Page 35 - วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน. ปีที่ 1 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม - สิงหาคม 2563)
P. 35
34 วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน
ต่อร่ำงกำยของหญิงที่ตั้งครรภ์ เพรำะไม่มีเหตุผลใด ๆ เลยทั้งทำงกำรแพทย์และควำมต้องกำรแรงงำน
ที่จะเก็บทำรกที่ไม่มีทำงมีชีวิตรอดได้นำนไว้ ด้วยกำรบังคับให้มนุษย์อีกคนหนึ่งต้องแบกรับภำระทั้ง
ทำงกำยและควำมรู้สึกทำงจิตใจที่ต้องรับรู้ถึงกำรคงอยู่ของทำรกที่จะไม่มีชีวิตในครรภ์ของตนเอง
เหตุผลอีกประกำรก็คือ ผู้พิพำกษำอีก 5 นำยมองข้ำมหน้ำที่ในเชิงยืนยันของรัฐบำลไป
รัฐไม่ได้มีเพียงหน้ำที่ไม่ฆ่ำประชำชนตำมอ�ำเภอใจ แต่ยังมีหน้ำที่ต้องป้องกันไม่ให้เกิดกำรฆ่ำคน
ตำมอ�ำเภอใจ รวมไปถึงหน้ำที่ในกำรสอบสวนหำกเกิดกำรฆ่ำคนขึ้น ในลักษณะเดียวกันกับกำรที่รัฐไม่ได้มี
เพียงหน้ำที่ไม่ทรมำนประชำชนอย่ำงที่รัฐก�ำลังท�ำต่อหญิงที่ตั้งครรภ์ทำรกในภำวะ FFA แต่ยังรวมถึง
ต้องออกแบบระบบไม่ให้เกิดกำรเจ็บปวดหรือทุกข์ทรมำนอย่ำงร้ำยแรงด้วย ดังนั้น ถึงแม้ว่ำจะมีหญิงที่
ตั้งครรภ์ไม่ได้มีปัญหำสุขภำพกำยหรือจิตใจจำกกำรตั้งครรภ์ที่ทำรกมีภำวะ FFA แต่รัฐก็ต้องออกแบบ
ระบบที่จะรองรับและป้องกันไม่ให้เกิดกำรเจ็บปวดหรือทุกข์ทรมำนนั้นให้มำกที่สุด หำใช่เพิ่มควำมเสี่ยง
ที่มีควำมเป็นไปได้สูงด้วยกำรไม่อนุญำตให้ท�ำแท้งในกรณีดังกล่ำว
จุดยืนดังกล่ำวสอดคล้องกับควำมเห็นของคณะกรรมกำรสิทธิมนุษยชนแห่งชำติ (UNHRC)
ซึ่งเป็นคณะกรรมกำรประจ�ำ ICCPR ที่เห็นว่ำกำรบังคับให้หญิงที่ตั้งครรภ์ต่อไปทั้งที่ทำรกประสบภำวะ FFA
เป็นกำรโหดร้ำย ไร้มนุษยธรรม หรือย�่ำยีศักดิ์ศรี 117
3
ข้อเสนอแนะ
ค�ำวินิจฉัยของศำลรัฐธรรมนูญที่ 4/2563 เป็นเรื่องที่น่ำยินดี ไม่ใช่เพียงเพรำะเป็นค�ำวินิจฉัย
ที่ช่วยท�ำให้ปัญหำของผู้หญิงหลำยคนที่สั่งสมมำอย่ำงยำวนำนในสังคมไทยได้รับกำรบรรเทำ แต่เพรำะ
ค�ำวินิจฉัยดังกล่ำวช่วยยืนยันว่ำผู้หญิงเป็นเจ้ำของเนื้อตัวร่ำงกำยของตนเอง ไม่ใช่ของคนอื่นหรือแม้แต่
ของทำรกในครรภ์ก็ตำม เนื่องในโอกำสนี้ผู้เขียนขอเสนอให้มีกำรแก้ไขประมวลกฎหมำยอำญำ
มำตรำ 305 เป็น ดังนี้
“มำตรำ 305 ถ้ำกำรกระท�ำควำมผิดดังกล่ำวในมำตรำ 301 และมำตรำ 302 นั้น เป็นกำร
กระท�ำของนำยแพทย์ หรือของบุคคลที่อยู่ภำยใต้กำรก�ำกับดูแลของนำยแพทย์ และ
(1) จ�ำเป็นต้องกระท�ำเนื่องจำกสุขภำพของหญิงนั้น หรือ
(2) หญิงมีครรภ์เนื่องจำกกำรกระท�ำควำมผิดอำญำ ตำมที่บัญญัติไว้ในมำตรำ 276 มำตรำ
277 มำตรำ 282 มำตรำ 283 หรือมำตรำ 284 หรือ
(3) เด็กในครรภ์มีภำวะผิดปกติ โดยนำยแพทย์อย่ำงน้อยสองคนวินิจฉัยแล้วว่ำเด็กไม่อำจ
อยู่รอดเป็นทำรกได้ หรือจะเสียชีวิตแทบจะทันทีทันใดหลังจำกคลอด
ผู้กระท�ำไม่มีควำมผิด”
117 Mellet v Ireland (9 June 2016) CCPR/C/116/D/2324/2013 para.7.6; Whelan v Ireland (17 March
2017) CCPR/C/119/D/2425/2014 paras 7.5, 7.7.
