Page 110 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

น้ำขาวมีความประสงคจะปลูกยางพาราในบางสวน และปลูกปากันชนในบางสวน ซึ่งทางอำเภอคลองทอม
ไดพิจารณาแลวมีความเห็นวา พื้นที่ปลูกยางพาราของสวนปาหวยน้ำขาวมีจำนวนมากเพียงพอแลว เห็น
ควรใหคงสภาพปาโดยการปลูกตนไมพื้นเมืองตอไป
จากการสำรวจและการตรวจสอบพื้นที่โดยหลายฝายที่กลาวมาขางตน คณะอนุกรรมการสิทธิในการ
จัดการที่ดินและปามีความเห็นวา พื้นที่สวนปาหวยน้ำขาวมีสภาพความอุดมสมบูรณของพันธุพืชพันธุสัตว

และระบบนิเวศ ที่มีลักษณะเปนการฟนตัวของปาที่เคยมีการสัมปทานทำไมมากอน ประกอบกับในอดีตถึง
ปจจุบัน ชุมชนตำบลหวยน้ำขาวและอีก ๓ ตำบลในอำเภอคลองทอม ไดพึ่งพาและอยูอาศัยทำกินกับปาหวย
น้ำขาวมาอยางยาวนาน เมื่อมีการไถดันปาธรรมชาติเปนระยะๆ ตั้งแตการสัมปทานทำไม และการทำสวน

ปาของ อ.อ.ป. จึงทำใหชุมชนไดรับผลกระทบตอการทำเกษตรกรรมและการบริโภคน้ำจากแหลงน้ำ
ธรรมชาติที่มีตนน้ำมาจากปาหวยน้ำขาว
ตามพระราชบัญญัติปาสงวนแหงชาติ พ.ศ.๒๕๐๗ แมวาพื้นที่สวนปาหวยน้ำขาวไดถูกประกาศให
เปนพื้นที่ปาสงวนแหงชาติ ชองศิลา-ปาขี้แรด และ อ.อ.ป. มีอำนาจตามกฎหมายในการดำเนินการปลูกสวน
ปาตามที่ไดรับมอบหมายจากกรมปาไมใน อีกทั้ง อ.อ.ป. ยังไดดำเนินการตามหลักวิชาการจริงบางประเด็น

ตามที่ อ.อ.ป. อางถึง กลาวคือพื้นที่ดังกลาวอยูในโซนพื้นที่ปาเศรษฐกิจ ไมอยูในที่ลาดชัน ๓๕ องศาขึ้นไป
แตในขอเท็จจริงชี้ชัดวา อ.อ.ป. ไดไถดันปาธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ ไมใชปาที่มีอัตราการรอดตายต่ำ และ
เปนการไถดันปาธรรมชาติที่อยูติดบริเวณลำหวยที่ไหลผานในพื้นที่ปา ดังกลาว

คณะอนุกรรมการสิทธิในการจัดการที่ดินและปามีความเห็นวา พื้นที่ที่ อ.อ.ป. ไถดันเปนปา
ธรรมชาติ ซึ่งควรใหราษฎรตำบลหวยน้ำขาวและกลุมอนุรักษทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดลอม
ตำบลหวยน้ำขาวไดแสดงเจตนารมณที่จะรวมดูแลรักษาและฟนปาธรรมชาติใหเปนปาชุมชนเพื่อ
ความยั่งยืนของปาสืบตอไป ตามเจตนารมณของรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๔๐
ที่บังคับใชอยูในขณะนั้น ตามมาตรา ๔๖ ที่บัญญัติวา “บุคคลซึ่งรวมกันเปนชุมชนทองถิ่นดั้งเดิมยอมมีสิทธิ

อนุรักษฟนฟูจารีตประเพณี ภูมิปญญาทองถิ่น ศิลปะหรือวัฒนธรรมอันดีของทองถิ่น และของชาติ และมีสวน
รวมในการจัดการ การบำรุงรักษา และการใชประโยชนจากทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดลอมอยางสมดุล
และยั่งยืน ทั้งนี้ตามที่กฎหมายบัญญัติ” และ มาตรา ๕๖ ที่บัญญัติวา “สิทธิของบุคคลที่จะมีสวนรวมกับรัฐ

และชุมชนในการบำรุงรักษาและการไดประโยชนจากทรัพยากรธรรมชาติ และความหลากหลายทางชีวภาพ
และการคุมครอง สงเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดลอม เพื่อใหดำรงชีพอยูไดอยางปกติ และตอเนื่องใน
สิ่งแวดลอมที่จะไมกอใหเกิดอันตรายตอสุขภาพอนามัย สวัสดิภาพ หรือคุณภาพชีวิตของตน ยอมไดรับ
ความคุมครองทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ”
รวมทั้งตามเจตนารมณของกติการะหวางประเทศวาดวยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง

ขอ ๑ และกติการะหวางประเทศวาดวยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ขอ ๑ ที่กำหนดวา
๑) ประชาชนทั้งปวงมีสิทธิในการกำหนดเจตจำนงของตนเอง โดยอาศัยสิทธินั้น ประชาชนจะ
กำหนดสถานะทางการเมืองของตนอยางเสรี รวมทั้งดำเนินการอยางเสรีในการพัฒนาเศรษฐกิจ

สังคม และวัฒนธรรมของตน

109