Page 13 - รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมเพื่อการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

บทที่ 1

บทนํา

1.1 หลักการและเหตุผล

1.1.1 การคุมครองสิทธิมนุษยชนโดยทั่วไป

เปนที่ยอมรับกันโดยทั่วไปวา สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน (Fundamental Norms of Human Rights)

ของมนุษยทุกคนยอมไดรับความคุมครอง โดยไมแบงแยกเพศ เชื้อชาติ สัญชาติ ศาสนา สีผิว หรือความ
แตกตางอยางใดๆ และถือเปนสิ่งที่ผูกพันรัฐทุกรัฐในโลกตองใหความคุมครองสิทธิเหลานี้แกทุกคนเปนการ

ทั่วไป (Erga Omnes) ตามที่ไดรับการยืนยันโดยนักกฎหมายระหวางประเทศทั้งหลายและศาลยุติธรรม

ระหวางประเทศในหลายคดี กฎหมายสิทธิมนุษยชนระหวางประเทศ (International Human Rights Law)
ไดรับการพัฒนามาเปนลําดับ ทั้งจากจารีตประเพณีระหวางประเทศ (Customary International Law) และ

สนธิสัญญาระหวางประเทศดานสิทธิมนุษยชนที่เริ่มตั้งแตมีการรับรองปฏิญญาสากลวาดวยสิทธิมนุษยชนใน

ค.ศ. 1948 และสนธิสัญญาดานสิทธิมนุษยชนที่สําคัญ 2 เรื่อง คือ สิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง และ
สิทธิทางเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม นอกจากนี้ ยังมีการพัฒนาตราสารในระดับภูมิภาค ซึ่งภูมิภาคนั้นๆ

ไดใหความสําคัญกับสิทธิมนุษยชนอื่นๆ เปนการเฉพาะ และมีกลไกในการคุมครองสิทธิเรื่องดังกลาว ตลอดจน
มีการพัฒนาตราสารอื่นๆ เชน ปฏิญญา แนวปฏิบัติ หรือหลักการตางๆ ในระดับระหวางประเทศที่จะชวย

พัฒนาความชัดเจนในการคุมครองสิทธิมนุษยชนประเภทตางๆ เหลานี้ ลวนเปนที่มาของกฎหมายสิทธิ

มนุษยชนระหวางประเทศในปจจุบัน

รัฐทุกรัฐจึงมีความรับผิดชอบที่จะตองใหความคุมครองสิทธิมนุษยชน ทั้งในมิติที่เปนจารีตประเพณี

ไมวาจะยึดทฤษฎีการยอมรับนับถือกฎหมายระหวางประเทศแบบเอกนิยม (Monism) หรือทวินิยม (Dualism)
และในมิติที่เปนพันธกรณีเฉพาะที่รัฐรับเขามาเมื่อเปนภาคีสนธิสัญญาเฉพาะดานสิทธิมนุษยชน หากรัฐใดไมให

ความคุมครองสิทธิมนุษยชนไมวากรณีใด ก็ยอมตองถือวาเปนการละเมิดกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหวาง
ประเทศดวย

โดยที่สถานการณที่เปลี่ยนแปลงของโลกไดมีผลกระทบตอสิทธิมนุษยชน พัฒนาการในการคุมครอง
สิทธิมนุษยชนดานตางๆ จึงมีเพิ่มขึ้นมาเปนลําดับ ซึ่งรัฐแตละรัฐ หรือภูมิภาคตางๆ ไดรับรองกฎหมาย

ภายในประเทศ และตราสารระหวางประเทศในระดับภูมิภาคเพื่อคุมครองสิทธิมนุษยชนตางๆ ที่ไดให

ความสําคัญ รวมถึงการสรางกลไกในการคุมครองดวย จนอาจกลาวไดวา ไดมีการพัฒนาจนเปนแนวปฏิบัติของ
รัฐทั้งหลาย (States Practice) และเกิดการยอมรับและรูสึกวาสิทธิตางๆ เหลานั้นควรตองไดรับการคุมครอง

ดังเชนสิทธิมนุษยชน (Opinio Juris) อันถือเปนองคประกอบที่สําคัญที่นําไปสูกฎหมายของจารีตประเพณี

ระหวางประเทศที่ผูกพันรัฐทุกรัฐตอไปได