Page 65 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

‡ ’¬ß®“°ª√–™“™π °“√µàÕ Ÿâ‡æ◊ËÕ ‘∑∏‘„π∑’Ë¥‘π °√≥’√âÕ߇√’¬π ÚıÙı-Úıı
ç°“√®—¥°“√ «πªÉ“¢Õß√—∞·≈–‡Õ°™πé

โอกาสใหบริษัทธุรกิจเอกชนขออนุญาตปลูก ของชุมชนเกษตรกรรายยอย ใหพังพินาศลง

สรางสวนปาเชิงพาณิชย ลวนมีสวนเกี่ยวของ มากเทานั้น จนเหลือแตการผลิตเชิงเดี่ยว
และสนับสนุนการเติบโตของอุตสาหกรรม แบบสมัยใหมที่ขึ้นตอระบบตลาดโดยไมมี
ตางๆ ดังที่ยกมาเปนตัวอยางขางตน ซึ่ง ขอแม อธิปไตยและความมั่นคงทางอาหาร

ผลกำไร มูลคาสวนเกิน จากการลงทุนแปรรูป ของเกษตรกรรายยอย ก็จะถูกยึดกุมโดย
วัตถุดิบที่ผลิตจากผืนดินที่ชวงชิงมาจาก อุตสาหกรรมผลิตอาหารรายใหญในลักษณะ

เกษตรรายยอย คนจน ดานหนึ่งยอมนำไปสู ผูกขาดตลาด - ผูกขาดการผลิต ในขณะ
การสะสมทุนของภาคอุตสาหกรรม อีกดาน เดียวกันความเปนชาวนา (เกษตรกร) อิสระ

หนึ่ง ก็นำไปลงทุนทางการเมือง เพื่อเปนหลัก จะเปลี่ยนสถานะไปเปนผูขายแรงงานในที่ดิน
ประกันวานโยบายรัฐจะยังคงสนับสนุนให ของตนเอง และอีกจำนวนมากก็แปรสภาพ

หนวยงานของรัฐ เชน อ.อ.ป. ตลอดถึงภาค เปนกรรมาชีพโดยสมบูรณแบบ
เอกชน ในการผลิตวัตถุดิบปอนอุตสาหกรรม ภายใตโครงสรางระบบเศรษฐกิจแบบ

เยื่อกระดาษ อุตสาหกรรมผลิตภัณฑยาง ทุนนิยม ความสัมพันธทางอำนาจที่ไมเทาเทียม
อุตสาหกรรมเครื่องเรือนไมยางพารา ฯลฯ ซึ่ง และกดขี่อยางถึงที่สุดนี้ ไมเพียงกอใหเกิดการ

จำเปนตองไดรับการสนับสนุนจากรัฐในดาน ละเมิดสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเปน

พื้นที่ขนาดใหญเพื่อผลิตวัตถุดิบ มนุษยของประชาชนอยางกวางขวางเทานั้น
กลาวโดยสรุป ยิ่งทุนนิยมเขมแข็ง แตทายที่สุดแลว ยังจะฟาดฟนทำลาย “วิถี

เติบโตมากขึ้นเทาใด อำนาจรัฐก็ถูกลดทอน การผลิต” ที่ไมอาจตอบสนองความตองการ
บทบาทการดูแลรักษาความเปนธรรมใน ของระบบเศรษฐกิจหลัก คือ ทุนนิยมได

สังคม ซ้ำรายบางครั้งก็ถูกใชเพื่อปกปองผล
ประโยชนของกลุมทุนโดยอาศัยอำนาจรัฐ ทามกลางบริบทเชนนี้ ผูที่จะอยูรอดได

จับกุมคุมขังประชาชน ซึ่งทำหนาที่ปกปอง มีสองประเภทคือ
ทรัพยากรปาไมและที่ดินมิใหถูกทำลายโดย ประเภทที่หนึ่ง คือ ผูที่ยอมจำนนอยาง

โครงการสวนปา แบบพืชเชิงเดี่ยว ในขอหา ไมมีขอแม
บุกรุกที่ดินสวนปา ซึ่ง อ.อ.ป. ไดรับมอบจาก ประเภทที่สอง คือ ผูที่ตอสูอยางถึงที่สุด

กรมปาไมแลว เพราะไมมีสิ่งใดจะสูญเสียนอกจากความทุกขยาก

ยิ่งรัฐและทุนชวงชิงยึดครองฐาน ความอยูรอดในสองลักษณะขางตน
ทรัพยากรไดมากเทาใด ก็ยิ่งรุกคืบทำลาย ยอมมีมรรคผลแตกตางกันอยางสิ้นเชิง

“วิถีการผลิตกึ่งสมัยใหม - กึ่งพึ่งพาธรรมชาติ”

64