Page 48 - โทษประหารชีวิตและหลักสิทธิมนุษยชน
P. 48
๕.๖ การที่ผู้ต้องโทษประหารชีวิตในประเทศไทยส่วนใหญ่
เป็นผู้กระทำาความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด และมักเกิดจากการ
ครอบครองยาเสพติดไว้จำานวนมากตามที่กฎหมายกำาหนดให้ต้องโทษ
ประหารชีวิต แต่ไม่ใช่ผู้ผลิต หรือผู้ค้ารายใหญ่อย่างแท้จริงมากนัก
ผู้ถูกจับและดำาเนินคดีส่วนหนึ่งไม่ใช่ตัวการใหญ่ในขบวนการค้า
ยาเสพติด โดยอาจเป็นเพียงผู้รับจ้างลำาเลียง ขนยาเสพติด หรือเป็น
ผู้ค้ายาเสพติดที่ไม่ใช่พ่อค้ารายใหญ่อย่างแท้จริง อาจไม่สอดคล้อง
กับกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง
ข้อ ๖ และการตีความคำาว่าคดีอุกฉกรรจ์ที่สุด (Most Serious Crime)
ของเวทีระหว่างประเทศข้างต้น
๕.๗ ประเทศไทยควรลงมติ “เห็นชอบ” สนับสนุน
ข้อมติเกี่ยวกับการพักการใช้โทษประหารชีวิต ในการประชุม
สหประชาชาติที่เกี่ยวข้อง เนื่องจากระหว่าง พ.ศ. ๒๕๔๗ - ๒๕๕๖
คดีที่มีอัตราโทษประหารชีวิต ในทางปฏิบัติประเทศไทยไม่ได้ใช้
การลงโทษด้วยการประหารชีวิตอยู่แล้ว ยกเว้นนักโทษประหารชีวิต
คดียาเสพติดสองรายในปี พ.ศ. ๒๕๕๒ ดังนั้น ในทางปฏิบัตินับตั้งแต่
ปี พ.ศ. ๒๕๕๓ จนถึงปัจจุบัน ประเทศไทยไม่มีการประหารชีวิต
นักโทษแม้แต่เพียงคนเดียว
๕.๘ ขณะนี้ประเทศไทยยังไม่ได้เข้าเป็นภาคีพิธีสาร
เลือกรับ ฉบับที่ ๒ ของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมือง
และสิทธิทางการเมือง เรื่อง มุ่งยกเลิกโทษประหารชีวิต เนื่องจาก
ประเทศไทยยังคงมีบทลงโทษประหารชีวิต และพิธีสารฉบับนี้ไม่
46
DEATH PENALTY HUMAN RIGHTS
โทษประหารชีวิตและหลักสิทธิมนุษยชน
