Page 57 - คู่มือสิทธิมนุษยชนศึกษาสำหรับประชาชนในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้
P. 57
จะกล่าวในวันกิยามะฮ์ว่า แท้จริงพวกข้าพระองค์ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเรื่องนี้”
(อัลอะอ์รอฟ : 172)
จากโองการอัลกุรอานข้างต้นได้แสดงความหมายถึงบุคคล
หรือมนุษย์นั้นมีภาระที่เป็นสิทธิและหน้าที่ตั้งแต่ได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์ ภาระ
ดังกล่าวนี้อัลกุรอาน เรียกว่า “อัลอะมานะฮ์” (ภาระหน้าที่/หน้าที่ที่ต้อง
รับผิดชอบ) ซึ่งถือเป็นขอบเขตภาระของมนุษย์ที่ต้องแบกรับตราบใด
ที่เขามีชีวิตอยู่ และถือเป็นลักษณะที่ติดตัวมนุษย์ตั้งแต่เกิด
ความสามารถถือเป็นขอบเขต และลักษณะว่าบุคคลนั้นจะต้อง
แบกรับภาระในกิจต่างๆ และถือว่าบุคคลนั้นมีสิทธิในการรับประโยชน์
ตามกฎหมายอย่างชอบธรรม การถือความสามารถหรือการถือการอยู่
ในสภาพของผู้ทรงความสามารถของบุคคล ย่อมสมเหตุสมผลที่จะถือว่า
บุคคลคนหนึ่งได้ประพฤติปฏิบัติอย่างรับผิดชอบแล้วหรือไม่ เพราะกฎหมาย
ที่ชอบธรรมย่อมกำาหนดขอบเขต และลักษณะเหล่านี้เพื่อเอื้อและคุ้มครอง
บุคคลที่ปลอดจากลักษณะดังกล่าวด้วย
ความต่างของความสามารถของบุคคลย่อมเป็นเหตุของความต่าง
ในด้านการรับภาระหน้าที่ และความต่างในการใช้สิทธิประโยชน์ของตน
เพราะหาไม่แล้วก็จะเป็นการบังคับให้บุคคลประพฤติปฏิบัติในสิ่งที่อยู่เหนือ
ความสามารถของตน และเป็นการเปิดช่องโอกาสให้ผู้ที่ไม่หวังดีในการใช้
สิทธิประโยชน์ของบุคคลที่ไร้ความสามารถ หรือบุคคลที่ถือเป็นบุคคลที่อยู่
ในสภาพของบุคคลซึ่งไร้ความสามารถ ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่ชอบธรรม
ด้วยเหตุนี้หลักกฎหมายอิสลามจึงได้กำาหนดขอบเขตไว้อย่างชัดเจน
เกี่ยวกับลักษณะความสามารถ ในบุคคลที่บรรลุศาสนภาวะไว้อย่างชัดเจน
เพื่อเป็นบรรทัดฐานในการถือเป็นผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อการประพฤติ
ของตนอย่างสมบูรณ์ และเป็นผู้ที่มีสิทธิในการใช้สิทธิประโยชน์ของตน
คู่มือสิทธิมนุษยชนศึกษาสำาหรับประชาชนในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ 41
