Page 52 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"
P. 52

๖
                         มาตรา ๑๖ ทวิ  ในกรณีที่ปาสงวนแหงชาติทั้งหมดหรือบางสวน มีสภาพเปนปา
                  ไรรางเกา หรือทุงหญา หรือเปนปาที่ไมมีไมมีคาขึ้นอยูเลย หรือมีไมมีคาที่มีลักษณะ

                  สมบูรณเหลืออยูเปนสวนนอย และปานั้นยากที่จะกลับฟนคืนดีตามธรรมชาติ ทั้งนี้ โดยมี

                  สภาพตามหลักเกณฑและเงื่อนไขที่รัฐมนตรีกำหนด (ระเบียบฯ ป พ.ศ.๒๕๔๘) โดย
                  อนุมัติคณะรัฐมนตรี ใหถือวาปาสงวนแหงชาติในบริเวณดังกลาวเปนปาเสื่อมโทรม


                     ถาทางราชการมีความจำเปนตอง แลว โดยพิสูจนใหเห็นวาตนมีความสามารถ
               ปรับปรุงฟนฟูสภาพปาเสื่อมโทรม ใหรัฐมนตรี และมีเครื่องมือหรืออุปกรณที่จะปลูกปา หรือ

               ประกาศกำหนดเขตปาเสื่อมโทรมทั้งหมด ไมยืนตนตามที่ขอเพิ่มนั้นได อธิบดีหรือผูซึ่ง
               หรือบางสวนเปนเขตปรับปรุงปาสงวนแหงชาติ  อธิบดีมอบหมายมีอำนาจอนุญาตเปนหนังสือ

                     ในเขตปรับปรุงปาสงวนแหงชาติ ถา ใหปลูกปาหรือไมยืนตนไดแตตองไมเกิน
               บุคคลใดไดเขาทำประโยชนหรืออยูอาศัยใน สามสิบหาไรตอหนึ่งครอบครัว และมีกำหนด

               เขตดังกลาวอยูแลวจนถึงวันที่ประกาศกำหนด เวลาคราวละไมนอยกวาหาป แตไมเกินสามสิบ

               ตามวรรคสอง                                 ป และตองเสียคาธรรมเนียมตามที่กฎหมาย
                     (๑)  เมื่อบุคคลดังกลาวรองขอ  และ กำหนดไว

               อธิบดีหรือผูซึ่งอธิบดีมอบหมายเห็นวาบุคคล      การไดรับอนุญาตตามวรรคสาม มิให
               นั้นยังมีความจำเปนเพื่อครองชีพ อธิบดีหรือ ถือวาเปนการไดมาซึ่งสิทธิในที่ดิน  ตาม

               ผูซึ่งอธิบดีมอบหมายมีอำนาจอนุญาตเปน ประมวลกฎหมายที่ดิน
               หนังสือใหบุคคลดังกลาวทำประโยชนและอยู        ใหบุคคลซึ่งไดรับอนุญาตตามวรรคสาม

               อาศัยตอไปในที่ที่ไดทำประโยชนหรืออยู (๑) และ (๒) ไดรับยกเวนคาภาคหลวงและคา
               อาศัยอยูแลวนั้นได แตตองไมเกินยี่สิบไรตอ บำรุงปา สำหรับไมที่ไดปลูกขึ้นภายในที่ดินที่

               หนึ่งครอบครัว และมีกำหนดเวลาคราวละไม ไดรับอนุญาต
               นอยกวาหาปแตไมเกินสามสิบป ทั้งนี้ โดยได  บุคคลซึ่งไดรับอนุญาตตองใชประโยชน

               รับการยกเวนคาธรรมเนียมสำหรับคราวแรก  ในที่ดินตามหลักเกณฑและเงื่อนไขในระเบียบ
               คราวตอๆ ไปตองเสียคาธรรมเนียม            ที่อธิบดีกำหนด และจะใหบุคคลอื่นนอกจาก

                     (๒) บุคคลซึ่งไดรับอนุญาตตาม (๑)  บุคคลในครอบครัวเขาทำประโยชนในที่ดิน
               อาจขออนุญาตปลูกปาหรือไมยืนตนในที่ที่ตน ดังกลาวมิได

               เคยทำประโยชนหรืออยูอาศัยในเขตปรับปรุง         ในกรณีที่บุคคลซึ่งไดรับอนุญาต ละทิ้ง

               ปาสงวนแหงชาติเพิ่มเติมจากที่ไดรับอนุญาต ไมทำประโยชนหรือไมอยูอาศัยในที่ดินที่ได

                ๖   มาตรา๑๖ ทวิ เพิ่มเติมโดย พ.ร.บ.ปาสงวนแหงชาติ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.๒๕๒๘ มาตรา  ๖



                                                                                                  51
   47   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57