Page 112 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

กรณีการทำไมและปลูกสรางสวนปาหวยน้ำขาว ซึ่งอยูในเขตปาสงวนแหงชาติ ชองศิลา-ปาขี้แรด
อ.อ.ป. ยังตองปฏิบัติตามพระราชบัญญัติปาสงวนแหงชาติ พ.ศ.๒๕๐๗ มาตรา ๒๐ ที่บัญญัติไววา “ในกรณี
ปาสงวนแหงชาติแหงใดมีสภาพเปนปาเสื่อมโทรมตามมาตรา ๑๖ ทวิ ใหอธิบดีโดยอนุมัติ รัฐมนตรีมีอำนาจ
อนุญาตเปนหนังสือใหบุคคลหนึ่งบุคคลใดทำการบำรุงปาหรือปลูกสรางสวนปาไม หรือไมยืนตนในเขตปา
เสื่อมโทรมไดภายในระยะเวลาและตามเงื่อนไขที่กำหนดในหนังสืออนุญาต แตในกรณีที่จะอนุญาตใหเกิน

๒,๐๐๐ ไร ตองไดรับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี ...”
ดังนั้น อ.อ.ป. จะตองทำไมและปลูกสรางสวนปาในเขตปาเสื่อมโทรม ซึ่งลักษณะของปาเสื่อมโทรม
ไดมีบัญญัติไวในมาตรา ๑๖ ทวิ แหงพระราชบัญญัติปาสงวนแหงชาติ วา “ในกรณีที่ปาสงวนแหงชาติ

ทั้งหมดหรือบางสวนมีสภาพเปนปาไรรางเกา หรือทุงหญา หรือเปนปาที่ไมมีไมมีคาขึ้นอยูเลย หรือมีไม
มีคาที่มีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย และปานั้นยากที่จะกลับฟนคืนดีตามธรรมชาติ ทั้งนี้โดยมี
สภาพตามหลักเกณฑและเงื่อนไขที่รัฐมนตรีกำหนด โดยอนุมัติคณะรัฐมนตรี ใหถือวาปาสงวนแหงชาติใน
บริเวณดังกลาวเปนปาเสื่อมโทรม...”
นอกจากนั้น ระเบียบกรมปาไมวาดวยการอนุญาตใหทำการปลูกสรางสวนปาหรือปลูกไมยืนตน

ภายในเขตปาสงวนแหงชาติ พ.ศ.๒๕๓๐ ขอ ๔.๑ เดิมกำหนดวา “ปาเสื่อมโทรม” หมายความวา พื้นที่ปาใน
บริเวณปาสงวนแหงชาติทั้งหมดหรือบางสวน มีไมมีคาที่มีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย และปานั้น
ยากที่จะกลับฟนคืนดีไดตามธรรมชาติ โดยมีลูกไมขนาดความสูงเกิน ๒ เมตรขึ้นไป ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่

ไมเกินไรละ ๒๐ ตน หรือมีไมขนาดความโตวัดโดยรอบลำตนตรงที่สูง ๑๐๐ เซนติเมตร ตั้งแต ๕๐-๑๐๐
เซนติเมตร ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๘ ตน หรือมีไมขนาดความโตเกิน ๑๐๐ เซนติเมตรขึ้นไปขึ้น
กระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๒ ตน หรือพื้นที่ปาที่มีไมเขาหลักเกณฑทั้ง ๓ ลักษณะดังกลาวเมื่อรวมกัน
แลวตองมีจำนวนไมเกินไรละ ๑๖ ตน
ตอมามีการแกไขเปนปาไมที่มีไมมีคาซึ่งมีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย และปานั้นยากที่จะ

กลับฟนคืนดีไดตามธรรมชาติ โดยมีไมขนาดความโตวัดโดยรอบลำตนตรงที่สูง ๑๓๐ เซนติเมตร ตั้งแต ๕๐
- ๑๐๐ เซนติเมตร ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๘ ตน หรือมีไมขนาดความโตเกิน ๑๐๐ เซนติเมตรขึ้น
ไป ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ ๒ ตน

อีกทั้งระเบียบกรมปาไมวาดวยการปฏิบัติเกี่ยวกับปาสงวนแหงชาติ พ.ศ.๒๕๐๘ ขอ ๒๔ ไดระบุไว
อยางชัดเจนวา “เมื่อปรากฏวาปาสงวนแหงชาติแหงใดมีสภาพเสื่อมโทรม ไมมีคาเหลืออยูสวนนอยและปา
สงวนแหงชาตินั้นไมอาจกลับฟนคืนดีไดเองตามธรรมชาติ และมีผูที่ประสงคขอรับอนุญาตเปนหนังสือทำการ
บำรุงปาหรือปลูกสรางสวนปาก็ใหยื่นคำขอตามแบบ ๗ ทายระเบียบนี้...”
กฎหมายและระเบียบดังขางตน จึงมีเจตนารมณเพื่อใหการปลูกปาทดแทนนำไปสูการฟนฟูปา

ธรรมชาติ ดังนั้น การฟนฟูดูแลรักษาสวนปาหวยน้ำขาวใหกลับคืนเปนปาธรรมชาติจึงเปนเงื่อนไขสำคัญของ
การสงมอบพื้นที่
คณะอนุกรรมการสิทธิในการจัดการที่ดินและปามีความเห็นวา สภาพพื้นที่เปนปาที่ฟนตัว

ขึ้นใหมจนกลายเปนปาธรรมชาติ อันเนื่องมาจาก อ.อ.ป.ไมไดดำเนินการรื้อปลูกสรางสวนปามา
เปนเวลานานตั้งแตป พ.ศ.๒๕๒๑ – ๒๕๔๗ ทำใหไมมีสภาพของไมที่มีอัตราการรอดตายต่ำที่เขา

111