Page 53 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"
P. 53

‡ ’¬ß®“°ª√–™“™π                            °“√µàÕ Ÿâ‡æ◊ËÕ ‘∑∏‘„π∑’Ë¥‘π °√≥’√âÕ߇√’¬π ÚıÙı-Úıı
                                                       ç°“√®—¥°“√ «πªÉ“¢Õß√—∞·≈–‡Õ°™πé



            รับอนุญาตติดตอกันเกินระยะเวลาสองป หรือยินยอมใหบุคคลอื่นนอกจากบุคคลในครอบครัวเขา
            ทำประโยชน หรือไมปฏิบัติตามหลักเกณฑและเงื่อนไขในระเบียบที่อธิบดีกำหนดใหอธิบดีหรือผู

            ซึ่งอธิบดีมอบหมายมีอำนาจเพิกถอนการอนุญาตนั้น
                                ๗
                      มาตรา ๒๐  ในกรณีปาสงวนแหงชาติแหงใดมีสภาพเปนปาเสื่อมโทรม ตาม
               มาตรา ๑๖ ทวิ ใหอธิบดีโดยอนุมัติรัฐมนตรีมีอำนาจอนุญาตเปนหนังสือใหบุคคลหนึ่ง
               บุคคลใดทำการบำรุงปา หรือปลูกสรางสวนปา หรือไมยืนตนในเขตปาเสื่อมโทรมได

               ภายในระยะเวลาและตามเงื่อนไขที่กำหนดในหนังสืออนุญาต แตในกรณีที่จะอนุญาตให
               เกิน ๒,๐๐๐ ไร ตองไดรับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี

                      รัฐมนตรีอาจกำหนดใหผูรับอนุญาตเสียคาตอบแทนใหแกรัฐบาลไดตามจำนวนที่
               เห็นสมควรโดยประกาศของกระทรวงเกษตรและสหกรณ


                  จากการศึกษา พระราชบัญญัติปาสงวน ไปโดยคำนึงถึงเพียงดานการสงเสริมเศรษฐกิจ

            แหงชาติ พ.ศ.๒๕๐๗ พบวา มาตรา ๑๖,  ๑๖  ภาคนายทุนเปนหลัก ละเลยเศรษฐกิจของ
            ทวิ และ มาตรา ๒๐ เอื้อประโยชนโดยตรงตอ ภาคประชาชน / ชุมชน ดังเชน ๑๐ กรณีที่

            การเขามาใชพื้นที่ปาสงวนแหงชาติปลูกสราง รองเรียนมายังคณะกรรมการสิทธิมนุษยชน
            สวนปาเชิงพาณิชยขององคการอุตสาหกรรม แหงชาติ

            ปาไม (อ.อ.ป.)                                  นอกจากนี้ ผลการจำแนกเขตการใช

                  อยางไรก็ตาม  กระบวนการกำหนด ประโยชนทรัพยากรและที่ดินปาไมในพื้นที่ปา
            นโยบายแผนแมบทปาไมแหงชาติ พ.ศ.๒๕๒๘  สงวนแหงชาติ (ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่

            (ตามมติคณะรัฐมนตรีวันที่ ๓ ธันวาคม พ.ศ.  ๑๐ และ ๑๗ มีนาคม ๒๕๓๕) จำนวน ๑,๒๒๐
            ๒๕๒๘) ซึ่งกำหนดใหมีพื้นที่ปาไมรอยละ ๔๐  ปา มีพื้นที่ประมาณ ๑๔๗,๓๔๓,๐๔๖.๒๗ ไร

            ของพื้นที่ประเทศโดยกำหนดเปนปาเพื่อการ หรือประมาณรอยละ  ๔๕.๙๓  ของพื้นที่
            อนุรักษรอยละ ๑๕ และปาเศรษฐกิจรอยละ  ประเทศ  ไดกำหนดเปนพื้นที่ปาเพื่อการอนุรักษ

            ๒๕ (สมเทพ ลาชโรจน และคณะ,กระทรวง จำนวน ๘๘,๒๓๓,๔๑๕.๐๐ ไร หรือประมาณ
            เกษตรฯ ๒๕๓๕ หนา ๙๙, ๑๐๐) มิไดมีสวนรวม  รอยละ ๒๗.๕๐ พื้นที่ปาเพื่อเศรษฐกิจ จำนวน

            จากภาคประชาชนแตอยางใดเลย ทำใหการ ๕๑,๘๘๗,๐๙๑.๐๒ ไร หรือประมาณรอยละ
            จำแนกเขตการใชประโยชนทรัพยากรและ ๑๖.๑๘ และพื้นที่ปาที่เหมาะสมตอการเกษตร

            ที่ดินปาไมในพื้นที่ปาสงวนแหงชาติ ดำเนิน จำนวน ๗,๒๒๒,๕๔๐.๒๕ ไร หรือประมาณ


             ๗
                มาตรา ๒๐ แกไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ. ปาสงวนแหงชาติ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.๒๕๒๘  มาตรา ๘ ระยะเวลาและตาม
               เงื่อนไขที่กำหนดในหนังสืออนุญาต แตในกรณีที่จะอนุญาตใหเกิน  ๒,๐๐๐ ไร ตองไดรับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี



         52
   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58