่สาม เพราะฉะนั้นในระดับ
ทำไม ตามเงื่อนไขของพระราชบัญญัติปาไม พ.ศ. พื้นที่ทั้ง ๓ มีขอเสนอใหยุติการตัดไมออกจากสวนปา
๒๔๘๔ มาตรา ๕๘ ทวิ ทั้งนี้เพราะวาการตัดไมออก เพราะขัดกับเจตนารมณการฟนฟูปา ตามเงื่อนไข

จากพื้นที่ปามีความขัดแยงกับนโยบายการฟนฟูระบบ สัมปทานทำไม และยังสรางปญหาความขัดแยงอยาง
นิเวศทั้ง ๒๕ ลุมน้ำ ของประเทศ รุนแรงทางสังคม
ผลการศึกษาทั้ง ๓ พื้นที่ พบวา พื้นที่ปากอน ı. ∫∑∫“∑·≈–¿“√°‘®¢Õß Õ.Õ.ª. µâÕß∂Ÿ°
ที่จะมาปลูกปาหลังจากการสัมปทานนั้นเปนปา ∑∫∑«π„Àâ Õ¥§≈âÕß°—∫ ∂“π°“√≥åªí®®ÿ∫—π
ดั้งเดิมมีความหลากหลายของระบบนิเวศปาไม อ.อ.ป. เปนหนวยงานรัฐวิสาหกิจที่เคยรุงเรือง

ความหลากหลายทางชีวภาพ ซึ่งมีคุณคาตอชุมชน ในการหารายไดใหกับรัฐ ในชวงระยะเวลากอนการ
ทองถิ่น โดยพบวาทั้ง ๓ พื้นที่นั้นเปนฐานทรัพยากร ยกเลิกสัมปทานทำไมทั่วประเทศ (ระหวางป
ที่เปนแหลงพึ่งพิงใชประโยชนทั้งพืชอาหาร สมุนไพร พ.ศ.๒๕๑๕ – ๒๕๓๓) กลาวคือ อ.อ.ป. มีกำไรสุทธิ

ไมใชสอย เปนแหลงน้ำ แหลงตนน้ำเพื่อการอุปโภค เฉลี่ยปละ ๒๙๓ ลานบาท อันเนื่องมาจากการไดรับ
รวมทั้งเพื่อการเกษตรและการเลี้ยงสัตวของชุมชน อนุญาตสัมปทานทำไม ในสภาวะที่ประเทศไทยยังมี
จากการสำรวจพบวาพื้นที่ปาในปจจุบันผาน ปาสมบูรณ
การไดรับอนุญาตสัมปทานทำไมมากกวา ๓๐ ป แต ภายหลังการยกเลิกสัมปทานทำไมทั่ว
ยังคงมีความอุดมสมบูรณระดับหนึ่งจากการฟนตัว ประเทศในป พ.ศ.๒๕๓๒ อ.อ.ป. ไดประสบปญหา

ของปาอีกครั้ง ทำหนาที่เปนแหลงตนน้ำที่ไหลหลอ ขาดทุนเรื่อยมา ตั้งแตป พ.ศ.๒๕๓๖ – ๒๕๔๘ โดย
เลี้ยงชุมชน โดยพบวาแตละพื้นที่มีศักยภาพทั้งทาง ไมไดนำรายไดเขากระทรวงการคลัง อันเนื่องจาก
ที่ตั้ง ฐานทรัพยากร รวมทั้งศักยภาพทางสังคมใน ไมมีพื้นที่สัมปทานทำไมในประเทศ และประเทศ

ปจจุบันที่แตกตางกันไป ดังนั้นรูปแบบที่เหมาะสม เพื่อนบานระงับการอนุญาตสัมปทานทำไม อ.อ.ป.
ในแตละพื้นที่จึงมีความแตกตางกันไปตามศักยภาพ จึงตองหารายไดใหกับองคกรดวยการปลูกสราง
เชน หลายพื้นที่มีศักยภาพที่จะเปนพื้นที่อนุรักษ สวนปาเศรษฐกิจแทน เนื่องจาก อ.อ.ป. มีพนักงาน
เชน ปาหวยน้ำขาว ปาทองผาภูมิ และในขณะเดียวกัน จำนวนมาก ไมอาจยุบบทบาทลงไดทันทีทันใด
พบวาชุมชนในพื้นที่ศึกษายังคงมีการพึ่งพิงทรัพยากร รายไดที่เพิ่มขึ้นหลังป ๒๕๓๖ เปนตนมา คือ

ดังนั้นจึงควรมีพื้นที่ปาชุมชนที่เปนปาตนน้ำ การทำไมจากสวนปา ทั้งไมสัก ไมยูคาลิปตัส และ
เปนเขตกันชน และแหลงศึกษาเรียนรูระบบนิเวศ น้ำยางพารา โดยเฉพาะการทำไมสักในสวนปานั้น
เชน ปาหวยน้ำขาว ปาทองผาภูมิ สวนในพื้นที่ปา ในป ๒๕๓๙ ทำรายไดใหกับ อ.อ.ป. เพิ่มขึ้นเปน

สังขะนั้นมีชุมชนลอมรอบและพึ่งพิงปาสูง และมีการ ๑๓๓.๔๔ ลานบาท จาก ๒๖.๘๗ ลานบาท แตในป
จัดการเปนปาชุมชนอยูแลว ก็ใหมีการจัดการเปนปา ๒๕๓๘ แหลงรายไดจากไมซุงสักและไมกระยาเลยก็

200