Page 58 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

หรือไมยืนตนในเขตปาเสื่อมโทรมไดภายใน เกินไรละ ๘ ตน หรือมีไมขนาดความโตเกิน
ระยะเวลาและตามเงื่อนไขที่กำหนดในหนังสือ ๑๐๐ เซนติเมตรขึ้นไปขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่

อนุญาต แตในกรณีที่จะอนุญาตใหเกิน ๒,๐๐๐ ไมเกินไรละ ๒ ตน หรือพื้นที่ปาที่มีไมเขา
ไร ตองไดรับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี...” หลักเกณฑทั้ง ๓ ลักษณะดังกลาวเมื่อรวมกัน

ดังนั้น อ.อ.ป. จะตองทำไมและปลูก แลวตองมีจำนวนไมเกินไรละ ๑๖ ตน
สรางสวนปาในเขตปาเสื่อมโทรม ซึ่งลักษณะ ตอมามีการแกไขเปนปาไมที่มีไมมีคา

ของปาเสื่อมโทรมไดมีบัญญัติไวในมาตรา ๑๖ ซึ่งมีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย
ทวิ แหงพระราชบัญญัติปาสงวนแหงชาติวา และปานั้นยากที่จะกลับฟนคืนดีไดตาม

“ในกรณีที่ปาสงวนแหงชาติทั้งหมดหรือบาง ธรรมชาติ โดยมีไมขนาดความโตวัดโดยรอบ
สวนมีสภาพเปนปาไรรางเกา หรือทุงหญา ลำตนตรงที่สูง ๑๓๐ เซนติเมตร ตั้งแต ๕๐ –

หรือเปนปาที่ไมมีไมมีคาขึ้นอยูเลย หรือมีไมมี ๑๐๐ เซนติเมตร ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไม
คาที่มีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย เกินไรละ ๘ ตน หรือมีไมขนาดความโตเกิน

และปานั้นยากที่จะกลับฟนคืนดีตามธรรมชาติ ๑๐๐ เซนติเมตรขึ้นไป ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่
ทั้งนี้โดยมีสภาพตามหลักเกณฑ และเงื่อนไข ไมเกินไรละ ๒ ตน

ที่รัฐมนตรีกำหนด โดยอนุมัติคณะรัฐมนตรี ให อีกทั้งระเบียบกรมปาไมวาดวยการ

ถือวาปาสงวนแหงชาติในบริเวณดังกลาวเปน ปฏิบัติเกี่ยวกับปาสงวนแหงชาติ พ.ศ.๒๕๐๘
ปาเสื่อมโทรม...” ขอ ๒๔ ไดระบุไวอยางชัดเจนวา “เมื่อปรากฏ

นอกจากนั้น ระเบียบกรมปาไมวาดวย วาปาสงวนแหงชาติแหงใดมีสภาพเสื่อมโทรม
การอนุญาตใหทำการปลูกสรางสวนปา หรือ ไมมีคาเหลืออยูสวนนอยและปาสงวนแหงชาติ

ปลูกไมยืนตนภายในเขตปาสงวนแหงชาติ นั้นไมอาจกลับฟนคืนดีไดเองตามธรรมชาติ
พ.ศ.๒๕๓๐ ขอ ๔.๑ เดิมกำหนดวา “ปา และมีผูที่ประสงคขอรับอนุญาตเปนหนังสือ

เสื่อมโทรม” หมายความวา พื้นที่ปาใน ทำการบำรุงปาหรือปลูกสรางสวนปาก็ใหยื่น
บริเวณปาสงวนแหงชาติทั้งหมดหรือบางสวน คำขอตามแบบ ๗ ทายระเบียบนี้...”

มีไมมีคาที่มีลักษณะสมบูรณเหลืออยูเปนสวน
นอย และปานั้นยากที่จะกลับฟนคืนดีไดตาม กฎหมายและระเบียบดังขางตน จึงมี

ธรรมชาติ โดยมีลูกไมขนาดความสูงเกิน ๒ เจตนารมณเพื่อใหการปลูกปาทดแทนนำไปสู

เมตรขึ้นไปขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไมเกินไรละ การฟนฟูปาธรรมชาติ ดังนั้น การฟนฟูดูแล
๒๐ ตน หรือมีไมขนาดความโตวัดโดยรอบ รักษาสวนปาหวยน้ำขาวใหกลับคืนเปนปา

ลำตนตรงที่สูง ๑๐๐ เซนติเมตร ตั้งแต ๕๐ - ธรรมชาติจึงเปนเงื่อนไขสำคัญของการสง
๑๐๐ เซนติเมตร ขึ้นกระจายอยูทั่วพื้นที่ไม มอบพื้นที่

57