Page 194 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

ผิดชอบกรณีรองเรียนดังกลาว มีความเห็นวาสาเหตุ จะเปนทิศทางอยางไร ที่จะทำใหมีการฟนฟูพื้นที่ปา
ของความขัดแยงมาจากนโยบายของรัฐบาลในการ ดังกลาวใหเปนปาธรรมชาติ เพื่อการเพิ่มพื้นที่ปา
มอบพื้นที่ปาใหกับ อ.อ.ป. ในการสัมปทานทำไม และรักษาระบบนิเวศปาไมและความหลากหลายทาง
และการปลูกสรางสวนปา และบทบาทของ อ.อ.ป. ชีวภาพในประเทศไทย
ในการปลูกสรางสวนปาเพื่อฟนฟูปาภายหลังการ ดังนั้นคณะอนุกรรมการสิทธิในการจัดการ

ยกเลิกสัมปทานทำไมบรรลุเปาหมายและมีความ ที่ดินและปา จึงไดปรึกษาหารือกับประธานคณะ
จำเปนหรือไมในสถานการณปจจุบัน โดยเฉพาะ ทำงานวิทยาศาสตร เทคโนโลยี ทรัพยากรธรรมชาติ
อยางยิ่งที่ อ.อ.ป. เผชิญกับสภาวะทางการเงิน และสิ่งแวดลอม ในสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคม

ขาดทุน จึงทำให อ.อ.ป. ตองเรงดำเนินการทำสวนปา แหงชาติ ซึ่งเปนองคกรที่ใหความเห็นกับรัฐบาลตอ
เชิงพาณิชยเพื่อหารายไดใหกับองคกร จึงเปน นโยบายและแผนการพัฒนา ผลการปรึกษาหารือ
สาเหตุสำคัญที่เรงใหเกิดความขัดแยงอันเนื่องมา เมื่อวันที่ ๒๐ มกราคม ๒๕๔๙ มีความเห็นวา อ.อ.ป.
จากการทำลายปาธรรมชาติที่ฟนตัวขึ้นมาใหม เปนหนวยงานรัฐวิสาหกิจซึ่งเปนองคกรของรัฐ มี
จากสถิติการปาไมของประเทศไทยแสดงให เจาหนาที่ปฏิบัติงาน ที่มีทั้งพนักงานและลูกจาง

๑
เห็นวา พื้นที่ปาที่เหลืออยูในป พ.ศ.๒๕๔๘ มี จำนวนมาก รับผิดชอบดูแลพื้นที่สวนปากวา ๑ ลานไร
จำนวนเนื้อที่ ๑๐๖,๓๑๙,๓๗๕ ไร หรือรอยละ ซึ่งมีผลกระทบกับสภาพแวดลอมธรรมชาติ ความ
๓๓.๐๙ ของพื้นที่ประเทศ โดยในนั้นเปนสวนปาใน เปนอยูของประชาชน และการดำเนินงานตอสังคม

ความดูแลของ อ.อ.ป. ที่ปลูกตามเงื่อนไขสัมปทาน จึงเห็นควรใหมีการทบทวนนโยบายของรัฐบาลใน
เนื้อที่ ๕๙๗,๖๔๖ ไร และสวนปาที่กรมปาไมปลูก การจัดการพื้นที่สวนปาดังกลาว ตลอดจนทบทวน
และสงมอบให อ.อ.ป. ๓๓๒,๙๓๒ ไร ซึ่งเปนสวนปา ภารกิจของ อ.อ.ป.
ที่ปลูกขึ้นเพื่อฟนฟูปา และปจจุบันสภาพปาธรรมชาติ ที่ประชุมไดมีมติใหจัดทำรายงานการศึกษา
กำลังฟนตัว แต อ.อ.ป. กำลังจัดการสวนปาเหลานั้น เพื่อนำเสนอในทางนโยบายตอรัฐบาล และใหมีการ

ในลักษณะทำลายปาธรรมชาติ และใชประโยชนใน ดำเนินการศึกษาพรอมทั้งประมวลเรื่องรองเรียนของ
เชิงพาณิชย เชน ปลูกยางพารา ปาลมน้ำมัน ในภาคใต คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแหงชาติที่เกี่ยวของ ใน
การทำไมสวนสักในภาคเหนือ หรือยูคาลิปตัส ใน การศึกษาดังกลาวไดรวมกับหนวยงานทางวิชาการ

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จึงไมสอดคลองเหมาะสม และองคกรพัฒนาเอกชนที่มีบทบาทศึกษาและ
อีกทั้งประชาชนในพื้นที่มีความประสงคจะรักษาให ติดตามขอมูลในกรณีนี้มาแลว จึงไดแบงบทบาท
เปนปาชุมชนที่ชุมชนรวมบริหารจัดการเพื่อใหเปน หนาที่ และมีการดำเนินการดังนี้
ปาธรรมชาติตอไป ๑) คณะอนุกรรมการสิทธิในการจัดการที่ดิน
เพราะฉะนั้นในการแกไขปญหาความขัดแยง และปา เปนหนวยงานประสานงานรวบรวมขอมูล

ใหกับราษฎร จึงจำเปนตองแกไขปญหาในทาง จากทุกฝาย ไดแก ศูนยฝกอบรมวนศาสตรชุมชน
นโยบายและกฎหมาย ซึ่งรัฐบาลจำเปนตองกำหนด แหงภูมิภาคเอเชียแปซิฟก (รีคอรฟ/RECOFTC)
วิสัยทัศนการจัดการพื้นที่ปาที่โอนใหกับ อ.อ.ป. ควร และมูลนิธิฟนฟูชีวิตและธรรมชาติ ตลอดจนติดตาม

๑ สุกรานต โรจนไพรวงศ, “สถานการณสิ่งแวดลอมไทย ๒๕๔๘”, มูลนิธิโลกสีเขียว, กรุงเทพมหานคร, ๒๕๔๘.

193
193