Page 34 - เอกสาร/สื่อเผยแพร่บทสรุปการศึกษา เหลียวหลังแลหน้า 2 ทศวรรษ สิทธิมนุษยชนในสังคมไทย

33

4.2 ความท้าทายในการท�าหน้าที่เป ็ นองค์กรหลักของประเทศด้านสิทธิมนุษยชน

4.2.1 บทบาทน�าระดับประเทศในเชิงการก�าหนดนโยบายสิทธิมนุษยชน 1
แห่งชาติ สืบเนื่องจากรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยก�าหนดให้
กสม. เป็นองค์กรอิสระ แต่กฎหมายไม่ได้ก�าหนดให้มีบทบาท

ในการวางกรอบนโยบายในลักษณะการเป็นแผนแม่บทระดับชาติเรื่อง
สิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ซึ่งในยุคแรกของการก่อตั้ง กสม. คณะรัฐมนตรี 2
ภายใต้รัฐบาลของนายอานันท์ ปันยารชุน นายกรัฐมนตรีและประธาน
คณะท�างาน ได้รับรองนโยบายและแผนปฏิบัติการแม่ด้านสิทธิมนุษยชน
ไปแล้วเมื่อ 17 ตุลาคม 2543 (รายงานผลการปฏิบัติงานประจ�าปี
2546, 85) ท�าให้ในระยะเวลาต่อมาเมื่อต้องท�าหน้าที่ตามกฎหมาย
รัฐธรรมนูญซึ่งเปลี่ยนแปลงไปตามการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง โดยเฉพาะ 3
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 247
วรรค 3 ที่ว่า เสนอแนะมาตรการหรือแนวทางในการส่งเสริมและคุ้มครอง
สิทธิมนุษยชนต่อรัฐสภา คณะรัฐมนตรี และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

รวมตลอดทั้งการแก้ไขปรับปรุงกฎหมาย กฎ ระเบียบ หรือค�าสั่งใด ๆ 4
เพื่อให้สอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชน จึงขาดพลัง ขาดทิศทาง
และความชัดเจนในการถือปฏิบัติร่วมกันทั้งประเทศ ในขณะที่
แผนสิทธิมนุษยชนแห่งชาติที่จัดท�าโดยกรมคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพ
กระทรวงยุติธรรม ซึ่งหากพิจารณาตามล�าดับกฎหมายอาจจะมี
สถานะความน่าเชื่อถือในระดับชาติและระดับนานาชาติน้อยกว่า
แผนแม่บทขององค์กรสิทธิมนุษยชนระดับชาติถ้าหากว่า กสม. สามารถ

ผลักดันให้เกิดขึ้นได้จริง