Page 200 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

๓.๓) พื้นที่สวนปาที่ปลูกตามเงื่อนไขสัมปทาน ประชาชนดวยการแยงชิงที่ดินมาจากประชาชน โดย
ของ อ.อ.ป. ไดทับซอนพื้นที่ทำกินของประชาชน อ.อ.ป. อางสิทธิตามกฎหมายที่ดำเนินการไดอยาง
ซึ่งเปนการตั้งถิ่นฐานบุกเบิกที่ทำกินมากอนการเปน เต็มที่ตอการใชประโยชนจากพื้นที่ที่ไดรับมอบจาก
พื้นที่สวนปา แตไมมีเอกสารสิทธิที่ดิน ทาง อ.อ.ป. กรมปาไม ดวยการทำลายปาธรรมชาติและปลูก
ไดดำเนินการโดยเสนอเงื่อนไขใหประชาชนสมัคร สรางสวนปาขึ้นใหม ตามโครงการปลูกสรางสวนปา
เปนสมาชิกสวนปา หากไมเปนสมาชิก หรือขาย ตามเงื่อนไขสัมปทาน การดำเนินการดังกลาวไม
สิทธิในที่ดิน อ.อ.ป.จะจับกุมและดำเนินคดี ชอบดวยกฎหมาย และปาธรรมชาติที่ถูกทำลายก็ไม
กรณีรองเรียนของปญหานี้ไดแก สวนปา อยูในเกณฑของเปอรเซ็นตรอดตายต่ำตามระเบียบ
ไชยา ต.ปากหมาก อ.ไชยา จ.สุราษฎรธานี กรมปาไมวาดวยการอนุญาตใหทำการปลูกสราง

๓.๔) การบุกรุกและยึดที่ดินทำกินของ สวนปา หรือปลูกไมยืนตนภายในเขตปาสงวนแหง
ประชาชนในพื้นที่ทั้งที่มีเอกสารสิทธิ และไมมี ชาติ พ.ศ.๒๕๓๐ ขอ ๔.๑ ๔
เอกสารสิทธิที่ดิน โดยบังคับใหประชาชนขายสิทธิใน ตามเจตนารมณของกฎหมายดังกลาวเพื่อ
ที่ดินใหแก อ.อ.ป.ในกรณีที่มีเอกสารสิทธิที่ดิน ใน ใหการปลูกปาทดแทนนำไปสูการฟนฟูปา
กรณีที่ไมมีเอกสารสิทธิที่ดิน ไดดำเนินการปลูก ธรรมชาติ ดังนั้นการฟนฟูดูแลรักษาสวนปาใหกลับ
สวนปายางพารา และปาลมน้ำมันทับที่ดินทำกิน คืนเปนปาธรรมชาติ จึงเปนเงื่อนไขสำคัญของการ
ของประชาชน โดยการขมขูคุกคาม สงมอบพื้นที่ใหกับ อ.อ.ป. เพื่อนำไปปลูกสรางสวน

กรณีรองเรียนของปญหานี้มี ๒ กรณี ใน ปาทดแทนปาธรรมชาติที่ไดรับอนุญาตสัมปทานทำ
พื้นที่สวนปาคลองทอม ต.เพหลา อ.คลองทอม ไมไปแลว
จ.กระบี่ ผูรองเรียนไดแก ๑) นางเนียน ถิ่นปกาสัย
และ ๒) นายสอง ไชยสวัสดิ์ Ù. °“√®—¥°“√æ◊Èπ∑’˪≈Ÿ°ªÉ“µ“¡‡ß◊ËÕπ‰¢
ลักษณะของปญหาดังกลาวแสดงใหเห็นวา —¡ª∑“π
การดำเนินการของ อ.อ.ป. ไมไดสรางการมีสวนรวม จากการศึกษา “ทางเลือกและรูปแบบการ
ของประชาชนในพื้นที่ อีกทั้งสรางความขัดแยงกับ

๔
เดิมกำหนดวา “ปาเสื่อมโทรม“ หมายความวา พื้นที่ปาในบริเวณปาสงวนแหงชาติทั้งหมดหรือบางสวน มีไมมี
คาที่มีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย และปานั้นยากที่จะกลับฟนคืนดีไดตามธรรมชาติ โดยมีลูกไมขนาด
ความสูงเกิน ๒ เมตรขึ้นไป ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๒๐ ตน หรือมีไมขนาดความโตวัดโดยรอบลำตน
ตรงที่สูง ๑๐๐ เซนติเมตร ตั้งแต ๕๐-๑๐๐ เซนติเมตร ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๘ ตน หรือมีไมขนาด
ความโตเกิน ๑๐๐ เซนติเมตรขึ้นไปขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๒ ตัน หรือพื้นที่ปาที่มีไมเขาหลักเกณฑ
ทั้ง ๓ ลักษณะดังกลาวเมื่อรวมกันแลวตองมีจำนวนไมเกินไรละ ๑๖ ตน
ตอมามีการแกไขเปนปาไมที่มีไมมีคาซึ่งมีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย และปานั้นยากที่จะกลับ
ฟนคืนดีไดตามธรรมชาติ โดยมีไมขนาดความโตวัดโดยรอบลำตนตรงที่สูง ๑๓๐ เซนติเมตร ตั้งแต ๕๐ – ๑๐๐
เซนติเมตร ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๘ ตน หรือมีไมขนาดความโตเกิน ๑๐๐ เซนติเมตรขึ้นไป ขึ้น
กระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๒ ตน
นอกจากนี้ระเบียบกรมปาไมวาดวยการปฎิบัติเกี่ยวกับปาสงวนแหงชาติ พ.ศ. ๒๕๐๘ ขอ ๒๔ ไดระบุไว
อยางชัดเจนวา “เมื่อปรากฏวาปาสงวนแหงชาติแหงใดมีสภาพเสื่อมโทรม ไมมีคาเหลืออยูสวนนอยและปาสงวน
แหงชาตินั้นไมอาจกลับฟนคืนดีไดเองตามธรรมชาติ และมีผูที่ประสงคขอรับอนุญาตเปนหนังสือทำการบำรุงปา
หรือปลูกสรางสวนปาก็ใหยื่นคำขอตามแบบ ๗ ทายระเบียบนี้....”

199