Page 98 - รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ

กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติ

(a) The right to equal treatment before the tribunals and all other organs administering justice;
(b) The right to security of person and protection by the State against violence or bodily harm,
whether inflicted by government officials or by any individual, group or institution;

(c) Political rights, in particular the rights to participate in elections to vote and to stand for
election on the basis of universal and equal suffrage, to take part in the Government as well as
in the conduct of public affairs at any level and to have equal access to public service;

(d) Other civil rights, in particular:
(i) The right to freedom of movement and residence within the border of the State;

(ii) The right to leave any country, including one’s own, and to return to one’s country;
(iii) The right to nationality;
(iv) The right to marriage and choice of spouse;

(v) The right to own property alone as well as in association with others;
(vi) The right to inherit;

(vii) The right to freedom of thought, conscience and religion;
(viii) The right to freedom of opinion and expression;
(ix) The right to freedom of peaceful assembly and association;

(e) Economic, social and cultural rights, in particular:
(i) The rights to work, to free choice of employment, to just and favourable conditions of
work, to protection against unemployment, to equal pay for equal work, to just and favourable

remuneration;
(ii) The right to form and join trade unions;
(iii) The right to housing;

(iv) The right to public health, medical care, social security and social services;
(v) The right to education and training;

(vi) The right to equal participation in cultural activities;
(f) The right of access to any place or service intended for use by the general public, such as
transport, hotels, restaurants, cafes, theatres and parks.

หมายเหตุ: มีผลบังคับใช้กับประเทศไทยตั้งแต่วันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๖ แต่มีการตั้งข้อสงวนโดยเฉพาะใน

ข้อ ๔ ที่มีหลักว่า“รัฐภาคีประณามการโฆษณาชวนเชื่อ (Propaganda) ทั้งมวลและองค์กรทั้งปวงที่ตั้งอยู่บนพื้นฐาน
ของความคิดเห็นหรือทฤษฎีของความเหนือกว่าของชนชาติหนึ่งชนชาติใดหรือของกลุ่มบุคคลตามสีผิวหรือเผ่าพันธุ์
ก�าเนิด หรือที่พยายามให้เหตุผลรองรับหรือส่งเสริมความเกลียดชังระหว่างเชื้อชาติหรือการเลือกปฏิบัติในรูปแบบ

ใดก็ตาม และตกลงที่จะจัดให้มีมาตรการทางบวกในทันทีที่จะขจัดการกระตุ้นหรือการกระท�าที่เลือกปฏิบัติและเพื่อ
การนี้จะด�าเนินการต่าง ๆ โดยค�านึงถึงหลักการที่ปรากฏอยู่ในปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ

และสิทธิต่าง ๆ ที่ได้ระบุในข้อ ๕ ของอนุสัญญานี้...” ส�าหรับหลักการในข้อ ๔ นี้จะกล่าวถึงโดยละเอียดในหัวข้อที่
ว่าด้วยการวิเคราะห์การสื่อสารที่ท�าให้เกิดความเกลียดชัง (Hate Speech)

97